The Temptation Ang Tentasyon

At the birth of Jesus, Satan knew that One had come with a divine commission to dispute his dominion. He trembled at the angel's message attesting the authority of the newborn King. Satan well knew the position that Christ had held in heaven as the Beloved of the Father. That the Son of God should come to this earth as a man filled him with amazement and with apprehension. He could not fathom the mystery of this great sacrifice. His selfish soul could not understand such love for the deceived race. The glory and peace of heaven, and the joy of communion with God, were but dimly comprehended by men; but they were well known to Lucifer, the covering cherub. Since he had lost heaven, he was determined to find revenge by causing others to share his fall. This he would do by causing them to undervalue heavenly things, and to set the heart upon things of earth.

Sa panahon sa pagkatawo ni Jesus, si Satanas nahibalo nga may Usa nga miabut uban ang diosnong sugo sa pagbatok sa iyang paggahum. Siya mikurog sa mensahe sa manulonda nga nagpahibalo sa awtoridad sa bag-ong-natawong Hari. Si Satanas nahibalo kaayo sa katungdanan nga gikuptan ni Kristo didto sa langit ingon nga Hinigugma sa Amahan. Nga ang Anak sa Dios moanhi niining yutaa ingon nga tawo nakapuno kaniya sa katingala ug pagpanagana. Dili niya matugkad ang misterio niining dakung sakripisyo. Ang iyang kalag nga hakog dili makasabut nianang gugma alang sa nalimbongang kaliwat. Ang himaya ug kalinaw sa langit, ug ang kalipay sa pagpakig-uban sa Dios, mangitngit ang pag-ila niini sa mga tawo; apan sila nahibaloan ni Lucero, ang nagatabon nga kerubin. Sukad nga mawala kaniya ang langit, naninguha siya pagpangita sa pagpanimalus nga himuon ang uban nga makaambit sa iyang pagkahulog. Kini iyang himuon pinaagi sa pagpakubos sa bili sa mga butang sa langit, ug pagpahiluna sa kasingkasing diha sa mga butang sa yuta.

Not without hindrance was the Commander of heaven to win the souls of men to His kingdom. From the time when He was a babe in Bethlehem, He was continually assailed by the evil one. The image of God was manifest in Christ, and in the councils of Satan it was determined that He should be overcome. No human being had come into the world and escaped the power of the deceiver. The forces of the confederacy of evil were set upon His track to engage in warfare against Him, and if possible to prevail over Him.

Dili lamang nga walay pagbabag nga ang Pangulo sa langit magdaug sa mga kalag sa mga tawo ngadto sa Iyang ginharian. Sukad sa panahon nga Siya diyotayng bata didto sa Betlehem, Siya kanunay nga gihibalag sa usang dautan. Ang dagway sa Dios makita diha kang Kristo, ug sa mga konsilyo ni Satanas gipaninguha nga Siya pagadag-on. Walay tawhanong binuhat nga mianhi sa kalibutan nga makalikay sa gahum sa limbongan. Ang mga pundok sa nagkasabut nga dautan gipahiluna diha sa Iyang agianan aron makiggubat batok Kaniya, ug kon mahimo pagdaug sa ibabaw Niya.

At the Saviour's baptism, Satan was among the witnesses. He saw the Father's glory overshadowing His Son. He heard the voice of Jehovah testifying to the divinity of Jesus. Ever since Adam's sin, the human race had been cut off from direct communion with God; the intercourse between heaven and earth had been through Christ; but now that Jesus had come "in the likeness of sinful flesh" (Romans 8:3), the Father Himself spoke. He had before communicated with humanity through Christ; now He communicated with humanity in Christ. Satan had hoped that God's abhorrence of evil would bring an eternal separation between heaven and earth. But now it was manifest that the connection between God and man had been restored.

