God With Us  ·  The Chosen People Ang Dios Kauban Nato  ·  Ang Piniling Katawhan

The angels of glory find their joy in giving,—giving love and tireless watchcare to souls that are fallen and unholy. Heavenly beings woo the hearts of men; they bring to this dark world light from the courts above; by gentle and patient ministry they move upon the human spirit, to bring the lost into a fellowship with Christ which is even closer than they themselves can know.

Ang mga manulonda sa himaya nakakaplag sa ilang kalipay sa paghatag,—paghatag ug gugma ug walay pagkakapoy nga pagbantay sa mga kalag nga nangahulog ug dili balaan. Mga langitnong binuhat nangalyupo sa mga kasingkasing sa mga tawo; sila nagdala niining mangitngit nga kalibutan sa kahayag gikan sa puloy-an sa kahitas-an; pinaagi sa malumo ug mapailubong pag-alagad sila nagpalihok sa tawohanong espiritu, pagdala sa nawala ngadto sa pagpakig-uban ni Kristo diin maoy labing suod nga ilang nahibaloan.

But turning from all lesser representations, we behold God in Jesus. Looking unto Jesus we see that it is the glory of our God to give. "I do nothing of Myself," said Christ; "the living Father hath sent Me, and I live by the Father." "I seek not Mine own glory," but the glory of Him that sent Me. John 8:28; 6:57; 8:50; 7:18. In these words is set forth the great principle which is the law of life for the universe. All things Christ received from God, but He took to give. So in the heavenly courts, in His ministry for all created beings: through the beloved Son, the Father's life flows out to all; through the Son it returns, in praise and joyous service, a tide of love, to the great Source of all. And thus through Christ the circuit of beneficence is complete, representing the character of the great Giver, the law of life.

Apan ang pagtalikod gikan sa tanang ubos nga gipadayag, atong makita ang Dios diha kang Jesus. Sa pagtutok ngadto kang Jesus atong makita nga maoy himaya sa Dios ang paghatag. "Wala Akoy mahimo sa Akong kaugalingon," miingon si Kristo; "ang buhing Amahan maoy nagpadala Kanako, ug Ako nagkinabuhi diha sa Amahan." "Wala Ako mangita sa Akong kaugalingong himaya," apan ang himaya Niya nga nagpadala Kanako. Juan 8:28; 6:57; 8:50; 7:18. Niining mga pulonga napahiluna ang dakung prinsipio nga maoy balaod sa kinabuhi alang sa universo. Ang tanang mga butang nadawat ni Kristo gikan sa Dios, apan Iyang gidawat aron ihatag. Busa sa langitnong puloy-anan, sa Iyang pag-alagad alang sa tanang binuhat linalang: pinaagi sa hinigugmang Anak, ang kinabuhi sa Amahan nagdagayday alang sa tanan; pinaagi sa Anak kini nagabalik, diha sa pagdayeg ug malipayong serbisyo, ang taub sa gugma, ngadto sa dakung Tinubdan sa tanan. Ug niini pinaagi kang Kristo ang tinubdan sa kaayohan nahingpit, nagpakita sa kinaiya sa dakung Maghahatag, sa balaod sa kinabuhi.

In heaven itself this law was broken. Sin originated in self-seeking. Lucifer, the covering cherub, desired to be first in heaven. He sought to gain control of heavenly beings, to draw them away from their Creator, and to win their homage to himself. Therefore he misrepresented God, [22] attributing to Him the desire for self-exaltation. With his own evil characteristics he sought to invest the loving Creator. Thus he deceived angels. Thus he deceived men. He led them to doubt the word of God, and to distrust His goodness. Because God is a God of justice and terrible majesty, Satan caused them to look upon Him as severe and unforgiving. Thus he drew men to join him in rebellion against God, and the night of woe settled down upon the world.

Sa langit sa iyang kaugalingon kining balaod nalapas. Ang sala diha sa pagpangita-sa-kaugalingon. Si Lucero, ang nagatabon nga kerubin, naghandum nga maoy mohawod sa langit. Siya nangita pagdala sa kinatibuk-ang langitnong mga binuhat, aron dad-on sila gawas sa ilang Magbubuhat, ug daugon ang ilang pagsimba ngadto kaniya. Busa iyang gilimbongan ang Dios, nagpasangil Kaniya nga naghandum sa pagtuboy-sa-kaugalingon. Uban niining iyang kaugalingong dautang kinaiya iyang gipaningkamot nga mahan-okan ang mahigugmaong Maglalalang. Busa iyang nalimbongan ang mga manulonda. Busa iyang nalimbongan ang mga tawo. Iyang dad-on sila sa pagduhaduha sa pulong sa Dios, ug sa dili pagsalig sa Iyang kaayo. Tungod kay ang Dios mao ang Dios sa hustisya ug makalilisang kahalangdon, si Satanas nagdani kanila sa pagtan-aw Kaniya ingon nga mapintas ug dili-mapasayloon. Pinaagi niini iyang gidala ang mga tawo sa paghisua kaniya pagrebelde batok sa Dios, ug ang kagabhion sa pagpanghimaraut nahiluna diha sa kalibutan.

The earth was dark through misapprehension of God. That the gloomy shadows might be lightened, that the world might be brought back to God, Satan's deceptive power was to be broken. This could not be done by force. The exercise of force is contrary to the principles of God's government; He desires only the service of love; and love cannot be commanded; it cannot be won by force or authority. Only by love is love awakened. To know God is to love Him; His character must be manifested in contrast to the character of Satan. This work only one Being in all the universe could do. Only He who knew the height and depth of the love of God could make it known. Upon the world's dark night the Sun of Righteousness must rise, "with healing in His wings." Malachi 4:2.

Ang yuta nagngitngit tungod sa dili nila nasabtan ang Dios. Aron ang mangiub nga landong mahayagan, aron ang kalibutan madala balik ngadto sa Dios, kinahanglan ang malimbongon nga gahum ni Satanas pagabungkagon. Dili kini mahimo pinaagi sa kusog. Ang buhat sa kusog supak sa mga prinsipio sa gobierno sa Dios; Iya lamang gihandum ang serbisyo sa gugma; ug ang gugma dili masuguan; dili kini madaug pinaagi sa kusog kun kagahum. Pinaagi lamang sa gugma nga ang gugma mapahigmata. Ang paghibalo sa Dios mao ang paghigugma Kaniya; ang Iyang kinaiya kinahanglan makita nga ikatandi sa kinaiya ni Satanas. Kini nga buhat mahimo lamang sa usa ka Binuhat sa tibuok universo. Siya lamang nga nahibalo sa kahabugon ug giladmon sa gugma sa Dios nga mahimo kining mahibaloan. Diha sa mangitngit kagabhion sa kalibutan ang Adlaw sa Pagkamatarung mosilang, "uban sa pag-ayo diha sa Iyang mga pako." Mal. 4:2.

