The Voice in the Wilderness Ang Tingog sa Kamingawan

The birth of a son to Zacharias, like the birth of the child of Abraham, and that of Mary, was to teach a great spiritual truth, a truth that we are slow to learn and ready to forget. In ourselves we are incapable of doing any good thing; but that which we cannot do will be wrought by the power of God in every submissive and believing soul. It was through faith that the child of promise was given. It is through faith that spiritual life is begotten, and we are enabled to do the works of righteousness.

Ang pagkatawo sa anak lalake ngadto kang Sakarias, sama sa pagkatawo sa anak ni Abraham, ug kang Maria, nagatudlo sa dakung espirituhanong kamatuoran, usa ka kamatuoran nga kita mahinay sa pagkat-on ug andam sa paghikalimot. Sa atong kaugalingon malisud ang paghimo sa bisan unsang maayo nga butang; apan kanang dili nato mahimo himuon pinaagi sa gahum sa Dios sa tagsatagsa ka matinugyanon ug matinuhoon nga kalag. Pinaagi sa pagtuo nga ang anak sa saad gihatag. Pinaagi usab sa pagtuo nga ang espirituhanong kinabuhi ihatag, ug kita makahimo sa pagbuhat sa mga bulohaton sa pagkamatarung.

To the question of Zacharias, the angel said, "I am Gabriel, that stand in the presence of God; and am sent to speak unto thee, and to show thee these glad tidings." Five hundred years before, Gabriel had made known to Daniel the prophetic period which was to extend to the coming of Christ. The knowledge that the end of this period was near had moved Zacharias to pray for the Messiah's advent. Now the very messenger through whom the prophecy was given had come to announce its fulfillment.

Alang sa pangutana ni Sakarias, ang manulonda miingon, "Ako si Gabriel, nga nagatindog sa atubangan sa Dios; ug ako gipadala aron sa pagsulti kanimo, ug pagpakita kanimo niining malipayong balita." Lima ka gatus ka tuig wala pa niini, si Gabriel nagpahibalo ngadto kang Daniel sa panahon sa tagna nga magaabut ngadto sa pag-anhi ni Kristo. Ang kahibalo nga ang katapusan niining panahona duol nakatandog ni Sakarias sa pag-ampo alang sa pag-anhi sa Mesiyas. Karon ang maong mensahero kang kinsa ang tagna gihatag miabut aron sa pagpahibalo sa iyang katumanan.

The words of the angel, "I am Gabriel, that stand in the presence of God," show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, "There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince." Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that "He sent and signified it by His angel unto His servant John." Revelation 1:1. And to John the angel declared, "I am a fellow servant with thee and with thy brethren the prophets." Revelation 22:9, R. V. Wonderful thought—that the angel who stands next in honor to the Son of God is the one chosen to open the purposes of God to sinful men.

Ang mga pulong sa manulonda, "Ako mao si Gabriel, nga nagatindog sa atubangan sa Dios," nagpakita nga siya nagkupot ug usa ka katungdanan nga hataas ug dungog sa korte sa langitnon. Sa iyang pag-anhi nga may mensahe kang Daniel, siya miingon, "Walay lain nga nagakupot kauban nako niining mga butanga, apan si Miguel (Kristo) ang inyong Prinsipe." Dan. 10:21. Alang kang Gabriel ang Manluluwas nagsulti diha sa Pinadayag, nag-ingon nga "Iyang gipadala ug gipamatud-an kini pinaagi sa Iyang manulonda ngadto sa Iyang sulogoon nga si Juan." Pin. 1:1. Ug ngadto kang Juan ang manulonda nagpahibalo, "Ako masigkaulipon nimo ug sa imong mga igsuong manalagna." Pin. 22:9, R.V. Kahibulongang hunahuna nga ang manulonda nga nagtindog nga sunod ang dungog sa Anak sa Dios mao ang napili sa pag-abli sa katuyoan sa Dios ngadto sa makasasalang mga tawo.

Zacharias had expressed doubt of the angel's words. He was not to speak again until they were fulfilled. "Behold," said the angel, "thou shalt be dumb, . . . until the day that these things shall be performed, because thou believest not my words, which shall be fulfilled in their season." It was the duty of the priest in this service to pray for the pardon of public and national sins, and for the coming of the Messiah; but when Zacharias attempted to do this, he could not utter a word.

Si Sakarias nagpakitag pagduhaduha sa mga pulong sa manulonda. Dili siya makasulti pag-usab hangtud nga sila matuman. "Ania karon," miingon ang manulonda, "ikaw mahimong amang, . . . hangtud sa adlaw nga kining mga butanga mahitabu, tungod kay ikaw wala motuo sa akong mga pulong, nga matuman sa ilang panahon." Maoy katungdanan sa saserdote niining serbisyo ang pag-ampo alang sa pasaylo sa publiko ug mga sala sa tibuok nasud, ug sa pag-anhi sa Mesiyas; apan sa diha nga si Sakarias misulay sa paghimo niini, dili siya makabungat ug usa ka pulong.

Coming forth to bless the people, "he beckoned unto them, and remained speechless." They had waited long, and had begun to fear, lest he had been cut down by the judgment of God. But as he came forth from the holy place, his face was shining with the glory of God, "and they perceived that he had seen a vision in the temple." Zacharias communicated to them what he had seen and heard; and "as soon as the days of his ministration were accomplished, he departed to his own house."