Diha sa pagbautismo sa Manluluwas, si Satanas kauban niadtong mga saksi. Iyang nakita ang himaya sa Amahan nga naglandong sa Iyang Anak. Iyang nabati ang tingog ni Jehoba nga nagpamatuod sa pagkadios ni Jesus. Sukad sa sala ni Adan, ang tawhanong kaliwat naputlan gikan sa diritso nga pakig-uban sa Dios; ang pakigsandurot sa taliwala sa langit ug sa yuta pinaagi kang Kristo; apan karon nga si Jesus miabut na "diha sa pagkasama sa makasasalang unod" (Rom. 8:3), ang Amahan sa Iyang kaugalingon misulti. Siya kaniadto nakigsulti sa katawhan pinaagi kang Kristo; karon makigsulti Siya sa katawhan diha kang Kristo. Si Satanas naglaum nga ang pagkasuko sa Dios sa dautan makadala sa walay katapusang pagkabulag sa taliwala sa langit ug yuta. Apan karon napadayag nga ang pagkasumpay sa taliwala sa Dios ug sa tawo napabalik.

Satan saw that he must either conquer or be conquered. The issues of the conflict involved too much to be entrusted to his confederate angels. He must personally conduct the warfare. All the energies of apostasy were rallied against the Son of God. Christ was made the mark of every weapon of hell.

Si Satanas nakakita nga kinahanglan gayud siya modaug kun siya ba ang madaug. Ang mga dagkung mga butang sa panag-away nga nahilakip ang hilabihang kadaku nga matugyan sa iyang mga sakup mga manulonda. Siya gayud sa personal mao ang mohimo sa pakiggubat. Ang tanang mga gahum sa pagkahulog gipalihok batok sa Anak sa Dios. Si Kristo maoy gitumong sa tagsatagsa ka hinagiban sa impierno.

Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.

Daghan ang nagtan-aw niining pag-away sa taliwala ni Kristo ug ni Satanas nga walay bili sa ilang kinabuhi; ug alang kanila duna lamang ing diyotay nga interes. Apan sa sulod sa bahin sa kada kasingkasing kining panag-away ginasubli. Wala pa mahitabu nga may usang mopahawa sa panon sa dautan alang sa serbisyo sa Dios nga walay pakigbugno sa mga pagbatok ni Satanas. Ang mga pagdani nga gipakigbisogan ni Kristo mao kadtong atong makaplagan nga malisud barugan. Sila gipugos ngadto Kaniya sa dakung bahin ingon nga ang Iyang kinaiya labaw sa atoa. Uban sa makalilisang nga kabug-at sa mga sala sa kalibutan diha Kaniya, si Kristo nakabarug sa pagsulay sa gana sa pagkaon, diha usab sa gugma sa kalibutan, ug diha sa gugma sa pagpasundayag nga magadala sa pagpaaron-ingnon. Mao kini ang mga tentasyon ang nakadaug ni Adan ug Eba, ug mao man usab ang madali nga modaug kanato.

Satan had pointed to Adam's sin as proof that God's law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam's failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.

Si Satanas nagtudlo ngadto sa sala ni Adan ingon nga proyba nga ang balaod sa Dios dili matarung, ug dili mahimong tumanon. Tungod sa atong pagkatawhanon, si Kristo maoy moluwas sa kapakyasan ni Adan. Apan sa diha nga si Adan giatubang sa maninintal, wala diha kaniya ang mga epikto sa sala. Siya mibarug sa kusog sa hingpit nga pagkatawo, nga naghupot sa bug-os nga kalig-on sa hunahuna ug lawas. Siya gilibutan sa kahimayaan sa Eden, ug adlaw adlaw nakig-uban sa mga langitnong mga binuhat. Dili kana ang magamao kang Jesus sa Iyang pagsulod sa kamingawan aron pagatubang ni Satanas. Sulod sa upat ka libo ka tuig ang tawhanong kaliwat mikunhod sa kusog sa panglawas, sa gahum sa pangutok, ug sa iyang biling dungganon; ug si Kristo nagdala diha sa Iyang kaugalingon sa kahugawan sa mikunhod nga tawhanong binuhat. Pinaagi lang niana nga Siya makaluwas sa tawo gikan sa kinailadman sa iyang pagkamakalolooy.

Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam's position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.

Daghan ang nag-angkon nga malisud alang kang Kristo sa pagdaug sa tentasyon. Unya Siya dili ikabutang sa dapit ni Adan; Siya dili unta makakuha sa pagdaug nga napakyasan ni Adan pagdawat. Kon kita aduna sa bisan unsang kahimtang sa labing masulayong pakigbugno kay sa kang Kristo, unya dili Siya makahimo sa pagtabang kanato. Apan ang atong Manluluwas mikuha sa pagkatawhanon, uban ang tanang mga kakulian. Iyang gidala ang kinaiya sa tawo, uban sa posibilidad sa pagtugyan ngadto sa tentasyon. Wala kitay pagadad-ong lulan nga wala Niya maantus.

