From its earliest years the Jewish child was surrounded with the requirements of the rabbis. Rigid rules were prescribed for every act, down to the smallest details of life. Under the synagogue teachers the youth were instructed in the countless regulations which as orthodox Israelites they were expected to observe. But Jesus did not interest Himself in these matters. From childhood He acted independently of the rabbinical laws. The Scriptures of the Old Testament were His constant study, and the words, "Thus saith the Lord," were ever upon His lips.
Gikan sa sayong mga katuigan ang batang Judiyo ginalibutan sa mga tulomanon sa mga rabbi. Mga malisud nga tulomanon gihimo sa tagsatagsa ka buhat, ngadto sa labing diyotay nga butang sa kinabuhi. Ilalum sa mga magtutudlo sa sinagoga ang batan-on ginatudloan sa dili maihap nga mga regulasyon ingon nga masinulondong Israelhanon sila gihandum nga motuman. Apan si Jesus wala magpainteres sa Iyang kaugalingon niining mga butang. Gikan sa pagkabata Siya nagbuhat nga gawas sa mga balaod sa mga rabbi. Ang Kasulatan sa Daang Tugon mao ang Iyang kanunay nga gitun-an, ug ang mga pulong, "Busa miingon ang Ginoo," kanunay anaa sa Iyang mga ngabil.
As the condition of the people began to open to His mind, He saw that the requirements of society and the requirements of God were in constant collision. Men were departing from the word of God, and exalting theories of their own invention. They were observing traditional rites that possessed no virtue. Their service was a mere round of ceremonies; the sacred truths it was designed to teach were hidden from the worshipers. He saw that in their faithless services they found no peace. They did not know the freedom of spirit that would come to them by serving God in truth. Jesus had come to teach the meaning of the worship of God, and He could not sanction the mingling of human requirements with the divine precepts. He did not attack the precepts or practices of the learned teachers; but when reproved for His own simple habits, He presented the word of God in justification of His conduct.
Samtang ang kahimtang sa mga tawo nagsugod pag-abli sa Iyang hunahuna, Iyang nakita nga ang mga tulomanon sa sosyedad ug ang tulomanon sa Dios kanunay nga nagkabangga. Ang mga tawo mitalikod gikan sa pulong sa Dios, ug nagtuboy sa mga teoria sa ilang kaugalingong pagmugna. Sila nag obserbar sa mga tulomanong tradisyon nga walay kaayohan. Ang ilang serbisyo usa lang ka pagpalibut nga mga seremonyas; ang sagradong kamatuoran nga gihimo pagtudlo natago gikan sa mga magsisimba. Iyang nakita nga sa ilang mga serbisyo nga walay pagtuo wala nila makaplagi ang kalinaw. Wala nila mahibaloi ang kagawasan sa espiritu nga moabut kanila pinaagi sa pag alagad sa Dios diha sa kamatuoran. Si Jesus miabut aron pagtudlo sa kahulogan sa pagsimba sa Dios, ug dili Siya makasugot sa pagsagol sa tawhanong tulomanon sa diosnong kasugoan. Wala niya atakiha ang kasugoan kun mga hilimuon sa mga maalamong mga magtutudlo; apan sa dihang gibadlong pinaagi sa Iyang yanong batasan, Iyang gipresentar ang pulong sa Dios sa pagmatarung sa Iyang dungog.
The Scriptures of the Old Testament were His constant study, and the words, "Thus saith the Lord," were ever upon His lips.
Ang Kasulatan sa Daang Tugon mao ang Iyang kanunay nga gitun-an, ug ang mga pulong, "Busa miingon ang Ginoo," kanunay anaa sa Iyang mga ngabil.
Desire of Ages, p. 84In every gentle and submissive way, Jesus tried to please those with whom He came in contact. Because He was so gentle and unobtrusive, the scribes and elders supposed that He would be easily influenced by their teaching. They urged Him to receive the maxims and traditions that had been handed down from the ancient rabbis, but He asked for their authority in Holy Writ. He would hear every word that proceeds from the mouth of God; but He could not obey the inventions of men. Jesus seemed to know the Scriptures from beginning to end, and He presented them in their true import. The rabbis were ashamed to be instructed by a child. They claimed that it was their office to explain the Scriptures, and that it was His place to accept their interpretation. They were indignant that He should stand in opposition to their word.
Sa tagsatagsa ka buotan ug masinugtanong paagi, si Jesus naninguha sa pagpahimuot niadtong Iyang mahibalag. Tungod kay Siya buotan ug dili masukihon, ang mga eskriba ug mga tigulang naghunahuna nga Siya masayon nga danihon sa ilang pagtulon-an. Sila naghangyo Kaniya sa pagdawat sa mga sulondan sa pamatasan ug tradisyon nga gipasunod sukad pa sa mga karaang mga rabbi, apang Siya nangutana kanila sa awtoridad gikan sa Balaang Sinulat. Iyang pamation ang tagsa ka pulong nga gikan sa baba sa Dios; apan dili Siya makasugot sa mga inbento sa mga tawo. Si Jesus daw nahibalo sa mga Kasulatan gikan sa sinugdan ngadto sa katapusan, ug Siya nagpresentar kanila sa ilang matuod nga kahulogan. Ang mga rabbi maulaw nga matudloan sa usa ka bata. Sila nag-angkon nga maoy ilang katungdanan nga magsaysay sa mga Kasulatan, ug maoy Iyang dapit ang pagdawat sa ilang pagpatin-aw. Sila midumili nga Siya motindog sa pagbatok sa ilang pulong.
From childhood, Jesus let Scripture — not the surrounding culture's expectations — shape His conduct, even when it cost Him approval. Where in your life is the pressure to conform strongest right now, and what would it look like to answer it the way Jesus did: not with attack, but with the quiet authority of God's word?