Sa migula sa pagpanalangin sa katawhan, "siya misinyas ngadto kanila, ug nagpabilin nga dili makasulti." Sila naghulat sa dugay, ug nagsugod pagkahadlok, tingali siya gikastigo pinaagi sa paghukom sa Dios. Apan samtang siya migula gikan sa balaang dapit, ang iyang dagway nagdan-ag sa himaya sa Dios, "ug sila nagtuo nga siya nakakita ug panan-awon didto sa templo." Si Sakarias nagpahibalo ngadto kanila unsa ang iyang nakita ug nadungog; ug "sa diha nga natapus ang mga adlaw sa iyang pag-alagad, migikan siya paingon sa iyang kaugalingong balay."

Soon after the birth of the promised child, the father's tongue was loosed, "and he spake, and praised God. And fear came on all that dwelt round about them: and all these sayings were noised abroad throughout all the hill country of Judea. And all they that heard them laid them up in their hearts, saying, What manner of child shall this be!" All this tended to call attention to the Messiah's coming, for which John was to prepare the way.

Dihadiha human matawo ang sinaad nga bata, ang dila sa amahan giluagan, "ug siya misulti, ug midayeg sa Dios. Ug ang kahadlok miabut sa tanan nga nagpuyo palibut kanila: ug tanan kining mga sugilon gipalanog sa tanang bungtod nga lungsod sa Judea. Ug ang tanan nga nakabati kanila nagpahiluna niini kanila sa ilang mga kasingkasing, miingon, Unsang matanga sa bata kini siya!" Kini tanan nakadala sa atension ngadto sa pag-anhi sa Mesiyas, diin si Juan maoy mag-andam sa dalan.

The Holy Spirit rested upon Zacharias, and in these beautiful words he prophesied of the mission of his son:

Ang Espiritu Santo mipabilin kang Sakarias, ug niining mga matahum mga pulong siya mitagna sa bulohaton sa iyang anak:

"Thou, child, shalt be called the prophet of the Highest; For thou shalt go before the face of the Lord to prepare His ways; To give knowledge of salvation unto His people By the remission of their sins, Through the tender mercy of our God, Whereby the Dayspring from on high hath visited us, To give light to them that sit in darkness and in the shadow of death, To guide our feet into the way of peace."

"Ikaw, anak, pagatawgon nga manalagna sa Labing Hataas: Kay ikaw magauna sa atubangan sa Ginoo pag-andam sa Iyang mga agianan; Aron paghatag ug kahibalo sa kaluwasan ngadto sa Iyang katawhan Pinaagi sa pagpasaylo sa ilang mga sala, Pinaagi sa malumong kalooy sa atong Dios; Diin ang Adlawng-migula gikan sa kahitas-an miduaw kanato, Aron paghatag kahayag ngadto kanila nga naglingkod sa kangitngit ug diha sa landong sa kamatayon, Aron paggiya sa atong mga tiil ngadto sa dalan sa kalinaw."

"And the child grew, and waxed strong in spirit, and was in the deserts till the day of his showing unto Israel." Before the birth of John, the angel had said, "He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost." God had called the son of Zacharias to a great work, the greatest ever committed to men. In order to accomplish this work, he must have the Lord to work with him. And the Spirit of God would be with him if he heeded the instruction of the angel.

"Ug ang bata mitubo, ug nagpadayon paglig-on diha sa espiritu, ug didto sa desierto hangtud sa adlaw sa iyang pagpadayag ngadto sa Israel." Sa wala pa matawo si Juan, ang manulonda nag-ingon, "Siya mahimong gamhanan sa atubangan sa Ginoo, ug dili magainum sa bino ni maisug nga ilimnon; ug siya mapuno sa Espiritu Santo." Ang Dios nagtawag sa anak ni Sakarias sa dakung bulohaton, ang labing daku nga natugyan sa mga tawo. Aron sa paghuman niining buhata, kinahanglan anaa kaniya ang Ginoo pagbuhat kauban niya. Ug ang Espiritu sa Dios mouban niya kon siya mosunod sa sugo sa manulonda.

John was to go forth as Jehovah's messenger, to bring to men the light of God. He must give a new direction to their thoughts. He must impress them with the holiness of God's requirements, and their need of His perfect righteousness. Such a messenger must be holy. He must be a temple for the indwelling Spirit of God. In order to fulfill his mission, he must have a sound physical constitution, and mental and spiritual strength. Therefore it would be necessary for him to control the appetites and passions. He must be able so to control all his powers that he could stand among men as unmoved by surrounding circumstances as the rocks and mountains of the wilderness.

Si Juan molakaw ingon nga mensahero ni Jehoba, sa pagdala ngadto sa tawo sa kahayag sa Dios. Siya maghatag sa bag-ong tumong sa ilang mga hunahuna. Siya magpasabut kanila sa pagkabalaan sa mga tulomanon sa Dios, ug sa ilang kinahanglan sa Iyang hingpit nga pagkamatarung. Kana nga mensahero kinahanglan balaan. Siya magamao ang templo nga pagapuy-an sa Espiritu sa Dios. Aron sa pagtuman sa iyang misyon, kinahanglan siya magbaton sa maayong kahimtang sa panglawas, ug pangutok ug espirituhanong kusog. Busa gikinahanglan alang kaniya ang pagpugong sa iyang pagkaon ug pagbati. Kinahanglan siya makahimo sa pagpugong sa tanan niyang galamhan nga makatindog sa taliwala sa mga tawo nga dili matarug sa nagapalibut nga kahigayonan sama sa mga bato ug mga kabukiran sa kamingawan.