With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. "And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungred. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God."

Uban kang Kristo, sama sa balaang magtiayon sa Eden, ang pagkaon mao ang nataran sa unang dakung tentasyon. Sa dapit diin ang pagkalaglag misugod, ang buhat sa atong kaluwasan diha usab magsugod. Pinaagi sa pagsalmot sa gana sa pagkaon si Adan nahulog, busa pinaagi sa pagdumili sa pagkaon si Kristo modaug. "Ug sa diha nga Siya mipuasa sa kap-atan ka adlaw ug kap-atan ka gabii, Siya gigutom human niana. Ug sa miduol Kaniya ang maninintal, miingon siya, 'Kon Ikaw Anak sa Dios, sugoa nga kining mga bato mahimong tinapay.' Apan Siya mitubag ug miingon, 'Nahisulat na, Dili lamang mabuhi ang tawo sa tinapay, apan pinaagi sa tagsatagsa ka pulong nga nagagula gikan sa baba sa Dios.'"

From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man's behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.

Gikan sa panahon ni Adan ngadto kang Kristo, ang pagtagbaw sa kaugalingon nagdugang sa gahum sa gana sa pagkaon ug pagbinatiay, hangtud nga wala nay kinutoban sa pagpugong niini. Busa ang mga tawo nahimong napaubos ug masakiton, ug sa ilang kaugalingon malisud ang pagdaug. Tungod sa tawo, si Kristo midaug pinaagi sa pag-antus sa labing malisud nga pagsulay. Alang kanato Siya mihimo sa pagpugong-sa-kaugalingon nga kusganon pa kay sa kagutom ug kamatayon. Ug niining unang kadaugan nahisakup ang ubang mga dagkung butang nga mosulod sa tanan natong pakig-away sa mga gahum sa kangitngit.

When Jesus entered the wilderness, He was shut in by the Father's glory. Absorbed in communion with God, He was lifted above human weakness. But the glory departed, and He was left to battle with temptation. It was pressing upon Him every moment. His human nature shrank from the conflict that awaited Him. For forty days He fasted and prayed. Weak and emaciated from hunger, worn and haggard with mental agony, "His visage was so marred more than any man, and His form more than the sons of men." Isaiah 52:14. Now was Satan's opportunity. Now he supposed that he could overcome Christ.

Sa dihang misulod si Jesus sa kamingawan, natakpan Siya sa sulod sa himaya sa Amahan. Napuno sa pakig-uban sa Dios, natuboy Siya ibabaw sa tawhanong kaluyahon. Apan ang himaya mipahawa, ug Siya nahibilin sa pagpakig-away sa tentasyon. Kini nagaduot diha Kaniya sa tanang higayon. Ang Iyang tawhanong kinaiya mikunhod gikan sa pakigbisug nga nagahulat Kaniya. Sa kap-atan ka adlaw Siya mipuasa ug nag-ampo. Maluya ug nagniwang gikan sa kagutom, gikapoy ug hago uban sa kasakit sa pangutok, "ang Iyang nawong nasamadsamaran gayud labaw kay sa bisan kinsa nga tawo, ug ang Iyang dagway labaw pa kay sa mga anak sa mga tawo." Isa. 52:14. Karon mao na ang higayon ni Satanas. Karon siya nagtinguha nga siya makadaug na ni Kristo.

There came to the Saviour, as if in answer to His prayers, one in the guise of an angel from heaven. He claimed to have a commission from God to declare that Christ's fast was at an end. As God had sent an angel to stay the hand of Abraham from offering Isaac, so, satisfied with Christ's willingness to enter the bloodstained path, the Father had sent an angel to deliver Him; this was the message brought to Jesus. The Saviour was faint from hunger, He was craving for food, when Satan came suddenly upon Him. Pointing to the stones which strewed the desert, and which had the appearance of loaves, the tempter said, "If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread."