The plan for our redemption was not an afterthought, a plan formulated after the fall of Adam. It was a revelation of "the mystery which hath been kept in silence through times eternal." Romans 16:25, R. V. It was an unfolding of the principles that from eternal ages have been the foundation of God's throne. From the beginning, God and Christ knew of the apostasy of Satan, and of the fall of man through the deceptive power of the apostate. God did not ordain that sin should exist, but He foresaw its existence, and made provision to meet the terrible emergency. So great was His love for the world, that He covenanted to give His only-begotten Son, "that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life." John 3:16.

Ang plano sa kaluwasan dili lamang hunahunang umalagi, usa kini ka plano nga nahimo human mahulog si Adan. Usa kini ka pagpadayag sa "misteryo nga natago sa kahilum sa daghang panahon nga walay katapusan." Rom. 16:25, R.V. Usa kini ka pagpadayag sa mga prinsipio nga gikan sa mga katuigang walay katapusan nahimong patukuranan sa trono sa Dios. Gikan sa sinugdan, ang Dios ug si Kristo nahibalo na sa pagbatok ni Satanas, ug sa pagkahulog sa tawo pinaagi sa malimbongong gahum sa malapason. Ang Dios dili gusto nga ang sala magpabilin, apan Iyang nakita ang pagka anaa niini, ug naghimog probisyon sa paghibalag sa makalilisang hitabu. Hilabihan ang kadaku sa Iyang gugma sa kalibutan, nga Siya nakigsaad sa paghatag sa Iyang bugtong nga Anak, "aron kon kinsa ang motuo Kaniya dili mawala, apan makadawat sa kinabuhing walay katapusan." Juan 3:16.

Lucifer had said, "I will exalt my throne above the stars of God; . . . I will be like the Most High." Isaiah 14:13, 14. But Christ, "being in the form of God, counted it not a thing to be grasped to be on an equality with God, but emptied Himself, taking the form of a servant, being made in the likeness of men." Philippians 2:6, 7, R. V., margin.

Si Lucero miingon, "Akong ituboy ang akong trono ibabaw sa mga kabituonan sa Dios; . . . Ako mahimong sama sa Labing Halangdon." Isa. 14:13, 14. Apan si Kristo, "nga may dagway sa Dios, wala mag-isip nga butang pagahakpon nga mahimong sama gayud sa Dios, apan naghubo sa Iyang kaugalingon, nagdala sa dagway sa pagka ulipon, nga nahimong sama sa mga tawo." Fil. 2:6, 7, R.V. margin.

This was a voluntary sacrifice. Jesus might have remained at the Father's side. He might have retained the glory of heaven, and the homage of the angels. But He chose to give back the scepter into [23] the Father's hands, and to step down from the throne of the universe, that He might bring light to the benighted, and life to the perishing.

Kini sakripisyong boluntaryo. Si Jesus mahimong magpabilin sa kiliran sa Iyang Amahan. Iya untang mapugngan ang himaya sa langit, ug ang pagsimba sa mga manulonda. Apan Iyang gipili ang paghatag pagbalik sa setro ngadto sa mga kamot sa Amahan, ug mikanaug sa trono sa universo, aron Siya makadala sa kahayag sa nangitngitan, ug kinabuhi sa mga nawala.

Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, "Lo, I come." "Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me. . . . Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God." Hebrews 10:5-7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, "A body hast Thou prepared Me." Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.

Duolan sa duha ka libo ka tuig miagi, usa ka tingog nga katingalahan nadungog gikan sa langit, gikan sa trono sa Dios, "Ania karon, Ako mianhi," "Sakripisyo ug halad dili Ikaw mobuot, apan usa ka lawas ang Imong giandam Kanako. . . . Ania karon, Ako mianhi (diha sa kinatibuk-an sa basahon nasulat alang Kanako,) sa paghimo sa Imong kabubut-on, O Dios." Heb. 10:5-7. Niining mga pulonga gipahibalo ang katumanan sa tuyo nga natago gikan sa mga katuigang walay katapusan. Si Kristo hapit na moduaw sa atong kalibutan, ug mahimong magpakatawo. Siya miingon, "Usa ka lawas ang Imong giandam alang Kanako." Kon Siya nagpakita uban sa himaya nga anaa Kaniya uban sa Amahan sa wala pa ang kalibutan, dili nato maantus ang kahayag sa Iyang presensia. Aron nga kita makakita ug dili malaglag, ang pagpakita sa Iyang himaya gitabunan. Ang Iyang pagkadiosnon gitabunan sa pagka tawhanon,—ang dili makitang tawhanong porma.

This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God's glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in "the body of our humiliation" (Philippians 3:21, R. V.), "in the likeness of men." In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.

Kining dakung tuyo gilandungan sa mga hulagway ug mga simbolo. Ang pagkasunog sa sampinit, diin nagpakita si Kristo ngadto kang Moises, nagpadayag sa Dios. Ang simbolo nga gipili sa pagpadayag sa Dios mao ang usa ka ubos nga sagbut, nga dili makapadani sa pagtan-aw. Kini nagatabon sa pagka Walay-katapusan. Ang maloloy-on kaayong Dios nagtabon sa Iyang himaya sa labing ubos mga butang, aron si Moises makatan-aw niini ug mabuhi. Busa sa haligi sa panganod sa adlaw ug sa haligi sa kalayo sa gabii, ang Dios nagpakigsulti sa Israel, nagpakita sa mga tawo sa Iyang kabubut-on, ug naghatag kanila sa Iyang grasya. Ang himaya sa Dios nakunhuran, ug ang Iyang kagamhanan natabunan, aron ang maluyang panan-aw sa tawo makakita niini. Busa si Kristo moanhi diha "sa lawas sa atong kaulawan" Fil. 3:21, R.V., "diha sa pagkasama sa mga tawo." Sa mga mata sa kalibutan Siya wala magbaton ug katahum nga sila maghandum Kaniya; apan Siya mao ang nagpakatawo nga Dios, ang kahayag sa langit ug yuta. Ang Iyang himaya natabunan, ang Iyang kagamhanan ug kaharian natagoan, aron nga Siya makaduol sa masulob-on, gitintal nga mga tawo.