In the time of John the Baptist, greed for riches, and the love of luxury and display had become widespread. Sensuous pleasures, feasting and drinking, were causing physical disease and degeneracy, benumbing the spiritual perceptions, and lessening the sensibility to sin. John was to stand as a reformer. By his abstemious life and plain dress he was to rebuke the excesses of his time. Hence the directions given to the parents of John,—a lesson of temperance by an angel from the throne of heaven.

Sa panahon ni Juan Bautista, ang kahangol sa bahandi, ug ang gugma sa kahamugaway ug pagpasundayag nahimong mikaylap. Ang kalipayan sa unod, pagkombira ug pag-inum, nakahimo sa hinungdan sa balatian sa panglawas ug nakapaubos, nagbanhod sa espirituhanong igbalati, ug nakapakunhod sa pagtagad sa sala. Si Juan motindog nga repormador. Pinaagi sa iyang kinabuhi nga dili moinum ug bino ug yanong pamiste iyang mabadlong ang mga nagsubrang pagkinabuhi sa iyang panahon. Busa ang mga pagmando nga gihatag sa mga ginikanan ni Juan, usa ka leksiyon sa pagkamapinugnganon pinaagi sa manulonda gikan sa trono sa langit.

In childhood and youth the character is most impressible. The power of self-control should then be acquired. By the fireside and at the family board influences are exerted whose results are as enduring as eternity. More than any natural endowment, the habits established in early years decide whether a man will be victorious or vanquished in the battle of life. Youth is the sowing time. It determines the character of the harvest, for this life and for the life to come.

Sa pagkabata ug pagkabatan-on ang kinaiya maoy madaling mapatik. Ang gahum sa pagmando sa kaugalingon mahimong makuha. Sa kiliran sa daub kalayo sa balay ug sa mga tigum sa banay may mga inpluwensia nga nakuha kinsang resulta magapabilin sama sa walay katapusan. Labaw sa bisan unsa nga natural nga abilidad, ang mga batasan nga napalig-on sa sayong mga tuig magdesider kon ang tawo magmadaugon kun makadaug sa gubat sa kinabuhi. Ang pagkabatan-on mao ang panahon sa pagpugas. Kini nagdesider sa kinaiya sa pag-ani, alang niining kinabuhia ug sa kinabuhing umalabut.

As a prophet, John was "to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord." In preparing the way for Christ's first advent, he was a representative of those who are to prepare a people for our Lord's second coming. The world is given to self-indulgence. Errors and fables abound. Satan's snares for destroying souls are multiplied. All who would perfect holiness in the fear of God must learn the lessons of temperance and self-control. The appetites and passions must be held in subjection to the higher powers of the mind. This self-discipline is essential to that mental strength and spiritual insight which will enable us to understand and to practice the sacred truths of God's word. For this reason temperance finds its place in the work of preparation for Christ's second coming.

Ingon nga manalagna, si Juan maoy "magpabalik sa mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug sa mga sukihan ngadto sa kaalam sa matarung; aron pag-andam sa mga tawo nga naandam alang sa Ginoo." Sa pagpangandam sa dalan sa unang pag-anhi ni Kristo, siya usa ka tinugyanan alang niadtong moandam sa mga tawo alang sa ikaduhang pag-anhi sa Ginoo. Ang kalibutan nahatag ngadto sa pagpahimuot sa kaugalingon. Ang mga sayop ug mga sugilanong dili tinuod nagpasulabi. Ang mga lit-ag ni Satanas sa paglaglag sa mga kalag gipilopilo. Ang tanan nga gustong maghingpit sa pagkabalaan diha sa pagkahadlok sa Ginoo magtuon sa mga leksiyon sa pagkamapinugnganon ug pagkontrolar sa kaugalingon. Ang mga gana sa pagkaon ug mga pagbati kinahanglan ibutang sa paggahum sa hataas nga kagamhanan sa hunahuna. Kining pagdesiplina sa kaugalingon gikinahanglan sa kalig-on sa utokan ug espirituhanong panglantaw nga makahimo kanato sa pagsabut ug pagbansay sa mga sagradong kamatuoran sa pulong sa Dios. Alang niining katarungan ang temperansia nakakaplag sa iyang dapit sa buhat sa pagpangandam alang sa ikaduhang pag-anhi ni Kristo.

In the natural order of things, the son of Zacharias would have been educated for the priesthood. But the training of the rabbinical schools would have unfitted him for his work. God did not send him to the teachers of theology to learn how to interpret the Scriptures. He called him to the desert, that he might learn of nature and nature's God.

Sa natural nga han-ay sa mga butang, ang anak ni Sakarias mahimo untang makatuon sa pagkasaserdote. Apan ang pagbansay sa mga tunghaan sa mga rabbi dili makapaangay kaniya sa iyang buhat. Ang Dios wala magpadala kaniya sa mga magtutudlo sa tiolohiya aron makakat-on unsaon paghubad sa mga Kasulatan. Iya siyang gitawag ngadto sa desierto, aron nga siya makakat-on sa kinaiyahan ug sa Dios sa kinaiyahan.

It was a lonely region where he found his home, in the midst of barren hills, wild ravines, and rocky caves. But it was his choice to forgo the enjoyments and luxuries of life for the stern discipline of the wilderness. Here his surroundings were favorable to habits of simplicity and self-denial. Uninterrupted by the clamor of the world, he could here study the lessons of nature, of revelation, and of Providence. The words of the angel to Zacharias had been often repeated to John by his God-fearing parents. From childhood his mission had been kept before him, and he had accepted the holy trust. To him the solitude of the desert was a welcome escape from society in which suspicion, unbelief, and impurity had become well-nigh all-pervading. He distrusted his own power to withstand temptation, and shrank from constant contact with sin, lest he should lose the sense of its exceeding sinfulness.