Dunay miabut ngadto sa Manluluwas, sama sa tubag sa Iyang mga pag-ampo, usa ka dagway sa usa ka manulonda gikan sa langit. Siya nag-angkon nga adunay sugo gikan sa Dios aron pagpahibalo nga ang pagpuasa ni Kristo natapus na. Sama sa pagpadala sa Dios sa manulonda sa pagpugong sa kamot ni Abraham gikan sa paghalad ni Isaak, busa, sa natagbaw sa pagkamasinugtanon ni Kristo sa pagsulod sa agianan nga namansahan-sa-dugo, ang Amahan nagpadala ug manulonda aron sa pagluwas Kaniya; mao kini ang mensahe nga gipadala ngadto kang Jesus. Ang Manluluwas maluya gumikan sa kagutom, Siya naghandum sa pagkaon, ug sa diha nga si Satanas miabut sa kalit diha Kaniya. Sa mitudlo sa bato nga nakatag sa desierto, ug mga may dagway sa hulma sa pan, ang manunulay miingon, "Kon Ikaw Anak sa Dios, sugoa nga kining mga bato mahimong tinapay."

Though he appears as an angel of light, these first words betray his character. "If Thou be the Son of God." Here is the insinuation of distrust. Should Jesus do what Satan suggests, it would be an acceptance of the doubt. The tempter plans to overthrow Christ by the same means that were so successful with the human race in the beginning. How artfully had Satan approached Eve in Eden! "Yea, hath God said, Ye shall not eat of every tree of the garden?" Genesis 3:1. Thus far the tempter's words were truth; but in his manner of speaking them there was a disguised contempt for the words of God. There was a covert negative, a doubt of the divine truthfulness. Satan sought to instill into the mind of Eve the thought that God would not do as He had said; that the withholding of such beautiful fruit was a contradiction of His love and compassion for man. So now the tempter seeks to inspire Christ with his own sentiments. "If Thou be the Son of God." The words rankle with bitterness in his mind. In the tones of his voice is an expression of utter incredulity. Would God treat His own Son thus? Would He leave Him in the desert with wild beasts, without food, without companions, without comfort? He insinuates that God never meant His Son to be in such a state as this. "If Thou be the Son of God," show Thy power by relieving Thyself of this pressing hunger. Command that this stone be made bread.

Bisan pa siyang makita nga sama sa manulonda sa kahayag, kining nahaunang mga pulong nagaluib sa iyang kinaiya. "Kon Ikaw Anak sa Dios." Ania dinhi ang pagdasig sa kakulang sa pagsalig. Mobuhat ba si Jesus sa gisugyot ni Satanas, kini mao ang pagsugot sa pagduhaduha. Ang manunulay nagplano sa pagdaug ni Kristo sa samang paagi nga nagmalampuson ngadto sa tawhanong kaliwat sa sinugdan. Daw unsa ka malimbungon ang pagduol ni Satanas kang Eba didto sa Eden! "Diay, nag-ingon ang Dios, Dili kamo magakaon sa tanang mga kahoy sa tanaman?" Gen. 3:1. Nianang panahona ang mga pulong sa manunulay matuod; apan sa iyang paagi sa pagsulti kanila adunay takuban sa pagbatok sa mga pulong sa Dios. Adunay natago nga pagdumili, usa ka pagduhaduha sa diosnong kamatuoran. Si Satanas nangita sa pagbutang ngadto sa hunahuna ni Eba sa pagpamalandong nga ang Dios dili maghimo sa Iyang ginaingon; nga ang pagpugong nianang matahum nga bunga maoy pagbatok sa Iyang gugma ug kalooy alang sa tawo. Busa karon ang manunulay nangita sa pagdasig ni Kristo sa iyang kaugalingong mga gibati. "Kon Ikaw Anak sa Dios." Ang mga pulong nag-agulo uban sa kapait diha sa iyang hunahuna. Sa mga tuno sa iyang tingog usa ka pahayag sa bug-os nga pagduhaduha. Ang Dios magtratar ba sa Iyang Anak nianang paagiha? Iya bang biyaan Siya didto sa desierto kauban sa mga mabangis nga mananap, nga walay pagkaon, walay mga kauban, walay kalipay? Siya misugyot nga ang Dios dili magabutang sa Iyang Anak niini nga kahimtang. "Kon Ikaw Anak sa Dios," ipakita ang Imong gahum pinaagi sa paghumpay sa Imong kaugalingon niining malisud nga kagutom. Sugoa nga kining bato mahimong tinapay.