Sukad sa pagkabata, gitugotan ni Jesus ang Kasulatan — dili ang mga gilauman sa palibot nga kultura — nga maghulma sa Iyang batasan, bisan kon kini nagkinahanglan sa Iyang pag-uyon. Asa sa imong kinabuhi ang labing kusog nga pressure sa pagsunod karon, ug unsa ang kahulogan sa pagtubag niini sama sa gihimo ni Jesus: dili pinaagi sa pag-ataki, kondili pinaagi sa hilum nga awtoridad sa pulong sa Dios?
They knew that no authority could be found in Scripture for their traditions. They realized that in spiritual understanding Jesus was far in advance of them. Yet they were angry because He did not obey their dictates. Failing to convince Him, they sought Joseph and Mary, and set before them His course of noncompliance. Thus He suffered rebuke and censure.
Sila nahibalo nga walay awtoridad nga makaplagan sa Kasulatan alang sa ilang tradisyon. Ilang nasabtan nga sa espirituhanong pagsabut si Jesus labaw kanila. Bisan pa niini sila nasuko tungod kay Siya wala motuman sa ilang mga pagmando. Sa napakyas sa pagdani Kaniya, ilang gipangita si Jose ug si Maria, ug gipahiluna kanila ang Iyang buhat sa dili pagsunod. Pinaagi niana Siya miantus sa pagbadlong ug pagsaway.
At a very early age, Jesus had begun to act for Himself in the formation of His character, and not even respect and love for His parents could turn Him from obedience to God's word. "It is written" was His reason for every act that varied from the family customs. But the influence of the rabbis made His life a bitter one. Even in His youth He had to learn the hard lesson of silence and patient endurance.
Sa labing sayo nga panuigon, si Jesus misugod pagbuhat alang sa Iyang kaugalingon sa pagporma sa Iyang kinaiya, ug dili gani ang pagtahud ug paghigugma sa Iyang ginikanan makapatalikod Kaniya gikan sa pagtuman sa pulong sa Dios. "Nahisulat na" mao ang Iyang katarungan sa kada buhat nga molahi gikan sa mga batasan sa pamilya. Apan ang inpluwensia sa mga rabbi nakahimo sa Iyang kinabuhi nga mapait. Bisan sa Iyang kabatan-on, Iyang tun-an ang malisud nga leksiyon sa pagkahilum ug mainantusong pailub.
"It is written" was His reason for every act that varied from the family customs.
"Nahisulat na" mao ang Iyang katarungan sa kada buhat nga molahi gikan sa mga batasan sa pamilya.
Desire of Ages, p. 85His brothers, as the sons of Joseph were called, sided with the rabbis. They insisted that the traditions must be heeded, as if they were the requirements of God. They even regarded the precepts of men more highly than the word of God, and they were greatly annoyed at the clear penetration of Jesus in distinguishing between the false and the true. His strict obedience to the law of God they condemned as stubbornness. They were surprised at the knowledge and wisdom He showed in answering the rabbis. They knew that He had not received instruction from the wise men, yet they could not but see that He was an instructor to them. They recognized that His education was of a higher type than their own. But they did not discern that He had access to the tree of life, a source of knowledge of which they were ignorant.
Ang Iyang mga igsuong lalake, nga maoy gitawag sa mga anak lalake ni Jose, midapig sa mga rabbi. Sila mipugos nga ang mga tradisyon pagasundon, sama nga sila mga tulomanon sa Dios. Ila ganing giisip ang mga tulomanon sa mga tawo nga labaw kay sa Pulong sa Dios, ug daku ang ilang kasamok sa klaro nga pagpadayag ni Jesus sa pag-ila sa taliwala sa bakak ug matuod. Ang Iyang strikto nga pagtuman sa balaod sa Dios ilang gikondinar nga matuod nga pagkagahig-ulo. Sila natingala sa kaalam ug kahibalo nga Iyang gipakita sa pagtubag sa mga rabbi. Sila nahibalo nga Siya wala makadawat ug instruksion gikan sa mga maalamong mga tawo, apan dili sila nakakita nga Siya usa ka instruktor ngadto kanila. Ilang nailhan nga ang Iyang edukasyon hataas pa ug klase kay sa ilang kaugalingon. Apan wala sila makasabut nga Siya adunay katungod sa kahoy sa kinabuhi, ang usa ka tuburan sa kahibalo diin sila ignorante.
Jesus's own brothers sided against Him, valuing human tradition over the word of God and misreading His obedience as stubbornness. Have you ever been misunderstood by people close to you for holding a conviction they thought was excessive? How did you respond, and how does Jesus's quiet endurance speak to that experience?
Ang mga igsoon mismo ni Jesus midapig batok Kaniya, nga naghatag og labaw nga bili sa tawhanong tradisyon kaysa pulong sa Dios ug nagsayop pagbasa sa Iyang pagkamasinugtanon isip pagkagahig-ulo. Nasabtan ka na ba og sayop sa mga tawo nga duol kanimo tungod sa paghawid og usa ka pagtuo nga ilang gihunahuna nga sobra? Giunsa nimo pagtubag, ug unsaon pagsulti sa hilum nga pag-antus ni Jesus niana nga kasinatian?