Usa ka mamingawng dapit diin iyang nakaplagan ang iyang puloy-anan, sa taliwala sa mga kabungturan nga walay kabalilihan ug kakahoyan, mga ihalas nga mga kimba, ug batoong mga langob. Apan mao kini ang iyang gipili ang paglikay sa kalipayan ug kahamugaway sa kinabuhi alang sa malisud nga disiplina sa kamingawan. Dinhi ang palibut niya angay sa mga batasan sa pagkayano ug pagdumili sa kaugalingon. Dili mabalda sa kaalingisig sa kalibutan, dinhi makahimo siya pagtuon sa mga leksiyon sa kinaiyahan, ug sa pinadayag, ug sa pagmando sa Dios. Ang mga pulong sa manulonda ngadto kang Sakarias usahay ginasubli ngadto kang Juan pinaagi sa iyang mga ginikanan nga mahadlokon sa Dios. Gikan sa pagkabata ang iyang bulohaton gipahiluna sa iyang atubangan, ug siya misugot sa balaang kaakohan. Alang kaniya ang kamingaw sa desierto usa ka pagdawat sa paglikay sa katilingban diin ang pagduda, kakulang sa pagtuo, ug ang walay kaputli nahimong nagalukop. Wala niya saligi ang iyang kaugalingong gahum sa pagbatok sa tentasyon, ug nagpalayo gikan sa kanunay nga paghibalag sa sala, kay tingali siya mawad-an sa pagbati sa hilabihang pagkamakasasala.

Dedicated to God as a Nazarite from his birth, he made the vow his own in a life-long consecration. His dress was that of the ancient prophets, a garment of camel's hair, confined by a leather girdle. He ate the "locusts and wild honey" found in the wilderness, and drank the pure water from the hills.

Gididikar ngadto sa Dios ingon nga Nasaretnon gikan sa pagkatawo, iyang gihimo ang pakigsaad alang sa kaugalingong hataas-kinabuhi sa pagtugyan. Ang iyang saput sama sa mga karaang manalagna, usa ka biste nga balhibo sa kamelyo, nga gipunggan sa panit nga bakos. Siya mikaon sa "dulon ug ihalas nga dugos" nga makaplagan sa kamingawan, ug nag-inum sa putling tubig gikan sa mga kabungturan.

But the life of John was not spent in idleness, in ascetic gloom, or in selfish isolation. From time to time he went forth to mingle with men; and he was ever an interested observer of what was passing in the world. From his quiet retreat he watched the unfolding of events. With vision illuminated by the divine Spirit he studied the characters of men, that he might understand how to reach their hearts with the message of heaven. The burden of his mission was upon him. In solitude, by meditation and prayer, he sought to gird up his soul for the lifework before him.

Apan ang kinabuhi ni Juan wala gamita sa walay buhat, sa mangiub nga pagdumili sa kaugalingon, kun sa hinangol nga pag-inusara. Gikan sa usa ka panahon ngadto sa laing panahon siya miadto sa pagpakigtipon sa mga tawo; ug siya gihapon interesado nga naniid kon unsa ang nagapanlabay sa kalibutan. Gikan sa iyang mahilum nga gipuy-an siya nagbantay sa mga hitabu nga nangagi. Uban sa panan-aw nga gidan-agan sa diosnong Espiritu siya nagtuon sa mga batasan sa mga tawo, aron nga siya makasabut unsaon sa pag-abut sa ilang mga kasingkasing sa mensahe sa langit. Ang lulan sa iyang bulohaton diha kaniya. Sa pag-inusara, pinaagi sa pagpamalandong ug pag-ampo, iyang gipaninguha ang pagbakus sa iyang kalag alang sa bulohaton-sa-tibuok-kinabuhi sa atubangan niya.

Although in the wilderness, he was not exempt from temptation. So far as possible, he closed every avenue by which Satan could enter, yet he was still assailed by the tempter. But his spiritual perceptions were clear; he had developed strength and decision of character, and through the aid of the Holy Spirit he was able to detect Satan's approaches, and to resist his power.

Bisan sa kamingawan, wala siya makalikay sa tentasyon. Sumala sa maarangan, iyang gitakpan ang tanang agianan diin si Satanas makasulod, bisan pa niini siya kanunay nga gitagbo sa manunulay. Apan ang iyang espirituhanong pagtagad matin-aw; siya nakapatubo sa kusog ug desisyon sa kinaiya, ug pinaagi sa tabang sa Espiritu Santo nakahimo siya sa pag-ila sa mga pagpaduol ni Satanas, ug pagbatok sa iyang gahum.

John found in the wilderness his school and his sanctuary. Like Moses amid the mountains of Midian, he was shut in by God's presence, and surrounded by the evidences of His power. It was not his lot to dwell, as did Israel's great leader, amid the solemn majesty of the mountain solitudes; but before him were the heights of Moab, beyond Jordan, speaking of Him who had set fast the mountains, and girded them with strength. The gloomy and terrible aspect of nature in his wilderness home vividly pictured the condition of Israel. The fruitful vineyard of the Lord had become a desolate waste. But above the desert the heavens bent bright and beautiful. The clouds that gathered, dark with tempest, were arched by the rainbow of promise. So above Israel's degradation shone the promised glory of the Messiah's reign. The clouds of wrath were spanned by the rainbow of His covenant-mercy.