God commanded Moses for Israel, "Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them" (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. "The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of [24] the Only Begotten from the Father), full of grace and truth." John 1:14, R. V., margin.

Ang Dios nagsugo kang Moises alang sa Israel, "Patokura sila alang Kanako sa usa ka balay alampoanan; aron nga Ako makapuyo kauban nila." (Eks. 25:8), ug Siya mipuyo diha sa sangtuario, sa taliwala sa Iyang katawhan. Sa tanan nilang makapoy nga paglaaglaag diha sa desiyerto, ang simbolo sa Iyang presensia diha uban nila. Busa gibutang ni Kristo ang Iyang tabernakulo sa taliwala sa atong tawhanong pundok puloy-anan. Iyang gipatindog ang Iyang tolda sa kiliran sa mga tolda sa mga tawo, aron Siya makapuyo kauban nato, ug himuon kitang sinati sa Iyang diosnong kinaiya ug kinabuhi. "Ang Pulong nahimong unod, ug nagpuyo kauban nato (ug atong nakita ang Iyang himaya, ang himaya sa Walay laing hinigugmang bugtong Anak gikan sa Amahan), puno sa grasya ug kamatuoran." Juan 1:14, R.V., margin.

Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour's life on earth, we see "God with us."

Sukad nga si Jesus mianhi sa pagpuyo kauban nato, atong nahibaloan nga ang Dios nasinati sa atong mga pagsulay, ug malooy sa atong mga kasub-anan. Ang tagsatagsa ka anak lalake ug babaye ni Adan mahimong makasabut nga ang atong Maglalalang higala sa mga makasasala. Kay sa kada doktrina sa grasya, kada saad sa kalipay, kada buhat sa gugma, kada diosnong pagdani nga gipakita sa kinabuhi sa Manluluwas sa kalibutan, atong makita ang "Dios kauban nato."

Satan represents God's law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. "In all things it behooved Him to be made like unto His brethren." Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was "in all points tempted like as we are." Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, "I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart." Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God's law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.

Si Satanas nagapadayag nga ang balaod sa Dios sa gugma sama sa balaod sa paghigugma sa kaugalingon. Siya nagpahibalo nga malisud alang kanato sa pagsunod niining mga tulomanon. Ang pagkahulog sa atong unang mga ginikanan, uban sa tanang kaalautan nga misangput, Iyang gipasangil ngadto sa Maglalalang, nga magdala sa mga tawo sa pagtan-aw sa Dios ingon nga awtor sa sala, ug sa pag-antus, ug kamatayon. Si Jesus magbukas pagpadayag niining paglimbong. Ingon nga usa kauban nato Siya mihatag sa sumbanan sa pagtuman. Alang niini Siya mikuha sa atong kinaiya ngadto Kaniya, ug miagi sa atong mga experiensia. "Sa tanang mga butang kinahanglan Siya mahimong mahisama sa Iyang mga igsuon." Heb. 2:17. Kon kita magdala sa usa ka butang nga wala maantus ni Jesus, diha niini nga punto si Satanas magapakita nga ang gahum sa Dios dili paigo alang kanato. Busa si Jesus "ginatintal sa tanang paagi sama kanato." Heb. 4:15. Siya miantus sa tagsatagsa ka pagsulay diin kita pagasulayan. Ug Siya nagpalihok sa Iyang kaugalingon nga walay gahum nga dili ikahatag kanato nga walay bayad. Ingon nga tawo, Iyang gihibalag ang tintasyon, ug nakadaug diha sa kusog nga gihatag Kaniya gikan sa Dios. Siya miingon, "Ako malipay sa pagbuhat sa Imong kabubut-on, O Akong Dios: oo, ang Imong balaod ania sa sulod sa Akong kasingkasing." Sal. 40:8. Samtang Siya mibuhat sa paghimo sa maayo, ug nag-ayo niadtong gisakit ni Satanas, Iyang gipatin-aw sa mga tawo ang kinaiya sa balaod sa Dios ug ang kinaiya sa Iyang serbisyo. Ang Iyang kinabuhi nagpamatuod nga mahimo kanato usab ang pagtuman sa balaod sa Dios.

By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, "I AM THAT I AM. . . . Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you." Exodus 3:14. This was the pledge of Israel's deliverance. So when He came "in the likeness of men," He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God "manifest in the flesh." 1 Timothy 3:16. And to us He says: "I AM the Good Shepherd." "I AM the living Bread." "I AM the Way, the Truth, and the Life." "All power is given [25] unto Me in heaven and in earth." John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. "God with us" is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.

Pinaagi sa Iyang pagkatawhanon, si Kristo mitandog sa tawhanong kahimtang; pinaagi sa Iyang pagkadiosnon, Iyang gikuptan ang trono sa Dios. Ingon nga Anak sa tawo, Iyang gihatag kanato ang sulondan sa pagtuman; ingon nga Anak sa Dios, naghatag Siyag gahum sa pagtuman. Si Kristo mao ang gikan sa sampinit sa bukid sa Horeb ang nagsulti kang Moises pag-ingon, "AKO MAO UG MAO AKO. . . . Busa ikaw magsulti sa mga anak sa Israel, ang AKO MAO nagpadala kanako ngadto kaninyo." Ex. 3:14. Mao kini ang pakigsaad sa pagluwas sa Israel. Busa sa Iyang pag-anhi nga "sama sa mga tawo," Siya nagsaysay sa Iyang kaugalingon nga AKO MAO. Ang Bata sa Betlehem, ang malumo ug mapaubsanong Manluluwas, mao ang Dios "nga gipadayag diha sa unod." 1 Tim. 3:16. Ug kanato Siya miingon: "AKO MAO ang Maayong Magbalantay sa karnero." "AKO MAO ang buhing Tinapay." "AKO MAO ang Dalan, ang Kamatuoran, ug ang Kinabuhi." "Ang tanang gahum gihatag Kanako gikan sa langit ug sa yuta." Juan 10:11; 6:51; 14:6; Mat. 28:18. AKO MAO ang kasegurohan sa tagsatagsa ka saad. AKO MAO; dili ka mahadlok. "Ang Dios kauban nato" maoy kasegurohan sa atong kaluwasan gikan sa sala, ang kasegurohan sa atong gahum sa pagtuman sa balaod sa langit.