The words from heaven, "This is My beloved Son, in whom I am well pleased" (Matthew 3:17), were still sounding in the ears of Satan. But he was determined to make Christ disbelieve this testimony. The word of God was Christ's assurance of His divine mission. He had come to live as a man among men, and it was the word that declared His connection with heaven. It was Satan's purpose to cause Him to doubt that word. If Christ's confidence in God could be shaken, Satan knew that the victory in the whole controversy would be his. He could overcome Jesus. He hoped that under the force of despondency and extreme hunger, Christ would lose faith in His Father, and work a miracle in His own behalf. Had He done this, the plan of salvation would have been broken.

Ang mga pulong gikan sa langit, "Kini mao ang Akong Anak nga hinigugma, nga Kaniya Ako adunay kalipay" (Mat. 3:17), nagabagting gihapon sa mga dalunggan ni Satanas. Apan siya naninguha nga dili tuhoan ni Kristo ang iyang pamatuod. Ang pulong sa Dios mao ang kasegurohan ni Kristo alang sa Iyang diosnong misyon. Siya mianhi aron pagkinabuhi ingon nga tawo sa taliwala sa mga katawhan, ug ang pulong mao ang nagpahibalo sa Iyang pagkadugtong kauban sa langit. Maoy tuyo ni Satanas nga himuon Siyang magduhaduha nianang pulonga. Kon ang pagsalig ni Kristo sa Dios makuha, si Satanas nahibalo nga ang kadaugan sa tibuok panag-away maiya na. Madaug na niya si Jesus. Siya naglaum nga ilalum sa gahum sa kakulang sa kadasig ug hilabihang kagutom, si Kristo mawad-an sa pagtuo sa Iyang Amahan, ug maghimo ug milagro sa Iyang kabahin. Kon Iya pang gihimo kini, ang piano sa kaluwasan mabungkag unta.

When Satan and the Son of God first met in conflict, Christ was the commander of the heavenly hosts; and Satan, the leader of revolt in heaven, was cast out. Now their condition is apparently reversed, and Satan makes the most of his supposed advantage. One of the most powerful of the angels, he says, has been banished from heaven. The appearance of Jesus indicates that He is that fallen angel, forsaken by God, and deserted by man. A divine being would be able to sustain his claim by working a miracle; "if Thou be the Son of God, command this stone that it be made bread." Such an act of creative power, urges the tempter, would be conclusive evidence of divinity. It would bring the controversy to an end.

Sa diha nga si Satanas ug ang Anak sa Dios una pang paghibalag sa panag-away, si Kristo mao ang pangulo sa mga panon sa kalangitan; ug si Satanas, ang pangulo sa pagrebelde sa langit, gisalibay sa gawas. Karon ang ilang kahimtang nabali, ug si Satanas nagahimo sa iyang maarangan sa iyang gihunahunang bintaha. Usa sa labing gamhanan sa mga manulonda, siya miingon, gipapahawa gikan sa langit. Ang panagway ni Jesus nagpakita nga Siya mao ang nahulog nga manulonda, sinalikway sa Dios, ug gibiyaan sa tawo. Ang diosnong binuhat makahimo sa pagpugong sa iyang pag-angkon pinaagi sa paghimo ug usa ka milagro; "kon Ikaw Anak sa Dios, sugoa kining bato nga mahimong tinapay." Kana nga buhat sa malalangong gahum, nagsugo ang maninintal, maoy dakung katinoan sa pagkadiosnon. Mao kiniy makadala sa panag-away sa pagkatapus.

Not without a struggle could Jesus listen in silence to the arch-deceiver. But the Son of God was not to prove His divinity to Satan, or to explain the reason of His humiliation. By conceding to the demands of the rebel, nothing for the good of man or the glory of God would be gained. Had Christ complied with the suggestion of the enemy, Satan would still have said, Show me a sign that I may believe you to be the Son of God. Evidence would have been worthless to break the power of rebellion in his heart. And Christ was not to exercise divine power for His own benefit. He had come to bear trial as we must do, leaving us an example of faith and submission. Neither here nor at any subsequent time in His earthly life did He work a miracle in His own behalf. His wonderful works were all for the good of others. Though Jesus recognized Satan from the beginning, He was not provoked to enter into controversy with him. Strengthened with the memory of the voice from heaven, He rested in His Father's love. He would not parley with temptation.