Si Juan nakakaplag sa kamingawan nga iyang tunghaan ug iyang sangtuario. Sama kang Moises sa taliwala sa kabukiran sa Midian, gitakpan siya sa presensia sa Dios, ug gilibutan sa katinoan sa Iyang gahum. Dili maoy iyang bahin ang pagpuyo, sama sa dakung lider sa Israel, sa taliwala sa solemning kahalangdon sa mamingawng bukid; apan sa atubangan niya mao ang mga mahabog mga dapit sa Moab, unahan sa Jordan, nagsulti alang Kaniya nga nagpahiluna sa mga kabukiran, ug gilikusan sila sa kusog. Ang mangitngit ug makalilisang talan-awon sa kinaiyahan diha sa iyang puloy-anan sa kamingawan sa matin-aw naghulagway sa kahimtang sa Israel. Ang mabungahon nga parrasan sa Ginoo nahimong mamingawng dapit. Apan ibabaw sa desierto ang mga langit midungo nga matin-aw ug matahum. Ang mga panganod nga mitigum, mangitngit uban ang makusog nga hangin, naarkohan sa balangaw sa saad. Busa ibabaw sa pagkaubos sa Israel misilang ang sinaad nga himaya sa pagmando sa Mesiyas. Ang panganod sa kasuko naliyokan pinaagi sa balangaw sa Iyang saad-sa-kalooy.

Alone in the silent night he read God's promise to Abraham of a seed numberless as the stars. The light of dawn, gilding the mountains of Moab, told of Him who should be as "the light of the morning, when the sun riseth, even a morning without clouds." 2 Samuel 23:4. And in the brightness of noontide he saw the splendor of His manifestation, when "the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together." Isaiah 40:5.

Nag-inusara sa mahilum nga kagabhion iyang gibasa ang saad sa Dios ngadto kang Abraham sa kaliwat nga dili maihap sama sa mga bituon. Ang kahayag sa kaadlawon, nagtabon sa kabukiran sa Moab, nagsulti alang Kaniya kinsa maoy "kahayag sa kabuntagon, diha nga mosilang ang adlaw, bisan sa buntag nga walay mga panganod." 2 Sam. 23:4. Ug sa kadan-ag sa kaudtohon iyang nakita ang katahum sa Iyang mga pinadayag, sa diha nga "ang himaya sa Ginoo igapakita, ug ang tanang mga unod makakita niini paghiusa." Isa. 40:5.

With awed yet exultant spirit he searched in the prophetic scrolls the revelations of the Messiah's coming,—the promised seed that should bruise the serpent's head; Shiloh, "the peace giver," who was to appear before a king should cease to reign on David's throne. Now the time had come. A Roman ruler sat in the palace upon Mount Zion. By the sure word of the Lord, already the Christ was born.

Uban sa katingala ug sa natuboy nga espiritu iyang gisusi diha sa mga linukot sa tagna ang pagpadayag sa pag-anhi sa Mesiyas,—ang sinaad nga binhi nga mosamad sa ulo sa serpente; Siloh, "ang maghahatag sa kalinaw," kinsa mopakita sa atubangan sa hari mohunong sa pagmando sa trono ni David. Karon ang panahon miabut na. Ang usa ka Romanhong magmamando naglingkod sa palasyo sa ibabaw sa Bukid sa Sion. Pinaagi sa segurong pulong sa Ginoo, human na matawo si Kristo.

Isaiah's rapt portrayals of the Messiah's glory were his study by day and by night,—the Branch from the root of Jesse; a King to reign in righteousness, judging "with equity for the meek of the earth;" "a covert from the tempest; . . . the shadow of a great rock in a weary land;" Israel no longer to be termed "Forsaken," nor her land "Desolate," but to be called of the Lord, "My Delight," and her land "Beulah." Isaiah 11:4; 32:2; 62:4, margin. The heart of the lonely exile was filled with the glorious vision.

Ang malipayong paghulagway ni Isaias sa himaya sa Mesiyas maoy iyang pagtuon sa adlaw ug sa gabii,—ang Sanga gikan sa gamot ni Jesse; usa ka Hari nga magmando diha sa pagkamatarung, maghukom "nga pariho alang sa mga mapuangoron sa yuta;" "usa ka tagoanan gikan sa bagyo; . . . ang landong sa dakung bato diha sa malaayng yuta;" Ang Israel dili na pagatawgon "Sinalikway," ni ang iyang yuta "Kamingawan," apan pagatawgon sa Ginoo, "Akong kalipay," ug ang iyang yuta "Beula." Isa. 11:4; 32:2; 62:4, margin. Ang kasingkasing sa mamingawong nadistiero napuno sa mahimayaong panan-awon.

He looked upon the King in His beauty, and self was forgotten. He beheld the majesty of holiness, and felt himself to be inefficient and unworthy. He was ready to go forth as Heaven's messenger, unawed by the human, because he had looked upon the Divine. He could stand erect and fearless in the presence of earthly monarchs, because he had bowed low before the King of kings.

Iyang gitan-aw ang Hari sa Iyang katahum, ug ang kaugalingon nakalimtan. Iyang nakita ang kagahum sa pagkabalaan, ug nagbati sa iyang kaugalingon nga walay mahimo ug dili angay. Siya andam sa paglakaw ingon nga mensahero sa Langit, wala malingla sa tawo, tungod kay siya nagtan-aw sa Dios. Makatindog siya nga tarung ug walay kahadlok sa atubangan sa yutan-ong mga magmamando tungod kay siya miyukbo sa ubos sa atubangan sa Hari sa mga hari.