Christ was not exclusive, and He had given special offense to the Pharisees by departing in this respect from their rigid rules. He found the domain of religion fenced in by high walls of seclusion, as too sacred a matter for everyday life. These walls of partition He overthrew. In His contact with men He did not ask, What is your creed? To what church do you belong? He exercised His helping power in behalf of all who needed help. Instead of secluding Himself in a hermit's cell in order to show His heavenly character, He labored earnestly for humanity. He inculcated the principle that Bible religion does not consist in the mortification of the body. He taught that pure and undefiled religion is not meant only for set times and special occasions. At all times and in all places He manifested a loving interest in men, and shed about Him the light of a cheerful piety. All this was a rebuke to the Pharisees. It showed that religion does not consist in selfishness, and that their morbid devotion to personal interest was far from being true godliness. This had roused their enmity against Jesus, so that they tried to enforce His conformity to their regulations.
Si Kristo dili magpagawas sa uban, ug Siya naghatag sa pinasahing pagbatok sa mga Pariseo pinaagi sa pagtalikod sa ilang bahin sa ilang malisud nga mga tulomanon. Iyang nakaplagan nga ang paggahum sa tinuhoan nagkoral sa hataas nga bongbong sa paglain, ingon nga hilabihang kasagradong butang sa inadlawng kinabuhi. Kining bongbong nga giali Iyang giguba. Sa Iyang pagpakighibalag sa mga tawo Siya wala mangutana, Unsay inyong gituohan? Unsa nga iglesya ikaw nahisakup? Iyang gipalihok ang Iyang matinabangon nga gahum alang niadtong nagkinahanglan sa hinabang. Inbis nga magpalain Siya sa lawak sa ermitanyo aron pagpakita sa Iyang langitnong kinaiya, Siya mibuhat sa masingkamoton alang sa katawhan. Iyang gipasabut nga ang prinsipio sa Biblia nga tinubdan dili nagasakup sa pagdaut sa lawas. Siya mitudlo nga ang putli ug walay mansa nga tinuhoan dili lamang nagkahulogan sa natudlong mga panahon ug pinasahing mga higayon. Sa tanang panahon ug sa tanang dapit Iyang gipakita ang mahigugmaong interes ngadto sa mga tawo, ug gipadan-ag palibut Niya ang kahayag sa malipayong kabalaan. Kini tanan pagbadlong sa mga Pariseo. Kini nagpakita nga ang tinuhoan wala magasakup sa pagkahakog, ug ang ilang makalilisang debosyon sa interes personal halayo gikan sa matuod nga pagkadiosnon. Ilang gipabarug ang ilang pagkadautan batok kang Jesus, busa sila nagtinguha pagpugos nga Siya mosunod sa ilang mga tulomanon.
He found the domain of religion fenced in by high walls of seclusion. These walls of partition He overthrew.
Iyang nakaplagan nga ang paggahum sa tinuhoan nagkoral sa hataas nga bongbong sa paglain. Kining bongbong nga giali Iyang giguba.
Desire of Ages, p. 86Jesus worked to relieve every case of suffering that He saw. He had little money to give, but He often denied Himself of food in order to relieve those who appeared more needy than He. His brothers felt that His influence went far to counteract theirs. He possessed a tact which none of them had, or desired to have. When they spoke harshly to poor, degraded beings, Jesus sought out these very ones, and spoke to them words of encouragement. To those who were in need He would give a cup of cold water, and would quietly place His own meal in their hands. As He relieved their sufferings, the truths He taught were associated with His acts of mercy, and were thus riveted in the memory.
Si Jesus nagbuhat aron paghumpay sa tagsatagsa ka kaso sa pag-antus nga Iyang makita. Diyotay lang Siyag salapi nga ikahatag, apan usahay Iyang dumilian ang Iyang kaugalingon sa pagkaon aron lamang makatabang niadtong makita nga labing nagkinahanglan kay Kaniya. Ang Iyang mga igsoong lalake nagbati nga ang Iyang inpluwensia labaw kaayo nga mobatok sa ilaha. Siya nagbatok sa taktika nga walay usa kanila nga anaa niini, ni naghandum nga makabaton. Sa diha nga sila mosulti sa mabangis ngadto sa mga kabus, mga alaut nga binuhat, si Jesus nagpangita niini kanila, ug misulti kanila sa mga pulong sa pagpadasig. Alang niadtong nagkinahanglan mohatag Siya ug usa ka kabo sa mabugnaw nga tubig, ug sa mahilum ibutang ang Iyang kaugalingong pagkaon sa ilang mga kamot. Samtang Iyang gihumpay ang ilang kalisdanan, ang kamatuoran nga Iyang gitudlo nahiusa sa Iyang mga buhat sa kalooy, ug nasilsil sa ilang panumduman.
Jesus tore down the walls that fenced religion off from everyday life and ordinary people, meeting need wherever He found it rather than asking who deserved His help. What "walls of partition" — around your time, your circle, your comfort — might God be asking you to overthrow?
Giguba ni Jesus ang mga bongbong nga nag-ali sa tinuhoan gikan sa inadlaw nga kinabuhi ug sa ordinaryong mga tawo, nga nagtagbo sa panginahanglan bisan asa Niya kini makaplagi imbes mangutana kon kinsa ang takos sa Iyang tabang. Unsang "mga bongbong sa pagbulag" — palibot sa imong panahon, imong grupo, imong kahimuot — ang tingali gipangayo sa Dios kanimo nga gub-on?
All this displeased His brothers. Being older than Jesus, they felt that He should be under their dictation. They charged Him with thinking Himself superior to them, and reproved Him for setting Himself above their teachers and the priests and rulers of the people. Often they threatened and tried to intimidate Him; but He passed on, making the Scriptures His guide.