In stooping to take upon Himself humanity, Christ revealed a character the opposite of the character of Satan. But He stepped still lower in the path of humiliation. "Being found in fashion as a man, He humbled Himself, and became obedient unto death, even the death of the cross." Philippians 2:8. As the high priest laid aside his gorgeous pontifical robes, and officiated in the white linen dress of the common priest, so Christ took the form of a servant, and offered sacrifice, Himself the priest, Himself the victim. "He was wounded for our transgressions, He was bruised for our iniquities: the chastisement of our peace was upon Him." Isaiah 53:5.

Sa pagpaubos pagdala sa Iyang kaugalingon pagka tawhanon, si Kristo nagpadayag sa kinaiya nga lahi sa kinaiya ni Satanas. Apan milakang pa Siya ug ubos sa dalan sa kaulawan. "Sa nakaplagan nga nagpakasama Siya sa tawo, nagpaubos Siya sa kaugalingon, ug nahimong masinugtanon hangtud sa kamatayon, bisan pa sa kamatayon sa krus." Fil. 2:8. Ingon nga hataas nga saserdote mohubo sa iyang matahum balaanong beste, ug magdumala nga may puting sapot nga linen sa usa ka komon nga pari, busa si Kristo midala sa porma sa pagka ulipon, ug mihalad sa sakripisyo, sa Iyang kaugalingon pari, sa Iyang kaugalingon biktimang hinalad. "Siya nasamaran tungod sa atong mga kalapasan, Siya napangos tungod sa atong mga kalapasan: ang mga labod sa atong pakigdait diha Kaniya." Isa. 53:5.

Christ was treated as we deserve, that we might be treated as He deserves. He was condemned for our sins, in which He had no share, that we might be justified by His righteousness, in which we had no share. He suffered the death which was ours, that we might receive the life which was His. "With His stripes we are healed."

Si Kristo gitratar sama sa atong pagtagad, aron nga kita matratar sama sa Iyang pagtagad. Siya gisilotan alang sa atong mga sala, diin wala Siyay bahin, aron nga kita mapakamatarung pinaagi sa Iyang pagka matarung, nga wala unta kitay bahin. Giantus Niya ang kamatayon nga atoa unta, aron kita makadawat sa kinabuhi nga maoy Iya. "Sa Iyang mga labod kita nangaayo."

By His life and His death, Christ has achieved even more than recovery from the ruin wrought through sin. It was Satan's purpose to bring about an eternal separation between God and man; but in Christ we become more closely united to God than if we had never fallen. In taking our nature, the Saviour has bound Himself to humanity by a tie that is never to be broken. Through the eternal ages He is linked with us. "God so loved the world, that He gave His only-begotten Son." John 3:16. He gave Him not only to bear our sins, and to die as our sacrifice; He gave Him to the fallen race. To assure us of His immutable counsel of peace, God gave His only-begotten Son to become one of the human family, forever to retain His human nature. This is the pledge that God will fulfill His word. "Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder." God has adopted human nature in the person of His Son, and has carried the same into the highest heaven. It is the "Son of man" who shares the throne of the universe. It is the "Son of man" whose name shall be called, "Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace." Isaiah 9:6. The I AM is the Daysman between God and humanity, laying His hand upon both. He who is "holy, harmless, undefiled, separate from sinners," is not ashamed to call us brethren. Hebrews 7:26; 2:11. In Christ the family of earth and the family of heaven are [26] bound together. Christ glorified is our brother. Heaven is enshrined in humanity, and humanity is enfolded in the bosom of Infinite Love.

Pinaagi sa Iyang kinabuhi ug Iyang kamatayon, si Kristo nakahimo ug labaw pa sa pagpabalik gikan sa pagkagun-ob nga nahimo sa sala. Maoy tuyo ni Satanas sa pagdala sa walay katapusang pagbulag sa Dios ug sa tawo; apan diha kang Kristo nahimo kitang labing suod pagpakighiusa ngadto sa Dios sama ra nga wala kita mahulog. Sa pagdala sa atong kinaiya, ang Manluluwas nagbugkos sa Iyang kaugalingon ngadto sa pagka tawhanon pinaagi sa higot nga dili mabugto. Hangtud sa katuigang walay katapusan Siya nahigot kauban nato. "Kay gihigugma sa Dios ang kalibutan, nga Iyang gihatag ang Iyang Bugtong nga Anak." Juan 3:16. Iyang gihatag Siya dili lamang pagpas-an sa atong mga sala, ug pagpakamatay ingon nga atong sakripisyo; Iyang gihatag Siya ngadto sa nahulog nga kaliwatan. Aron pag seguro nato sa Iyang dili mausab nga pakigdait, ang Dios naghatag sa Iyang bugtong nga Anak nga mahimong usa sa tawhanong banay, sa walay katapusan magpabilin ang Iyang tawhanong kinaiya. Mao kini ang pakigsaad nga pagatumanon sa Dios ang Iyang pulong. "Nganhi kanato usa ka bata natawo, nganhi kanato usa ka anak gihatag: ug ang kagamhanan mahiluna sa Iyang abaga." Ang Dios nagsagop sa tawhanong kinaiya diha sa pagkatawo sa Iyang Anak, ug nagdala niini ngadto sa kahitas-an sa langit. Mao ang "Anak sa tawo" kinsa mipaambit sa trono sa universo. Mao ang "Anak sa tawo" kinsang ngalan pagatawgon, "Kahibulongan, Magtatambag, Ang gamhanang Dios, Ang walay katapusang Amahan, Ang Prinsipe sa pakigdait." Isa. 9:6. Ang MAO AKO maoy tawo sa kaadlawan sa taliwala sa Dios ug tawhanong kaliwat, nga nagpahiluna sa Iyang kamot diha kanila. Siya kinsa "balaan, dili maghatag kadaut, walay mansa, nahimulag gikan sa mga makasasala," dili maulaw nga motawag kanato nga mga igsuon. Heb. 7:26; 2:11. Pinaagi kang Kristo ang pamilya sa yuta ug ang pamilya sa langit nahiusa pagkahigot. Si Kristo nga gihimaya maoy atong igsuong lalake. Ang Langit natabunan sa tawhanon, ug ang tawhanon naputos sa dughan sa Walay Katapusang Gugma.