John did not fully understand the nature of the Messiah's kingdom. He looked for Israel to be delivered from her national foes; but the coming of a King in righteousness, and the establishment of Israel as a holy nation, was the great object of his hope. Thus he believed would be accomplished the prophecy given at his birth,—

Si Juan wala makasabut sa bug-os sa kinaiya sa ginharian sa Mesiyas. Siya naglantaw alang sa Israel nga pagaluwason gikan sa mga kaaway sa nasud; apan ang pag-anhi sa Hari diha sa pagka matarung ug ang pagtukod sa Israel ingon nga balaang nasud, mao ang dakung tuyo sa iyang paglaum. Pinaagi niana mituo siya nga matuman ang tagna nga gihatag sa iyang pagkatawo,—

"To remember His holy covenant; . . . That we being delivered out of the hand of our enemies Might serve Him without fear, In holiness and righteousness before Him, all the days of our life."

"Aron pagpahinumdum sa Iyang balaang pakigsaad; . . . Nga kita ingon nga naluwas gikan sa kamot sa atong mga kaaway Makaalagad Kaniya sa walay kahadlok, Diha sa pagkabalaan ug pagkamatarung sa atubangan Niya, sa tanang mga adlaw sa atong kinabuhi."

He saw his people deceived, self-satisfied, and asleep in their sins. He longed to rouse them to a holier life. The message that God had given him to bear was designed to startle them from their lethargy, and cause them to tremble because of their great wickedness. Before the seed of the gospel could find lodgment, the soil of the heart must be broken up. Before they would seek healing from Jesus, they must be awakened to their danger from the wounds of sin.

Iyang nakita ang iyang mga katawhan nga nalimbongan, natagbaw-sa-kaugalingon, ug nahikatulog diha sa ilang mga sala. Siya naghandum sa pagbangon kanila ngadto sa balaang kinabuhi. Ang mensahe nga gihatag sa Dios nga iyang pagadad-on gihimo aron sa pagpahigmata gikan sa ilang kutulogon, ug makahimo kanila sa pagkurog tungod sa ilang dakung kadautan. Sa dili pa ang binhi sa maayong balita makakaplag sa pundohanan, ang yuta sa kasingkasing kinahanglan nga bungkagon. Sa dili pa sila mangitag pag-ayo gikan kang Jesus, sila pagapamatahon sa ilang katalagman gikan sa mga samad sa sala.

God does not send messengers to flatter the sinner. He delivers no message of peace to lull the unsanctified into fatal security. He lays heavy burdens upon the conscience of the wrongdoer, and pierces the soul with arrows of conviction. The ministering angels present to him the fearful judgments of God to deepen the sense of need, and prompt the cry, "What must I do to be saved?" Then the hand that has humbled in the dust, lifts up the penitent. The voice that has rebuked sin, and put to shame pride and ambition, inquires with tenderest sympathy, "What wilt thou that I shall do unto thee?"

Ang Dios dili magpadala sa mga sinugo aron pag ulo-ulo sa makasasala. Dili Siya mopadala sa mensahe sa pakigdait aron sa paglingaw sa dili-balaan ngadto sa makatalagmanong kasegurohan. Iyang gipahiluna ang mabug-at nga lulan sa tanlag sa masalaypon, ug gitud-yok ang kalag sa mga udyong sa pagpakasala. Ang mga manulonda nga nanag-alagad nagpresentar ngadto kaniya sa makahahadlok nga mga paghukom sa Dios aron pagpalalum sa pagbati sa kinahanglan, ug pagpadali sa pagsinggit, "Unsa man ang akong himuon aron maluwas?" Unya ang kamot nga napaubos diha sa abog, motuboy sa mahinulsulon. Ang tingog nga nakabanlong sa sala, ug nagbutang sa garbo ngadto sa kaulawan lakip ang ambisyon, mangutana uban sa malumong kalooy, "Unsa man ang Imong gusto nga Akong buhaton kanimo?"

When the ministry of John began, the nation was in a state of excitement and discontent verging on revolution. At the removal of Archelaus, Judea had been brought directly under the control of Rome. The tyranny and extortion of the Roman governors, and their determined efforts to introduce the heathen symbols and customs, kindled revolt, which had been quenched in the blood of thousands of the bravest of Israel. All this intensified the national hatred against Rome, and increased the longing to be freed from her power.

Sa pagsugod sa pagbuhat ni Juan, ang nasud diha sa kahimtang sa kabalaka ug kakulang sa katagbaw nagakaduol sa rebolosyon. Diha nga gipapahawa si Arkilaus, ang Judea nadala diritso ilalum sa pagmando sa Roma. Ang kapintas ug pagpasuborno sa mga gobernador nga Romanhon, ug sa ilang tinuyong paningkamot sa pagpasunod sa mga simbolong diwatahan ug mga pamatasan, nakapadagkot sa kagubot, nga napalong diha sa dugo sa linibo ka mga maisugon sa Israel. Tanan kini nakapalig-on sa kasuko sa nasud batok sa Roma, ug nakapadugang sa paghandum nga mahimong gawas gikan sa iyang gahum.

Amid discord and strife, a voice was heard from the wilderness, a voice startling and stern, yet full of hope: "Repent ye; for the kingdom of heaven is at hand." With a new, strange power it moved the people. Prophets had foretold the coming of Christ as an event far in the future; but here was an announcement that it was at hand. John's singular appearance carried the minds of his hearers back to the ancient seers. In his manner and dress he resembled the prophet Elijah. With the spirit and power of Elijah he denounced the national corruption, and rebuked the prevailing sins. His words were plain, pointed, and convincing. Many believed him to be one of the prophets risen from the dead. The whole nation was stirred. Multitudes flocked to the wilderness.