Kini tanan wala makapahimuot sa Iyang mga igsuong lalake. Ingon nga magulang kang Jesus, sila nagbati nga Siya ilalum sa ilang pagtudlo. Sila nagpasangil Kaniya nga naghunahuna Siya nga labaw kanila, ug nagbadlong Kaniya nga nagbutang sa Iyang kaugalingon nga labaw sa ilang mga magtutudlo ug mga saserdote ug mga magmamando sa mga tawo. Usahay sila mihulga ug nagsulay sa paghadlok Kaniya; apan Siya mipadayon, nga maghimo sa mga Kasulatan nga Iyang giya.
Jesus loved His brothers, and treated them with unfailing kindness; but they were jealous of Him, and manifested the most decided unbelief and contempt. They could not understand His conduct. Great contradictions presented themselves in Jesus. He was the divine Son of God, and yet a helpless child. The Creator of the worlds, the earth was His possession, and yet poverty marked His life experience at every step. He possessed a dignity and individuality wholly distinct from earthly pride and assumption; He did not strive for worldly greatness, and in even the lowliest position He was content. This angered His brothers. They could not account for His constant serenity under trial and deprivation. They did not know that for our sake He had become poor, that we "through His poverty might be rich." 2 Corinthians 8:9. They could understand the mystery of His mission no more than the friends of Job could understand his humiliation and suffering.
Si Jesus nahigugma sa Iyang mga igsuong mga lalake, ug gitagad sila sa dili mapakyas nga kalooy; apan sila nangabugho Kaniya, ug nagapadayag sa labing desididong kakulang sa pagtuo ug pagsupak. Wala nila masabti ang Iyang batasan. Ang dakung mga pagbatok gipakita sa ilang kaugalingon diha kang Jesus. Siya mao ang balaang Anak sa Dios, apan usa usab ka walay ikatabang nga gamayng bata. Ang Maglalalang sa mga kalibutan, ang yuta maoy iyang kaugalingong butang, apan ang kakabus maoy makita sa Iyang kinabuhing experiensia sa tagsatagsa ka lakang. Siya nagbaton sa dignidad ug kaugalingong pagbuot nga sa kinatibok-an lahi gikan sa yutan-ong nga garbo ug pagpahitaas; Siya wala maningkamot sa kalibutanong kagamhanan, ug bisan sa labing ubos nga katungdanan Siya matagbaw na. Kini nakapasuko sa iyang mga igsuon. Dili sila makasabut sa Iyang kanunayng paghilum ilalum sa pagsulay ug kalisdanan. Wala sila mahibalo nga tungod kanato Siya nahimong kabus, aron nga kita "pinaagi sa Iyang kakabus mahimong madatu." 2 Kor. 8:9. Ang misterio sa misyon ni Jesus dili nila nasabtan labaw niadtong mga higala ni Job sa pagsabut sa iyang pagpaubos ug pag-antus.
He hated but one thing in the world, and that was sin.
Iyang gidumtan ang usa lamang ka butang sa kalibutan, ug mao kana ang sala.
Desire of Ages, p. 87Jesus was misunderstood by His brothers because He was not like them. His standard was not their standard. In looking to men they had turned away from God, and they had not His power in their lives. The forms of religion which they observed could not transform the character. They paid "tithe of mint and anise and cummin," but omitted "the weightier matters of the law, judgment, mercy, and faith." Matthew 23:23. The example of Jesus was to them a continual irritation. He hated but one thing in the world, and that was sin. He could not witness a wrong act without pain which it was impossible to disguise. Between the formalists, whose sanctity of appearance concealed the love of sin, and a character in which zeal for God's glory was always paramount, the contrast was unmistakable. Because the life of Jesus condemned evil, He was opposed, both at home and abroad. His unselfishness and integrity were commented on with a sneer. His forbearance and kindness were termed cowardice.
Si Jesus wala masabti sa Iyang mga igsuong lalake tungod kay Siya dili sama kanila. Ang Iyang sulondan dili maoy ilang ginasunod. Sa pagtan-aw sa mga tawo sila mitalikod gikan sa Dios, ug sila wala sa Iyang gahum sa ilang kinabuhi. Ang mga porma sa tinuhoan nga ilang gihimo dili makapausab sa ilang kinaiya. Sila mibayad sa "ikapulo sa paminta ug sa anis ug sa kumin," apan gisayloan "ang mga dagkung mga butang sa balaod, paghukom, kalooy, ug pagtuo." Mat. 23:23. Ang sulondan ni Jesus alang kanila kanunay nga makapasuko. Iyang gidumtan ang usa lamang ka butang sa kalibutan, ug mao kana ang sala. Dili Niya masaksihan ang usa ka sayup nga buhat nga walay kasakit diin malisud tabonan. Sa taliwala sa mga estrikto, kansang pagpakita nga balaan nakatabon sa gugma sa sala, ug ang kinaiya diin ang kadasig sa himaya sa Dios kanunay nga labaw, ang kalainan dili masayup. Tungod kay ang kinabuhi ni Jesus nagkondinar sa dautan, Siya supak, sulod sa puloy-anan ug sa gawas. Ang Iyang dili paghigugma sa kaugalingon ug pagkamaminatud-on ilang gidayeg uban ang pagbiaybiay. Ang Iyang pagkamadumilion ug kalooy giisip nga tinalawan.
Jesus's brothers paid careful tithe on herbs while missing "judgment, mercy, and faith," and His quiet integrity felt to them like a constant, unspoken accusation. Has someone else's consistent character ever exposed a gap in your own — and how did you respond to that discomfort?
Maampingon nga naghatag ug ikapulo sa mga sagbut ang mga igsoon ni Jesus samtang nawala kanila ang "paghukom, kalooy, ug pagtuo," ug ang Iyang hilum nga integridad daw usa ka kanunay, walay pulong nga akusasyon alang kanila. Adunay ba nakasinati ka nga ang lig-on nga kinaiya sa laing tawo nagbutyag sa usa ka bahin sa imong kaugalingon nga wala pa nahingpit — ug giunsa nimo pagtubag niana nga kakuyaw?