Of His people God says, "They shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon His land. For how great is His goodness, and how great is His beauty!" Zechariah 9:16, 17. The exaltation of the redeemed will be an eternal testimony to God's mercy. "In the ages to come," He will "show the exceeding riches of His grace in His kindness toward us through Christ Jesus." "To the intent that . . . unto the principalities and the powers in the heavenly places might be made known . . . the manifold wisdom of God, according to the eternal purpose which He purposed in Christ Jesus our Lord." Ephesians 2:7; 3:10, 11, R. V.

Alang sa Iyang mga katawhan ang Dios miingon, "Sila mahisama sa mga hamiling mga bato sa korona, gituboy nga sama sa simbolo diha sa Iyang yuta. Kay unsa ka daku sa Iyang pagkaayo, ug unsa kadaku sa Iyang katahum!" Zak. 9:16, 17. Ang pagtuboy sa mga linuwas maoy walay katapusang pagpamatuod sa kalooy sa Dios. "Sa mga katuigang moabut," Iyang "ipakita ang hilabihang kadatu sa Iyang grasya diha sa Iyang pagkamalo-loy-on nganhi kanato pinaagi kang Kristo Jesus." "Sa tuyo nga . . . ngadto sa mga pangulo ug kagamhanan sa langitnong mga dapit mahimong mapahibalo . . . ang napilopilong kaalam sa Dios, sumala sa walay katapusang tuyo nga Iyang gihimo diha kang Kristo Jesus nga atong Ginoo." Epe. 2:7; 3:10, 11, R.V.

Through Christ's redeeming work the government of God stands justified. The Omnipotent One is made known as the God of love. Satan's charges are refuted, and his character unveiled. Rebellion can never again arise. Sin can never again enter the universe. Through eternal ages all are secure from apostasy. By love's self-sacrifice, the inhabitants of earth and heaven are bound to their Creator in bonds of indissoluble union.

Pinaagi sa maluwasong buhat ni Kristo ang gobierno sa Dios nagabarog nga matarung. Ang Gamhanang Dios napaila ingon nga Dios sa gugma. Ang mga pasangil ni Satanas napanghimakak, ug ang iyang kinaiya napadayag. Ang pagrebelde dili na mousab pagbarug. Ang sala dili na mousab pagsulod sa universo. Pinaagi sa walay katapusang mga katuigan ang tanan wala nay katalagman sa pagkahulog. Pinaagi sa pagsakripisyo sa kaugalingon tungod sa gugma, ang mga pumopuyo sa yuta ug langit nabugkos ngadto sa ilang Maglalalang sa mga higot sa dili mabungkag nga panaghiusa.

The work of redemption will be complete. In the place where sin abounded, God's grace much more abounds. The earth itself, the very field that Satan claims as his, is to be not only ransomed but exalted. Our little world, under the curse of sin the one dark blot in His glorious creation, will be honored above all other worlds in the universe of God. Here, where the Son of God tabernacled in humanity; where the King of glory lived and suffered and died,—here, when He shall make all things new, the tabernacle of God shall be with men, "and He will dwell with them, and they shall be His people, and God Himself shall be with them, and be their God." And through endless ages as the redeemed walk in the light of the Lord, they will praise Him for His unspeakable Gift,—Immanuel, "God with us."

Ang buhat sa pagluwas mahimong mahingpit. Sa dapit diin ang sala nagadaghan, ang grasya sa Dios labaw pa kadaghan. Ang kalibutan sa iyang kaugalingon, ang kaumhan nga giangkon ni Satanas nga iyaha, dili lamang lukaton apan kini igatuboy. Ang atong diyotayng kalibutan, ilalum sa tunglo sa sala usa ka maitum nga mansa sa Iyang mahimayaong-linalang, pagapasidunggan ibabaw sa tanang mga kalibutan sa universo sa Dios. Dinhi, diin ang Anak sa Dios mipuyo sa pagkatawhanon; diin ang Hari sa himaya nagkinabuhi ug nag-antus ug namatay,—dinhi, kon Iya nang himuong tanang mga butang nga bag-o, ang tabernakulo sa Dios manaa kauban sa mga tawo, "ug Siya mopuyo kauban nila, ug sila mahimong Iyang katawhan, ug ang Dios sa Iyang kaugalingon kauban nila, ug maoy ilang Dios." Ug pinaagi sa walay katapusang katuigan samtang ang mga linuwas magalakaw diha sa kahayag sa Ginoo, sila magadayeg Kaniya sa Iyang dili ikasaysay nga Gasa,—Immanuel, "ang Dios kauban nato."

For more than a thousand years the Jewish people had awaited the Saviour's coming. Upon this event they had rested their brightest hopes. In song and prophecy, in temple rite and household prayer, they had enshrined His name. And yet at His coming they knew Him not. The Beloved of heaven was to them "as a root out of a dry ground;" He had "no form nor comeliness;" and they saw in Him no beauty that they should desire Him. "He came unto His own, and His own received Him not." Isaiah 53:2; John 1:11.

Kapin sa usa ka libo ka tuig ang mga katawhang Judiyo nagahulat sa pag-anhi sa Manluluwas. Diha niining hitaboa ilang napahimutang ang ilang masanag nga paglaum. Diha sa awit ug pagtagna, diha sa bulohaton sa templo, ug sa pag-ampo sa puloy-anan, ilang gimahal ang Iyang ngalan. Apan sa Iyang pag-abut wala sila makaila Kaniya. Ang Hinigugma sa langit alang kanila "sama sa gamot gikan sa mamala nga yuta;" "Wala Siyay porma ni pagkatahum;" ug nakita nila diha Kaniya nga walay kaambong nga ilang handumon Siya. "Mianhi Siya sa mga Iya, apan ang mga Iya wala modawat Kaniya." Isa. 53:2; Juan 1:11.