Dili mahimong walay pakigbisog nga si Jesus magpatalinghog lang sa kahilum ngadto sa dakung-limbongan. Apan ang Anak sa Dios dili magpamatuod sa Iyang pagkadios ngadto kang Satanas, ni magsaysay sa katarungan sa Iyang pagpaubos sa kaulawan. Pinaagi sa pagsugyot sa mga tuyo sa rebelde, walay alang sa kaayohan sa tawo ug himaya sa Dios nga maganansia. Kon si Kristo misugot sa sugyot sa kaaway, si Satanas mopadayon pa sa pag-ingon, Pakitai ako ug ilhanan aron ako motuo kanimo nga Anak sa Dios. Ang kamatuoran unta walay bili aron pagbungkag sa gahum sa pagrebelde diha sa iyang kasingkasing. Ug si Kristo dili mahimo sa diosnong gahum alang sa Iyang kaugalingong kaayohan. Siya mianhi aron pagdala sa pagsulay sama sa atong pagdala, nagbilin kanato sa sulondan sa pagtuo ug pagsugot. Dili dinhi kun sa ubang mosunod nga panahon sa Iyang yutan-ong kinabuhi nga Siya naghimog milagro alang sa Iyang kaugalingong katungod. Ang Iyang mga kahibulongang buhat tanan alang sa kaayohan sa uban. Bisan pa si Jesus nakaila kang Satanas sukad pa sa sinugdan, Siya wala masuko sa pagsulod pagpakigbisug kauban niya. Nalig-on pinaagi sa handumanan sa tingog gikan sa langit, Siya nagsalig sa gugma sa Iyang Amahan. Dili Siya makig-uyon sa tentasyon.

Jesus met Satan with the words of Scripture. "It is written," He said. In every temptation the weapon of His warfare was the word of God. Satan demanded of Christ a miracle as a sign of His divinity. But that which is greater than all miracles, a firm reliance upon a "Thus saith the Lord," was a sign that could not be controverted. So long as Christ held to this position, the tempter could gain no advantage.

Si Jesus mihibalag ni Satanas uban sa mga pulong sa Kasulatan. "Nasulat na," Siya miingon. Sa tagsatagsa ka tentasyon ang hinagiban sa Iyang pakig-away mao ang pulong sa Dios. Si Satanas nangayo kang Kristo sa usa ka milagro ingon nga ilhanan sa Iyang pagkadios. Apan kadtong labing daku kay sa tanang milagro, usa ka malig-on nga pagsalig diha sa "Kini mao ang giingon sa Ginoo," mao ang ilhanan nga dili malalis. Samtang si Kristo magkupot niining posisyon, ang maninintal dili makakuha ug bintaha.

It was in the time of greatest weakness that Christ was assailed by the fiercest temptations. Thus Satan thought to prevail. By this policy he had gained the victory over men. When strength failed, and the will power weakened, and faith ceased to repose in God, then those who had stood long and valiantly for the right were overcome. Moses was wearied with the forty years' wandering of Israel, when for the moment his faith let go its hold upon infinite power. He failed just upon the borders of the Promised Land. So with Elijah, who had stood undaunted before King Ahab, who had faced the whole nation of Israel, with the four hundred and fifty prophets of Baal at their head. After that terrible day upon Carmel, when the false prophets had been slain, and the people had declared their allegiance to God, Elijah fled for his life before the threats of the idolatrous Jezebel. Thus Satan has taken advantage of the weakness of humanity. And he will still work in the same way. Whenever one is encompassed with clouds, perplexed by circumstances, or afflicted by poverty or distress, Satan is at hand to tempt and annoy. He attacks our weak points of character. He seeks to shake our confidence in God, who suffers such a condition of things to exist. We are tempted to distrust God, to question His love. Often the tempter comes to us as he came to Christ, arraying before us our weakness and infirmities. He hopes to discourage the soul, and to break our hold on God. Then he is sure of his prey. If we would meet him as Jesus did, we should escape many a defeat. By parleying with the enemy, we give him an advantage.