Of the bitterness that falls to the lot of humanity, there was no part which Christ did not taste. There were those who tried to cast contempt upon Him because of His birth, and even in His childhood He had to meet their scornful looks and evil whisperings. If He had responded by an impatient word or look, if He had conceded to His brothers by even one wrong act, He would have failed of being a perfect example. Thus He would have failed of carrying out the plan for our redemption. Had He even admitted that there could be an excuse for sin, Satan would have triumphed, and the world would have been lost. This is why the tempter worked to make His life as trying as possible, that He might be led to sin.
Sa labing mapait nga nahimutang sa bahin nga tawhanon, walay bahin nga wala matilawi ni Kristo. Aduna kadtong naninguha sa paghimo ug pagsupak Kaniya tungod sa Iyang natawhan, ug bisan pa sa Iyang panahon sa pagkabata Iyang gihibalag ang ilang masukanong panagway ug dautang paghonghong. Kon Siya mitubag pinaagi sa mga pulong walay pailub ug pagtan-aw, kon Siya miuyon sa iyang mga igsuon bisan usa lamang ka buhat dautan, Siya unta mapakyas nga mahimong hingpit nga sulondan. Pinaagi niana Siya mapakyas unta sa pagdala sa plano sa atong kaluwasan. Kon misugot pa Siya nga adunay pamalibad alang sa sala, si Satanas unta makadaug, ug ang kalibutan mawala unta. Mao kini ngano nga ang maninintal naghago aron paghimo sa Iyang kinabuhi nga masulayon kaayo, aron nga Siya madala sa pagpakasala.
But to every temptation He had one answer, "It is written."
Apan sa tagsatagsa ka tentasyon aduna Siyay usa ka tubag, "Nasulat na."
Desire of Ages, p. 89But to every temptation He had one answer, "It is written." He rarely rebuked any wrongdoing of His brothers, but He had a word from God to speak to them. Often He was accused of cowardice for refusing to unite with them in some forbidden act; but His answer was, It is written, "The fear of the Lord, that is wisdom; and to depart from evil is understanding." Job 28:28.
Apan sa tagsatagsa ka tentasyon aduna Siyay usa ka tubag. "Nasulat na." Talagsaon lang Siya mobadlong sa buhat dautan sa Iyang mga igsuong lalake, apan Siya adunay pulong sa Dios nga mosulti kanila. Usahay Siya gipasanginlan nga talawan kay nagdumili sa paghiusa kanila sa pila ka buhat nga dili angay; apan ang Iyang tubag mao, Nahisulat na, "Ang kahadlok sa Ginoo, mao ang kaalam; ug ang pagtalikod gikan sa dautan mao ang pagsabut." Job 28:28.
There were some who sought His society, feeling at peace in His presence; but many avoided Him, because they were rebuked by His stainless life. Young companions urged Him to do as they did. He was bright and cheerful; they enjoyed His presence, and welcomed His ready suggestions; but they were impatient at His scruples, and pronounced Him narrow and strait-laced. Jesus answered, It is written, "Wherewithal shall a young man cleanse his way? by taking heed thereto according to Thy word." "Thy word have I hid in mine heart, that I might not sin against Thee." Psalm 119:9, 11.
Adunay pila nga nagtinguha sa Iyang pagpakig-uban, nga nagbati sa kalinaw sa Iyang atubangan; apan daghan ang naglikay Kaniya, tungod kay sila gibadlong sa Iyang kinabuhi nga walay mansa. Ang mga batan-ong mga kauban naghangyo Kaniya sa pagbuhat sa ilang ginahimo. Siya lantip ug pangutok ug malipayon; sila malipay sa Iyang presensia, ug modawat sa Iyang inandam nga mga sugyot; apan sila walay pailub sa Iyang pagminatarung, ug gisulti nga Siya pit-os ug strikto sa batasan. Si Jesus mitubag, Nahisulat na, "Sa unsa man nga ang batan-ong lalake makalinis sa iyang dalan? pinaagi sa pagmatngon sumala sa Iyang pulong." "Ang Imong pulong Akong gitagoan sa Akong kasingkasing, aron dili Ako makasala batok Kanimo." Sal. 119:9, 11.
Often He was asked, Why are you bent on being so singular, so different from us all? It is written, He said, "Blessed are the undefiled in the way, who walk in the law of the Lord. Blessed are they that keep His testimonies, and that seek Him with the whole heart. They also do no iniquity; they walk in His ways." Psalm 119:1-3.
Usahay Siya gipangutana, Ngano man nga Ikaw gusto nga mag-inusara, nga lahi kanamong tanan? Nahisulat na, miingon Siya, "Bulahan kadtong walay mansa sa dalan, kinsa naglakaw diha sa balaod sa Ginoo. Bulahan sila nga nagbantay sa Iyang mga tulomanon, ug nangita Kaniya sa tibuok kasingkasing. Sila dili magbuhat ug kalapasan: sila naglakaw sa iyang mga dalan." Sal. 119:1-3.
When questioned why He did not join in the frolics of the youth of Nazareth, He said, It is written, "I have rejoiced in the way of Thy testimonies, as much as in all riches. I will meditate in Thy precepts, and have respect unto Thy ways. I will delight myself in Thy statutes; I will not forget Thy word." Psalm 119:14-16.
Sa gipangutana ngano nga wala Siya moapil sa kalipayan sa batan-on sa Nasaret, Siya miingon, "Ako nalipay sa dalan sa Imong mga tulomanon, sama sa tanang bahandi. Ako magpalandong sa Imong mga kasugoan, ug magtahod sa Imong mga dalan. Ako magkalipay diha sa Imong mga kasugoan: dili ko hikalimtan ang Imong pulong." Sal. 119:14-16.