Sa taliwala sa kasamok ug kagubot, usa ka tingog nabati gikan sa kamingawan, usa ka tingog nga malig-on, apan puno sa paglaum: "Maghinulsol kamo; kay ang ginharian sa langit nia na." Uban sa bag-o, kahibulongang gahum kini nakatandog sa mga tawo. Ang mga manalagna nagtagna sa pag-anhi ni Kristo ingon nga hitabu nga halayo pa; apan may pahibalo nga anaa na. Ang paginusarang pagpadayag ni Juan nakapadala sa hunahuna sa nanagpatalinghog kaniya balik ngadto sa mga karaang mga magtatan-aw. Diha sa iyang kahimtang-pamatasan ug panapot daw susama siya sa manalagna nga si Elias. Uban sa espiritu ug gahum ni Elias siya nagkondinar sa kahugawan sa nasud, ug mibadlong sa mikaylap nga mga sala. Ang iyang mga pulong matin-aw, malantip, ug makadani. Daghan ang mituo kaniya nga usa sa mga manalagna nga nabanhaw gikan sa mga minatay. Ang tibuok nasud napalihok. Daghang panon sa mga tawo miadto sa kamingawan.

John proclaimed the coming of the Messiah, and called the people to repentance. As a symbol of cleansing from sin, he baptized them in the waters of the Jordan. Thus by a significant object lesson he declared that those who claimed to be the chosen people of God were defiled by sin, and that without purification of heart and life they could have no part in the Messiah's kingdom.

Si Juan nagpahibalo sa pag-abut sa Mesiyas, ug gitawag ang mga tawo sa paghinulsol. Ingon nga simbolo sa paglinis gikan sa sala, iya silang gibautismohan didto sa mga tubig sa Jordan. Busa pinaagi sa may kahulogang leksiyong makita, siya nagpahayag nga kadtong nag-angkon nga mga piniling mga tawo sa Dios namansahan sa sala, ug nga kon walay pagputli sa kasingkasing ug kinabuhi sila walay bahin sa ginharian sa Mesiyas.

Princes and rabbis, soldiers, publicans, and peasants came to hear the prophet. For a time the solemn warning from God alarmed them. Many were brought to repentance, and received baptism. Persons of all ranks submitted to the requirement of the Baptist, in order to participate in the kingdom he announced.

Mga prinsipe ug mga rabbi, mga sundalo, mga maniningil sa buhis, ug mga mag-uoma mianha sa pagpatalinghog sa manalagna. Sa usa ka panahon ang solemning pasidaan gikan sa Dios nakapahadlok kanila. Daghan ang nadala sa paghinulsol, ug midawat sa bautismo. Mga tawo sa tanang matang mitugyan ngadto sa mga tulomanon sa Bautista, aron mahiapil sa ginharian nga iyang gipahibalo.

Many of the scribes and Pharisees came confessing their sins, and asking for baptism. They had exalted themselves as better than other men, and had led the people to entertain a high opinion of their piety; now the guilty secrets of their lives were unveiled. But John was impressed by the Holy Spirit that many of these men had no real conviction of sin. They were timeservers. As friends of the prophet, they hoped to find favor with the coming Prince. And by receiving baptism at the hands of this popular young teacher, they thought to strengthen their influence with the people.

Daghan sa mga eskribas ug mga Pariseo mianha nanagsugid sa ilang mga sala, ug naghangyo sa bautismo. Sila nagtuboy sa ilang kaugalingon nga maayo pa sa ubang tawo, ug nagdala sa mga tawo sa pagdawat sa hataas nga hunahuna sa ilang pagkabalaan; karon ang makasasalang tinago sa ilang mga kinabuhi nabuksan. Apan si Juan natandog pinaagi sa Espiritu Santo nga daghan niining mga tawhana walay tinuod nga pagsubo sa ilang sala. Sila nag-alagad lamang sa panahon. Ingon nga higala sa manalagna, sila naglaum nga makakaplag ug pabor sa umalabut nga Prinsipe. Ug pinaagi sa pagdawat sa bautismo sa mga kamot niining popolar nga batan-ong magtutudlo, naghunahuna sila nga mapalig-on ang ilang inpluwensia sa mga tawo.

John met them with the scathing inquiry, "O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance; and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham."

Si Juan miatubang nila uban sa masakit nga pangutana, "O kaliwatan sa mga bitin, kinsa man ang nagpasidaan kaninyo pagkalagiw gikan sa kasuko nga umalabut? Busa magdala kamo ug mga bunga angay sa paghinulsol: ug ayaw paghunahuna sa pag-ingon sa inyong kaugalingon, Ania kanamo si Abraham nga among amahan: kay ako magaingon kaninyo, nga ang Dios makahimo niining mga bato pagpatindog ug mga anak ngadto kang Abraham."

The Jews had misinterpreted God's promise of eternal favor to Israel. The Jews regarded their natural descent from Abraham as giving them a claim to this promise. But they overlooked the conditions which God had specified. Before giving the promise, He had said, "I will put My law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be My people. . . . For I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more." Jeremiah 31:33, 34.