Diha sa panahon sa dakung kaluyahon nga si Kristo gihibalag pinaagi sa mga mapintas nga mga tentasyon. Pinaagi niana si Satanas naghunahuna nga makadaug. Tungod niining paagiha nahimo niyang pagdaug sa mga tawo. Sa dihang napakyas ang kusog, ug ang gahum sa pagbuot naluya, ug ang pagtuo mohunong sa pagsalig diha sa Dios, ug kadtong nakatindog ug dugay nga maisugon alang sa matarung nadaug. Si Moises nagluya sa kap-atan ka tuig nga paglaaglaag sa Israel, sa dihang usa ka higayon ang iyang pagtuo namuhi sa pagkupot sa walay katapusang gahum. Siya napakyas sa diha nga anaa na sa mga utlanan sa Yutang Sinaad. Ingon man usab si Elias, kinsa mitindog nga wala magluya sa atubangan ni Hari Ahab, kinsa miatubang sa tibuok nasud sa Israel, uban sa upat ka gatus ug kalim-an ka manalagna ni Baal diha sa ilang ulo. Human nianang makalilisang adlaw sa Carmelo, sa diha nga ang mga bakakong mga manalagna gipamatay, ug ang mga tawo mipahayag sa ilang pagsaad pagtuman sa Dios, si Elias mikalagiw tungod sa iyang kinabuhi sa atubangan sa mga paghulga niadtong magsisimba sa larawan nga si Jesebel. Pinaagi niana si Satanas mikuha sa bintaha sa kaluyahon sa katawhan. Ug siya gihapon magabuhat sa samang paagi. Kon may usa nga nalibutan sa mga panganod, nalibog tungod sa kahigayonan, nag-antus tungod sa kakabus ug kalisdanan, si Satanas anaa diha aron pagtintal ug pagsamok. Iyang atakihon ang atong maluyang punto sa atong kinaiya. Siya daw miuyog sa atong pagsalig sa Dios, kinsa miantus sa maong kahimtang sa mga butang nga anaa. Kita tintalon sa dili pagsalig sa Dios, mangutana kabahin sa Iyang gugma. Usahay ang maninintal moanhi kanato sama sa iyang pagduol kang Kristo, ipakita sa atubangan nato ang atong kaluyahon ug mga balatian. Siya naglaum sa pagpaluya sa kalag, ug pagputol sa atong pagkupot diha sa Dios. Unya siya seguro sa iyang biktima. Kon ato siyang hibalagon sama sa paghimo ni Jesus, malikayan nato ang daghang kapildihan. Pinaagi sa pagpakig-uyon sa kaaway, ato siyang mahatagan sa bintaha.

When Christ said to the tempter, "Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God," He repeated the words that, more than fourteen hundred years before, He had spoken to Israel: "The Lord thy God led thee these forty years in the wilderness.... And He humbled thee, and suffered thee to hunger, and fed thee with manna, which thou knewest not, neither did thy fathers know; that He might make thee know that man doth not live by bread only, but by every word that proceedeth out of the mouth of the Lord doth man live." Deuteronomy 8:2, 3. In the wilderness, when all means of sustenance failed, God sent His people manna from heaven; and a sufficient and constant supply was given. This provision was to teach them that while they trusted in God and walked in His ways He would not forsake them. The Saviour now practiced the lesson He had taught to Israel. By the word of God succor had been given to the Hebrew host, and by the same word it would be given to Jesus. He awaited God's time to bring relief. He was in the wilderness in obedience to God, and He would not obtain food by following the suggestions of Satan. In the presence of the witnessing universe, He testified that it is a less calamity to suffer whatever may befall than to depart in any manner from the will of God.