Every time Jesus was pressured to compromise, His answer was the same two words: "It is written." He didn't improvise a defense — He returned to what God had already said. What Scripture do you know well enough to reach for the next time you're pressured to bend?
Matag higayon nga gipresyuran si Jesus sa pagkompromiso, ang Iyang tubag managsama nga duha ka pulong: "Nahisulat na." Wala Siya mag-improvisar og depensa — mibalik Siya sa unsay gisulti na sa Dios. Unsang Kasulatan ang imong nailhan na og maayo aron abuton sa sunod higayon nga gipresyuran ka nga moluhoy?
Jesus did not contend for His rights. Often His work was made unnecessarily severe because He was willing and uncomplaining. Yet He did not fail nor become discouraged. He lived above these difficulties, as if in the light of God's countenance. He did not retaliate when roughly used, but bore insult patiently.
Si Jesus wala makig-away sa Iyang katungod. Usahay ang Iyang buhat nahimo nga dili na unta kinahanglanon kaayo tungod kay Siya andam ug walay pagbagolbol. Bisan pa wala Siya mapakyas ug wala maluya. Siya nagkinabuhi ibabaw niining mga kalisdanan, sama nga anaa sa kahayag sa dagway sa Dios. Wala Siya mobalos nga gamitan sa binagis, apan nagdala sa mga insulto nga mapailubon.
Again and again He was asked, Why do You submit to such despiteful usage, even from Your brothers? It is written, He said, "My son, forget not My law; but let thine heart keep My commandments: for length of days, and long life, and peace, shall they add to thee. Let not mercy and truth forsake thee: bind them about thy neck; write them upon the table of thine heart: so shalt thou find favor and good understanding in the sight of God and man." Proverbs 3:1-4.
Giusab-usab Siya pagpangutana, Nganong mosugot ka sa mabiaybiayong paagi, bisan sa Imong mga igsuong lalake? Nahisulat na, Siya miingon, "Anak Ko, ayaw hikalimti ang Akong balaod; apan tugoti nga ang Imong kasingkasing magbantay sa Akong mga kasugoan; alang sa kalugwayan sa mga adlaw, ug hataas kinabuhi, ug kalinaw, igadugang kanimo. Ayaw tugoti ang kalooy ug kamatuoran motalikod kanimo: ihigot sila sa imong liog; isulat sila sa papan sa imong kasingkasing: aron ikaw makakaplag ug kahimuot ug maayong pagsabut sa atubangan sa Dios ug sa tawo." Prob. 3:1-4.
His hours of happiness were found when alone with nature and with God.
Ang Iyang mga takna sa kalipay makaplagan kon Siya mag-inusara kauban sa kinaiyahan ug kauban sa Dios.
Desire of Ages, p. 90From the time when the parents of Jesus found Him in the temple, His course of action was a mystery to them. He would not enter into controversy, yet His example was a constant lesson. He seemed as one who was set apart. His hours of happiness were found when alone with nature and with God. Whenever it was His privilege, He turned aside from the scene of His labor, to go into the fields, to meditate in the green valleys, to hold communion with God on the mountainside or amid the trees of the forest. The early morning often found Him in some secluded place, meditating, searching the Scriptures, or in prayer. From these quiet hours He would return to His home to take up His duties again, and to give an example of patient toil.
Gikan sa panahon nga si Jesus nakaplagan sa Iyang mga ginikanan sa templo, ang Iyang tumong sa buhat misterio alang Kanila. Dili Siya mosulod sa pakig-away, apan ang Iyang sumbanan kanunay nga leksiyon. Daw Siya usa kinsa gipahaluna paggahin. Ang Iyang mga takna sa kalipay makaplagan kon Siya mag inusara kauban sa kinaiyahan ug kauban sa Dios. Bisan anus-a nga maoy Iyang higayon, motalikod Siya gikan sa talan-awon sa Iyang buhat, moadto sa kaumhan, aron pagpamalandong didto sa malunhawng kawalogan, aron makig-uban sa Dios sa kiliran sa bungtod kun taliwala sa kakahoyan sa kalasangan. Sa sayo sa kabuntagon usahay makaplagan Siya sa pila ka nalain nga dapit, magpamalandong, magsusi sa mga Kasulatan, kun diha sa pag-ampo. Gikan niining mga mahilum nga mga takna, Siya mobalik sa Iyang puloy-anan aron mohimo na usab sa Iyang bulohaton, ug paghatag ug sulondan sa mapailubon nga pagbudlay.
Jesus's happiest hours were spent alone with nature and with God, in quiet withdrawal that prepared Him to return and bear His daily burdens with patience. What does your own rhythm of withdrawal and return look like — and is it enough to sustain you through the friction of ordinary days?
Ang labing malipayong mga takna ni Jesus gigahin nga nag-inusara kauban sa kinaiyahan ug sa Dios, sa hilum nga pag-atras nga nag-andam Kaniya sa pagbalik ug pagdala sa Iyang inadlaw nga mga lulan uban sa pailub. Unsa man ang imong kaugalingong ritmo sa pag-atras ug pagbalik — igo ba kini aron makatabang kanimo latas sa kasamok sa ordinaryong mga adlaw?
The life of Christ was marked with respect and love for His mother. Mary believed in her heart that the holy child born of her was the long-promised Messiah, yet she dared not express her faith. Throughout His life on earth she was a partaker in His sufferings. She witnessed with sorrow the trials brought upon Him in His childhood and youth. By her vindication of what she knew to be right in His conduct, she herself was brought into trying positions. She looked upon the associations of the home, and the mother's tender watchcare over her children, as of vital importance in the formation of character. The sons and daughters of Joseph knew this, and by appealing to her anxiety, they tried to correct the practices of Jesus according to their standard.