Yet God had chosen Israel. He had called them to preserve among men the knowledge of His law, and of the symbols and prophecies that pointed to the Saviour. He desired them to be as wells of salvation to the world. What Abraham was in the land of his sojourn, what Joseph was in Egypt, and Daniel in the courts of Babylon, the Hebrew people were to be among the nations. They were to reveal God to men.

Bisan pa niini ang Dios nagpili sa Israel. Iyang gipili sila aron magpabilin sa mga tawo ang kaalam sa Iyang balaod, ug sa mga simbolo ug mga tagna nga nagatudlo ngadto sa Manluluwas. Iyang gihandum nga sila mahimong mga atabay sa kaluwasan ngadto sa kalibutan. Kon unsa si Abraham sa yuta nga iyang gipuy-an sa mubong panahon, kon unsa si Jose sa Ehipto, ug si Daniel sa mga korte sa Babilonia, ang mga tawong Hebreohanon magamao sa taliwala sa mga nasud. Sila magpakita sa Dios ngadto sa mga tawo.

In the call of Abraham the Lord had said, "I will bless thee; . . . and thou shalt be a blessing: . . . and in thee shall all families of the earth be blessed." Genesis 12:2, 3. The same teaching was repeated through the prophets. Even after Israel had been wasted by war and captivity, the promise was theirs, "The remnant of Jacob shall be in the midst of many people as a dew from the Lord, as the showers upon the grass, that tarrieth not for man, nor waiteth for the sons of men." Micah 5:7. Concerning the temple at Jerusalem, the Lord declared through Isaiah, "Mine house shall be called an house of prayer for all peoples." Isaiah 56:7, R. V. [28]

Sa pagtawag kang Abraham ang Ginoo nag-ingon, "Ako kang panalanginan: . . . ug ikaw mahimong pinalanginan: . . . ug diha kanimo nga ang tanang banay sa yuta pagapanalanginan." Gen. 12:2, 3. Ang sama nga pagtudlo gisubli sa mga manalagna. Bisan pa human ang Israel mabungkag pinaagi sa gubat ug pagkadinakpan, ang saad ila gihapon, "Ang salin ni Jakob maanaa sa taliwala sa daghang katawhan sama sa yamog gikan sa Ginoo, sama sa mga taligsik sa ibabaw sa mga balili, nga nagapabilin dili sa tawo, ni naghulat sa mga anak sa mga tawo." Mikias 5:7. Kabahin sa templo sa Jerusalem, ang Dios nagpahibalo pinaagi kang Isaias, "Ang Akong balay panganlan nga balay sa pag-ampo sa tanang katawhan." Isa. 56:7, R.V.

But the Israelites fixed their hopes upon worldly greatness. From the time of their entrance to the land of Canaan, they departed from the commandments of God, and followed the ways of the heathen. It was in vain that God sent them warning by His prophets. In vain they suffered the chastisement of heathen oppression. Every reformation was followed by deeper apostasy.

Apan ang mga Israelhanon nagtutok sa ilang paglaum diha sa kalibutanong pagkahalangdon. Gikan sa panahon sa ilang pagsulod sa yuta sa Canaan, mitalikod na sila sa pagtuman sa kasugoan sa Dios, ug misunod sa mga paagi sa mga hentil. Walay kapuslanan ang pagpadala sa Dios kanila ug pasidaan pinaagi sa Iyang mga manalagna. Walay kapuslanan ang ilang pag-antus sa kastigo sa mga pagbatok sa mga hentil. Tagsatagsa ka repormasyon ginasundan sa halalum nga pagkahulog.

Had Israel been true to God, He could have accomplished His purpose through their honor and exaltation. If they had walked in the ways of obedience, He would have made them "high above all nations which He hath made, in praise, and in name, and in honor." "All people of the earth," said Moses, "shall see that thou art called by the name of the Lord; and they shall be afraid of thee." "The nations which shall hear all these statutes" shall say, "Surely this great nation is a wise and understanding people." Deuteronomy 26:19; 28:10; Deuteronomy 4:6. But because of their unfaithfulness, God's purpose could be wrought out only through continued adversity and humiliation.

Kon ang Israel nagmaminatud-on pa sa Dios, Iya untang mahuman ang Iyang tuyo pinaagi sa ilang dungog ug pagtuboy. Kon sila naglakaw sa dalan sa pagtuman, Iya untang mahimo sila nga "hataas labaw sa tanang mga nasud nga Iyang gihimo, diha sa pagdayeg, ug sa ngalan ug sa dungog." "Ang tanang mga tawo sa yuta," miingon si Moises, "makakita nga ikaw ginatawag sa ngalan sa Ginoo; ug sila mahadlok kanimo." "Ang mga nasud nga makabati ning tanang mga tulomanon," makaingon, "Sa pagkamatuod kining daku nga nasud usa ka maalamon ug masinabutong katawhan." Deut. 26:19; 28:10; 4:6. Apan tungod sa ilang dili pagtuman, ang tuyo sa Dios mahimo lamang pinaagi sa nagpadayon nga kalisdanan ug kaulawan.

They were brought into subjection to Babylon, and scattered through the lands of the heathen. In affliction many renewed their faithfulness to His covenant. While they hung their harps upon the willows, and mourned for the holy temple that was laid waste, the light of truth shone out through them, and a knowledge of God was spread among the nations. The heathen systems of sacrifice were a perversion of the system that God had appointed; and many a sincere observer of heathen rites learned from the Hebrews the meaning of the service divinely ordained, and in faith grasped the promise of a Redeemer.

Sila gidala nga ulipon ngadto sa Babilonia, ug nakatagkatag sa mga yuta sa mga hentil. Diha sa kalisdanan daghan ang mibag-o sa ilang pagtuman sa Iyang pakigsaad. Samang ilang gibitay ang ilang mga alpa sa gagmayng kahoy nga Wilo, ug nagsubo alang sa balaang templo nga gigun-ob, ang kahayag sa kamatuoran midan-ag pinaagi kanila, ug ang kahibalo alang sa Dios mikaylap ngadto sa mga nasud. Ang sistema sa paghalad sa mga hentil maoy pagbalit-ad sa sistema nga gitudlo sa Dios; ug daghan sa maminatud-ong maniniid sa mga tulomanon sa mga hentil nakakat-on gikan sa mga Hebreohanon sa kahulogan sa serbisyo nga gisugo gikan sa langit, ug pinaagi sa pagtuo midawat sa saad sa Manluluwas.