Ang mga Judiyo nasayop sa paghubad sa saad sa Dios sa walay katapusang pabor alang sa Israel. Ang mga Judiyo nagtagad niining natural nga pagsunod sa kaliwatan gikan kang Abraham nga naghatag kanila sa pag-angkon niining saad. Apan wala nila makita ang mga kondisyon nga gipatin-aw sa Dios. Sa wala pa ihatag ang saad, Siya miingon, "Akong ibutang ang Akong balaod sa ilang sulod nga bahin, ug isulat kini sa ilang kasingkasing; ug Ako mahimong ilang Dios, ug sila mahimong Akong katawhan. . . . Kay Akong pagapasayloon ang ilang mga kalapasan, ug dili Ko hinumduman pag-usab ang ilang sala." Jer. 31:33, 34.

These things "are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come." 1 Corinthians 10:11. How often we misinterpret God's blessings, and flatter ourselves that we are favored on account of some goodness in us! God cannot do for us that which He longs to do. His gifts are used to increase our self-satisfaction, and to harden our hearts in unbelief and sin.

Kining mga butanga "gisulat alang sa pagpahimangno kanato, kang kinsa ang katapusan sa kalibutan miabut." 1 Kor. 10:11. Unsa kasubsob nga kita nasayop sa paghubad sa mga panalangin sa Dios, ug mag-ulo-ulo sa atong kaugalingon nga kita maoy may pabor sa pila ka maayo dinhi kanato! Ang Dios dili makahimo alang kanato nianang gusto Niyang pagahimuon. Ang Iyang mga gasa gigamit aron pagdugang sa atong pagtagbaw-sa-kaugalingon, ug pagpagahi sa atong mga kasingkasing diha sa kakulang sa pagtuo ug sa sala.

"And now also," said the prophet, "the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire." Not by its name, but by its fruit, is the value of a tree determined. John declared to the Jews that their standing before God was to be decided by their character and life. Under his heart-searching words, his hearers were convicted. They came to him with the inquiry, "What shall we do then?" He answered, "He that hath two coats, let him impart to him that hath none; and he that hath meat, let him do likewise." And he warned the publicans against injustice, and the soldiers against violence.

"Ug karon usab," miingon ang manalagna, "ang atsa napahiluna sa gamot sa mga kahoy: busa ang tagsatagsa ka kahoy nga dili modala sa maayong bunga pagaputlon, ug ilabay ngadto sa kalayo." Dili sa iyang ngalan, apan pinaagi sa iyang bunga, mao ang pag-ila sa bili sa kahoy. Si Juan nagpahibalo sa mga Judiyo nga ang ilang pagbarug sa atubangan sa Dios pagadesidihan pinaagi sa ilang batasan ug kinabuhi. Ilalum sa iyang masusihon-sa-kasingkasing mga pulong, ang iyang mga magpapatalinghog natandog. Mianha sila kaniya uban sa pangutana, "Unsa man ang among himuon?" Siya mitubag, "Siya nga dunay duha ka kupo, ipabahin niya ngadto kaniya nga walay usa; ug siya nga adunay pagkaon, mao gihapon ang iyang pagahimuon." Ug iyang gipasidan-an ang mga maniningil sa buhis batok sa pagka walay hustisia, ug ang mga sundalo batok sa kagubot.

"I indeed baptize you in water unto repentance," said John; "but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost and with fire." Matthew 3:11, R. V., margin. To sin, wherever found, "our God is a consuming fire." Hebrews 12:29. In all who submit to His power the Spirit of God will consume sin. But if men cling to sin, they become identified with it. Then the glory of God, which destroys sin, must destroy them. At the second advent of Christ the wicked shall be consumed "with the Spirit of His mouth," and destroyed "with the brightness of His coming." 2 Thessalonians 2:8. The light of the glory of God, which imparts life to the righteous, will slay the wicked.

"Ako sa pagkamatuod magbautismo kaninyo sa tubig ngadto sa paghinulsol," miingon si Juan; "apan Siya nga magaanhi sunod kanako labaw pa kanako, kansang sapin dili ako makahimo sa pagsul-ob: Siya magabautismo kaninyo sa Espiritu Santo ug sa kalayo." Mat. 3:11, R.V. margin. Alang sa sala, bisan asa makaplagi, "ang atong Dios usa ka magalamoy nga kalayo." Heb. 12:29. Sa tanan nga motugyan sa Iyang gahum ang Espiritu sa Dios magalamoy sa sala. Apan kon ang tawo magpabilin sa sala, mahimo silang mailhan uban niini. Unya ang himaya sa Dios, nga maglaglag sa sala, maglaglag usab kanila. Sa ikaduhang pag-anhi ni Kristo ang mga dautan pagalamyon "uban sa Espiritu sa Iyang baba," ug malaglag "sa kahayag sa Iyang pagabut." 2 Tes. 2:8. Ang kahayag sa himaya sa Dios, nga mibahinbahin sa kinabuhi ngadto sa mga matarung, maoy mopatay sa mga dautan.

Thus the Baptist declared God's message to Israel. Many gave heed to his instruction. Many sacrificed all in order to obey. Multitudes followed this new teacher from place to place, and not a few cherished the hope that he might be the Messiah. But as John saw the people turning to him, he sought every opportunity of directing their faith to Him who was to come.

Busa ang Bautista mipahibalo sa mensahe sa Dios ngadto sa Israel. Daghan ang mituman sa iyang instruksion. Daghan ang misakripisyo sa tanan aron makatuman. Daghang mga tawo ang misunod niining bag-ong magtutudlo gikan sa usa ka dapit ngadto sa laing dapit, ug dili lamang pila ang mihupot sa paglaum nga siya tingali mao ang Mesiyas. Apan samtang nakita ni Juan nga ang mga tawo nakabig ngadto kaniya, iyang gipangita ang tanang higayon sa pagtudlo sa ilang pagtuo ngadto nga maoy moanhi.