Ang kinabuhi ni Kristo nailhan uban ang pagtahud ug gugma sa Iyang inahan. Si Maria mituo sa iyang kasingkasing nga ang balaang bata nga natawo gikan kaniya mao ang dugay-nang-gisaad nga Mesiyas, apan wala siya makasulti sa iyang pagtuo. Sa tibuok Niyang kinabuhi sa yuta ang inahan miambit sa Iyang mga pag-antus. Siya misaksi sa kaguol sa mga pagsulay nga gidala ngadto Kaniya sa Iyang pagkabata ug pagkabatan-on. Pinaagi sa iyang pangatarungan kon unsang iyang nahibaloan nga husto sa Iyang batasan, siya sa iyang kaugalingon nadala ngadto sa masulayong kahimtang. Siya mitan-aw sa panagkauban sa puloy-anan, ug sa inahanong malumong pagbantay sa iyang mga anak, maoy labing importante sa pagporma sa batasan. Ang mga anak lalake ug mga anak babaye ni Jose nakahibalo niini, ug pinaagi sa paghangyo sa iyang kabalaka, sila nagsulay sa pag koriher sa mga paagi ni Jesus sumala sa ilang sulondan.
Mary often remonstrated with Jesus, and urged Him to conform to the usages of the rabbis. But He could not be persuaded to change His habits of contemplating the works of God and seeking to alleviate the suffering of men or even of dumb animals. When the priests and teachers required Mary's aid in controlling Jesus, she was greatly troubled; but peace came to her heart as He presented the statements of Scripture upholding His practices.
Si Maria usahay mosupak ni Jesus, ug mipugos Kaniya sa pagsunod sa mga paagi sa mga rabbi. Apan dili Siya madani nga usbon ang Iyang batasan sa pagpamalandong sa mga buhat sa Dios ug nangita sa paghumpay sa pag-atus sa mga tawo kun bisan sa amang mga mananap. Sa diha nga ang mga saserdote ug mga magtutudlo nagkinahanglan sa hinabang ni Maria sa pagmando kang Jesus, nasamok siya pag-ayo; apan ang kalinaw miabut sa iyang kasingkasing samtang Iyang gipahayag ang mga saysay sa mga Kasulatan nga nagtuboy sa Iyang mga ginabuhat.
None could say that He had worked a miracle; but virtue — the healing power of love — went out from Him to the sick and distressed.
Walay makaingon nga Siya nagbuhat ug milagro; apan ang gahum — ang makaayong gahum sa gugma — migawas gikan Kaniya ngadto sa masakiton ug nalisdan.
Desire of Ages, p. 92At times she wavered between Jesus and His brothers, who did not believe that He was the Sent of God; but evidence was abundant that His was a divine character. She saw Him sacrificing Himself for the good of others. His presence brought a purer atmosphere into the home, and His life was as leaven working amid the elements of society. Harmless and undefiled, He walked among the thoughtless, the rude, the uncourteous; amid the unjust publicans, the reckless prodigals, the unrighteous Samaritans, the heathen soldiers, the rough peasants, and the mixed multitude. He spoke a word of sympathy here and a word there, as He saw men weary, yet compelled to bear heavy burdens. He shared their burdens, and repeated to them the lessons He had learned from nature, of the love, the kindness, the goodness of God.
May panahon nga siya magkaluya sa taliwala ni Jesus ug sa Iyang mga igsuon, kinsa wala motuo nga Siya mao ang Pinadala gikan sa Dios; apan ang kamatuoran daghan nga Siya mao ang diosnong binuhat. Iyang nakita Siya nga nagsakripisyo sa Iyang kaugalingon alang sa kaayohan sa uban. Ang Iyang presensia nakadala ug hingpit nga kahimtang sa puloy-anan, ug ang Iyang kinabuhi sama sa labadora nga nagpalihok sa taliwala sa mga elemento sa katilingban. Dili moamong-among ug walay mansa, Siya milakaw sa taliwala sa mga walay hunahuna, sa mga bagis, sa walay pamatasan; taliwala sa dili matarung nga maniningil sa buhis, ang tigpasagad mga mausikon, ang dili matarung mga Samaritanhon, ang mga diwatahang mga sundalo, ang mga bagis mga maguoma, ug ang nasagol nga panon sa mga tawo. Siya misulti sa pulong sa kalooy dinhi ug didto, samtang Iyang nakita ang mga tawong gilaayan, bisan pa napugos sa pagdala sa mga mabug-at nga mga lulan. Iyang giambitan ang ilang mga lulan, ug gisubli ngadto kanila ang mga leksiyon nga Iyang nakat-onan gikan sa kinaiyahan, sa gugma, sa kalooy, sa kaayo sa Dios.
He taught all to look upon themselves as endowed with precious talents, which if rightly employed would secure for them eternal riches. He weeded all vanity from life, and by His own example taught that every moment of time is fraught with eternal results; that it is to be cherished as a treasure, and to be employed for holy purposes. He passed by no human being as worthless, but sought to apply the saving remedy to every soul. In whatever company He found Himself, He presented a lesson that was appropriate to the time and the circumstances. He sought to inspire with hope the most rough and unpromising, setting before them the assurance that they might become blameless and harmless, attaining such a character as would make them manifest as the children of God. Often He met those who had drifted under Satan's control, and who had no power to break from his snare. To such a one, discouraged, sick, tempted, and fallen, Jesus would speak words of tenderest pity, words that were needed and could be understood. Others He met who were fighting a hand-to-hand battle with the adversary of souls. These He encouraged to persevere, assuring them that they would win; for angels of God were on their side, and would give them the victory. Those whom He thus helped were convinced that here was One in whom they could trust with perfect confidence. He would not betray the secrets they poured into His sympathizing ear.