Many of the exiles suffered persecution. Not a few lost their lives because of their refusal to disregard the Sabbath and to observe the heathen festivals. As idolaters were roused to crush out the truth, the Lord brought His servants face to face with kings and rulers, that they and their people might receive the light. Time after time the greatest monarchs were led to proclaim the supremacy of the God whom their Hebrew captives worshiped.

Daghan sa mga nadestiero nag-antus sa mga paglutos. Dili lang diyotay ang nawad-an sa ilang kinabuhi tungod sa ilang pagdumili nga talikdan ang Sabado ug magsunod sa mga fiesta sa mga hentil. Ingon nga ang mga magsisimba sa larawan mibarog pagguba sa kamatuoran, ang Ginoo nagpadala sa Iyang mga sulogoon atubang sa mga hari ug mga magmamando, aron sila ug ang ilang katawhan makadawat sa kahayag. May panahon ngadto sa laing panahon ang labing gamhanang mga hari nadala sa pagpahibalo labaw nga gahum sa Dios kinsa gisimba sa ilang mga dinakpang Hebreohanon.

By the Babylonish captivity the Israelites were effectually cured of the worship of graven images. During the centuries that followed, they suffered from the oppression of heathen foes, until the conviction became fixed that their prosperity depended upon their obedience to the law of God. But with too many of the people obedience was not prompted by love. The motive was selfish. They rendered outward service to God [29] as the means of attaining to national greatness. They did not become the light of the world, but shut themselves away from the world in order to escape temptation to idolatry. In the instruction given through Moses, God had placed restrictions upon their association with idolaters; but this teaching had been misinterpreted. It was intended to prevent them from conforming to the practices of the heathen. But it was used to build up a wall of separation between Israel and all other nations. The Jews looked upon Jerusalem as their heaven, and they were actually jealous lest the Lord should show mercy to the Gentiles.

Pinaagi sa pagkabinihag nila sa Babilonia ang mga Israelhanon nagbug-os pagkaayo sa pagsimba sa mga linilok nga mga larawan. Sa mga ginatus nga katuigan nga misunod, nag-antus sila gikan sa mga pagpiut sa mga kaawayng hentil, hangtud nga ang ilang tinguha nalig-on nga ang ilang kauswagan sa kahimtang nagasalig sa ilang pagtuman sa balaod sa Dios. Apan daghan sa mga tawo nga ang pagtuman wala mandoi pinaagi sa gugma. Ang motibo mao ang gugma sa kaugalingon. Sila mihimo sa serbisyo nga makita sa gawas ngadto sa Dios ingon nga paagi nga makab-ut ang pagkagamhanan sa nasud. Wala sila mahimong kahayag sa kalibutan, apan nagtago sa ilang kaugalingon gawas sa kalibutan aron makakalagiw gikan sa tentasyon pagsimba sa mga larawan. Sa instruksion nga gihatag pinaagi kang Moises, ang Dios nagbutang ug mga pagdili sa ilang pagpakig-uban sa mga magsisimba sa larawan; apan kining mga pagtudlo gilain pagsabut. Ang tuyo niini mao nga sila mapunggan sa pag-uyon sa mga gihimo sa mga hentil. Apan kini gigamit pagtukod sa bungbong nga magaulang sa taliwala sa Israel ug ang tanang uban nga nasud. Ang mga Judiyo naglantaw sa Jerusalem nga ilang langit, ug sila masinahon kay tingali ang Ginoo magpakita ug kalooy ngadto sa mga Hentil.

After the return from Babylon, much attention was given to religious instruction. All over the country, synagogues were erected, where the law was expounded by the priests and scribes. And schools were established, which, together with the arts and sciences, professed to teach the principles of righteousness. But these agencies became corrupted. During the captivity, many of the people had received heathen ideas and customs, and these were brought into their religious service. In many things they conformed to the practices of idolaters.

Human makauli gikan sa Babilonia, ang dakung pagtagad gihatag sa tinuhoanong pagtudlo. Sa tibuok nasud, ang mga simbahan gitukod, diin ang balaod gipasabut pinaagi sa mga saserdote ug mga escribas. Ang mga tunghaan gitukod, diin, kauban sa mga arte ug mga siyensia, nanagtudlo sa prinsipio sa pagkamatarung. Apan kining mga ahensia nahimong nahugawan. Sa panahon sa pagkadinakpan, daghan sa mga tawo nakadawat sa mga idiya ug batasan sa mga hentil, ug kini gidala sa ilang tinuhoanong serbisyo. Sa daghang mga butang sila miuyon sa daghang gihimo sa mga magsisimba sa larawan.

As they departed from God, the Jews in a great degree lost sight of the teaching of the ritual service. That service had been instituted by Christ Himself. In every part it was a symbol of Him; and it had been full of vitality and spiritual beauty. But the Jews lost the spiritual life from their ceremonies, and clung to the dead forms. They trusted to the sacrifices and ordinances themselves, instead of resting upon Him to whom they pointed. In order to supply the place of that which they had lost, the priests and rabbis multiplied requirements of their own; and the more rigid they grew, the less of the love of God was manifested. They measured their holiness by the multitude of their ceremonies, while their hearts were filled with pride and hypocrisy.

Samtang sila mitalikod sa Dios, ang mga Judiyo sa dakung bahin nawad-an sa pagtan-aw sa pagtudlo sa mga tulomanon sa mga serbisyo. Kanang serbisyo nga gihimo ni Kristo sa Iyang kaugalingon. Sa tanang bahin kini gisimbolo alang Kaniya; ug kini napuno sa kalig-on ug espirituhanong katahum. Apan ang mga Judiyo nawad-an sa espirituhanong kinabuhi gikan sa ilang mga seremonyas, ug mipabilin sa mga patayng porma. Sila misalig sa mga sakripisyo ug mga ordinansa sa ilang kaugalingon, kay sa pagsalig ngadto Kaniya kang kinsa sila tanan nagatudlo. Aron sa pagdugang sa dapit nga ilang giwala, ang mga saserdote ug mga rabbi midugang sa mga tulomanon sa ilang kaugalingon; ug sa nagadugang ang malig-on pagtubo, naminus ang gugma sa Dios nga gipakita. Ilang gisukod ang ilang pagkabalaan pinaagi sa kadaghan sa ilang mga seremonias, samtang ang ilang mga kasingkasing napuno sa pagkamapahitas-on ug pagkasalingkapaw.