Iyang gitudloan ang tanan sa paglantaw sa ilang kaugalingon sama sa gihatagan sa mga bililhong mga talanton, nga kon gamiton sa husto makadala kanila sa walay katapusang bahandi. Iyang gilangkat ang mga walay hinungdan sa kinabuhi, ug pinaagi sa Iyang kaugalingong sumbanan nagtudlo nga kada higayon sa panahon napuno sa walay katapusang resulta; nga kini pagamahalon sama sa bahandi, nga gamiton alang sa balaang mga katuyoan. Walay tawo nga Iyang maagian nga isipong walay hinungdan, apan nangita sa paghatag sa makaluwas nga paagi sa pagluwas sa kalag. Sa bisan unsa nga panagkauban nga Siya makaplagan, Iyang gipresentar ang leksiyon nga angay sa panahon ug sa mga higayon. Siya nangita sa pagdasig uban ang paglaum sa labing bagis ug dili masaaron, gibutang sa ilang atubangan ang kasegurohan nga sila unta mahimong walay ikasaway ug dili makadaut, kab-uton kanang kinaiya nga makahimo kanila nga makitang sama sa mga anak sa Dios. Usahay Iyang mahibalag kadtong naanod ilalum sa pagmando ni Satanas, ug walay gahum sa pagbungkag sa iyang lit-ag. Alang nianang usa, nagluya, masakiton, gitintal, ug nahulog, si Jesus mosulti sa mga pulong uban sa malumong kalooy, nga pulong nga gikinahanglan ug masabtan. Ang ubang Iyang mahibalag kinsa nakig-away sa gubat nga kinamot batok sa kaaway sa mga kalag. Kini sila Iyang gidasig sa pagpadayon, nag seguro kanila nga sila makadaug; kay ang mga manulonda sa Dios anaa sa ilang kiliran, ug maghatag kanila sa kadaugan. Kadtong Iyang gitabangan nadani nga ania ang Usa diin sila makasalig uban sa hingpit nga paglaum. Siya dili magbudhi sa mga tinago nga ilang gihatag ngadto sa Iyang maloloy-ong dalunggan.
Jesus was the healer of the body as well as of the soul. He was interested in every phase of suffering that came under His notice, and to every sufferer He brought relief, His kind words having a soothing balm. None could say that He had worked a miracle; but virtue — the healing power of love — went out from Him to the sick and distressed. Thus in an unobtrusive way He worked for the people from His very childhood. And this was why, after His public ministry began, so many heard Him gladly.
Si Jesus magaayo sa lawas ingon man sa kalag. Siya interesado sa tanang bahin sa pag-antus nga miabut sa Iyang pagtagad, ug sa tagsatagsa ka naga-antus Siya nagdala sa paghumpay, ang Iyang mga maloloy-ong mga pulong adunay makahumpayng balsamo. Walay makaingon nga Siya nagbuhat ug milagro; apan ang kagahum — ang makaayong gahum sa gugma — migawas gikan Kaniya ngadto sa masakiton ug nalisdan. Busa sa dili mabagang paagi Siya nagbuhat alang sa katawhan gikan pa sa Iyang pagkabata. Ug mao kini ngano, human makasugod ang Iyang pagbuhat sa publiko, daghan kaayo ang nagpatalinghog sa malipayon.
Yet through childhood, youth, and manhood, Jesus walked alone. In His purity and His faithfulness, He trod the wine press alone, and of the people there was none with Him. He carried the awful weight of responsibility for the salvation of men. He knew that unless there was a decided change in the principles and purposes of the human race, all would be lost. This was the burden of His soul, and none could appreciate the weight that rested upon Him. Filled with intense purpose, He carried out the design of His life that He Himself should be the light of men.
Apan gikan sa pagkabata, ngadto sa pagkabatan-on, ug pagkahamtong, si Jesus naglakaw nga nag-inusara. Sa Iyang kaputli ug sa Iyang pagkamatinumanon, ang kalisdanan nga nag-inusara, ug sa mga katawhan walay usa nga kauban Niya. Iyang gidala ang dakung gibug-atong ka-akohan alang sa kaluwasan sa mga tawo. Siya nahibalo nga hangtud adunay desididong pagkabalhin sa mga prinsipio ug katuyoan sa tawhanong kaliwat, ang tanan mawala. Mao kini ang lulan sa Iyang kalag, ug walay makadaug sa lulan nga nahimutang diha Kaniya. Napuno sa dakung tuyo, Iyang gidala ang gibutang sa Iyang kinabuhi aron nga Siya sa Iyang kaugalingon mahimong kahayag sa mga tawo.
"None could say that He had worked a miracle; but virtue — the healing power of love — went out from Him." Long before His public ministry began, Jesus was already quietly changing the atmosphere around Him. What quiet, unmiraculous ways is God asking you to let His love flow through you this week — no stage, no notice, just presence?
"Walay makaingon nga Siya nagbuhat ug milagro; apan ang gahum — ang makaayong gahum sa gugma — migawas gikan Kaniya." Sa dugay pa sa wala pa magsugod ang Iyang publikong ministeryo, si Jesus hilum na nga nag-usab sa palibot niya. Unsang hilum, dili milagroso nga mga paagi ang gipangayo sa Dios kanimo aron pagpaagi sa Iyang gugma pinaagi kanimo karong semanaha — walay entablado, walay pagpaila, presensiya lamang?