With all their minute and burdensome injunctions, it was an impossibility to keep the law. Those who desired to serve God, and who tried to observe the rabbinical precepts, toiled under a heavy burden. They could find no rest from the accusings of a troubled conscience. Thus Satan worked to discourage the people, to lower their conception of the character of God, and to bring the faith of Israel into contempt. He hoped to establish the claim put forth when he rebelled in heaven,—that the requirements of God were unjust, and could not be obeyed. Even Israel, he declared, did not keep the law.

Uban sa tanan nilang sibu ug mabug-at nga mga pasidaan, maoy malisud ang pagbantay sa balaod. Kadtong naghandum sa pag-alagad sa Dios, ug kadtong nanguha sa pagsunod sa mga tulomanon sa mga rabbi, nagbuhat ilalum sa mabug-at nga lulan. Wala sila makakaplag ug kapahulayan gikan sa pagtulisok sa nasamok nga tanlag. Pinaagi niana si Satanas mibuhat sa pagpaluya sa mga tawo, pagpaluya sa ilang pagtagad sa kinaiya sa Dios, ug nagdala sa pagtuo sa Israel ngadto sa walay pagtahud. Iyang gilauman ang pagpalig-on ang pag-angkon nga gihimo sa iyang pagrebelde sa langit, nga ang mga tulomanon sa Dios dili matarung, ug malisud tumanon. Bisan ang Israel, iyang giingon, wala magbantay sa balaod.

While the Jews desired the advent of the Messiah, they had no true [30] conception of His mission. They did not seek redemption from sin, but deliverance from the Romans. They looked for the Messiah to come as a conqueror, to break the oppressor's power, and exalt Israel to universal dominion. Thus the way was prepared for them to reject the Saviour.

Samtang ang mga Judiyo naghandum sa pag-anhi sa Mesias, wala silay matuod nga pagtagad sa Iyang misyon. Wala sila mangita sa kaluwasan gikan sa sala, apan hinuon ang pagkaluwas gikan sa mga Romanhon. Ilang gilantaw nga ang Mesias moabut ingon nga mananaug, pagbungkag sa gahum sa magdaugdaug, ug ituboy ang Israel sa pagmando sa tibuok universo. Pinaagi niana ang agianan naandam alang kanila sa pagsalikway sa Manluluwas.

At the time of the birth of Christ the nation was chafing under the rule of her foreign masters, and racked with internal strife. The Jews had been permitted to maintain the form of a separate government; but nothing could disguise the fact that they were under the Roman yoke, or reconcile them to the restriction of their power. The Romans claimed the right of appointing and removing the high priest, and the office was often secured by fraud, bribery, and even murder. Thus the priesthood became more and more corrupt. Yet the priests still possessed great power, and they employed it for selfish and mercenary ends. The people were subjected to their merciless demands, and were also heavily taxed by the Romans. This state of affairs caused widespread discontent. Popular outbreaks were frequent. Greed and violence, distrust and spiritual apathy, were eating out the very heart of the nation.

Sa panahon sa pagkatawo ni Kristo ang nasud nasamok ilalum sa pagmando sa iyang mga agalong gawas, ug nauyog sa kagubot sa sulod. Ang mga Judiyo gitugotan sa pagpadayon sa pagporma sa linaing kagamhanan; apan walay makatabon sa kamatuoran nga sila ilalum sa Romanhong yugo, kon dili ibalik sila ngadto sa kahigpitan sa ilang gahum. Ang mga Romanhon nagaangkon sa katungod sa pagtudlo ug pagpapahawa sa hataas saserdote, ug ang katungdanan usahay maangkon pinaagi sa limbong, sa suborno, ug bisan pa sa pagpatay. Busa ang katungdanan sa pagkasaserdote nagdugang sa pagkamahugaw. Apan ang mga saserdote nagabaton gihapon sa dakung gahum, ug ila kining gigamit sa inisipan ug pagpaninapi sa katapusan. Ang mga tawo gipatuman sa ilang walay kalooy nga mga sugo, ug sila gipabuhis sa mabug-at sa mga Romanhon. Ang kahimtang sa estado makahimog kaylap nga pagkadiskontento. Ang nailhang kasamok kanunay nga mahitabu. Ang kahangol ug kasamok, ang way pagsalig ug kaluya sa espirituhanong kahimtang, nagakutkot sa kasingkasing sa nasud.

Hatred of the Romans, and national and spiritual pride, led the Jews still to adhere rigorously to their forms of worship. The priests tried to maintain a reputation for sanctity by scrupulous attention to the ceremonies of religion. The people, in their darkness and oppression, and the rulers, thirsting for power, longed for the coming of One who would vanquish their enemies and restore the kingdom to Israel. They had studied the prophecies, but without spiritual insight. Thus they overlooked those scriptures that point to the humiliation of Christ's first advent, and misapplied those that speak of the glory of His second coming. Pride obscured their vision. They interpreted prophecy in accordance with their selfish desires.

Ang kasuko ngadto sa mga Romanhon, ug ang nasudnon ug espirituhanong garbo, nagdala sa mga Judiyo sa malisud nga pagsunod sa ilang porma sa pagsimba. Ang mga saserdote naninguha sa pagdala sa dungog sa pagkabalaan pinaagi sa maminatngonong pagtagad sa seremonyas sa tinuhoan. Ang mga tawo sa ilang kangitngit ug kalisdanan, ug ang mga magmamando, giuhaw sa gahum, naghandum sa pag-abut nianang Usa kinsa modaug sa ilang mga kaaway ug magpabalik sa ginharian sa Israel. Ilang gitun-an ang mga tagna, apan kulang sa espirituhanong panglantaw. Pinaagi niana ilang nasaylo-an kadtong kasulatan nga nagtudlo ngadto sa mapaaubsanong unang pag-anhi ni Kristo, ug gisayop pagtagad kadtong nanagsulti sa himaya sa Iyang ikaduhang pag-anhi. Ang garbo nakapangitngit sa ilang panan-awon. Ilang gihubad ang tagna sumala sa ilang kaugalingong hinakog nga mga handum.