Sa dihang miingon si Kristo sa maninintal, "Dili lamang mabuhi sa tinapay ang tawo, apan pinaagi sa tagsatagsa ka pulong nga nagagula gikan sa baba sa Dios," iyang gisubli ang mga pulong nga, sa kapin sa usa ka libo ug kap-atan ka tuig nga miagi Siya misulti ngadto sa Israel, "Si Jehoba nga imong Dios nga nagdala kanimo niining kap-atan ka tuig didto sa kamingawan. . . . Ug ikaw gipaubos Niya, ug gipaantus sa kagutom, ug gipakaon ikaw niya sa mana, nga wala mo hiilhi, bisan ang imong mga amahan wala makaila; aron sa pagpahibalo kanimo nga ang tawo dili mabuhi sa tinapay lamang, kondili sa tagsatagsa ka pulong nga nagagula gikan sa baba ni Jehoba nga mabuhi ang tawo." Deut. 8:2, 3. Didto sa kamingawan, nga ang tanang paagi sa pagkaon napakyas, ang Dios nagpadala sa Iyang katawhan sa mana gikan sa langit; ug ang husto ug kanunayng gikinahanglang pagkaon gihatag. Kining pagkaon mao ang magtudlo kanila nga samtang sila magsalig sa Dios ug maglakaw sa Iyang mga dalan Siya dili magbiya kanila. Ang Manluluwas karon nagbansay sa leksiyon nga Iyang gitudlo ngadto sa Israel. Pinaagi sa pulong sa Dios ang hinabang gihatag ngadto sa panon sa mga Hebreohanon, ug pinaagi sa samang pulong igahatag usab ngadto kang Jesus. Siya naghulat sa panahon sa Dios nga magdala sa kahumpayan. Siya didto sa kamingawan tungod sa pagsugot sa Dios, ug dili Siya modawat ug pagkaon pinaagi sa pagsunod sa sugyot ni Satanas. Sa atubangan sa nagasaksi nga uniberso, Iyang gipamatuod nga minus ang kadautan nga paga antuson bisan unsa ang mahitabu kay sa pagtalikod sa bisan unsang paagi gikan sa kabubut-on sa Dios.

"Man shall not live by bread alone, but by every word of God." Often the follower of Christ is brought where he cannot serve God and carry forward his worldly enterprises. Perhaps it appears that obedience to some plain requirement of God will cut off his means of support. Satan would make him believe that he must sacrifice his conscientious convictions. But the only thing in our world upon which we can rely is the word of God. "Seek ye first the kingdom of God, and His righteousness; and all these things shall be added unto you." Matthew 6:33. Even in this life it is not for our good to depart from the will of our Father in heaven. When we learn the power of His word, we shall not follow the suggestions of Satan in order to obtain food or to save our lives. Our only questions will be, What is God's command? and what His promise? Knowing these, we shall obey the one, and trust the other.

"Ang tawo dili lamang mabuhi sa tinapay, apan pinaagi sa tagsatagsa ka pulong sa Dios." Usahay ang sumosunod ni Kristo madala diin dili na siya makaalagad sa Dios ug magdala sa unahan sa Iyang kalibutanong kahigayonan. Tingali daw makita nga ang pagtuman sa pila ka yanong tulomanon sa Dios makaputol sa iyang paagi sa pagsuportar. Si Satanas maghimo nga siya motuo nga magsakripisyo sa iyang matinugyanon nga mga konbiksion. Apan ang butang lamang sa atong kalibutan diin kita makasalig mao ang pulong sa Dios. "Pangitaa pag-una ang ginharian sa Dios, ug ang Iyang pagkamatarung; ug tanan kining mga butang igahatag ngadto kaninyo." Mat. 6:33. Bisan niining kinabuhia dili makaayo kanato ang pagtalikod gikan sa kabubut-on sa atong Amahan nga langitnon. Sa dihang atong nakat-onan ang gahum sa Iyang pulong, dili kita mosunod sa mga sugyot ni Satanas aron makabaton ug pagkaon ug pagluwas sa atong mga kinabuhi. Ang ato lamang mga pangutana mao, Unsa man ang sugo sa Dios? ug unsa ang Iyang saad? Sa mahibaloan kining tanan, motuman kita sa usa, ug magsalig sa lain.

In the last great conflict of the controversy with Satan those who are loyal to God will see every earthly support cut off. Because they refuse to break His law in obedience to earthly powers, they will be forbidden to buy or sell. It will finally be decreed that they shall be put to death. See Revelation 13:11-17. But to the obedient is given the promise, "He shall dwell on high: his place of defense shall be the munitions of rocks: bread shall be given him; his waters shall be sure." Isaiah 33:16. By this promise the children of God will live. When the earth shall be wasted with famine, they shall be fed. "They shall not be ashamed in the evil time: and in the days of famine they shall be satisfied." Psalm 37:19. To that time of distress the prophet Habakkuk looked forward, and his words express the faith of the church: "Although the fig tree shall not blossom, neither shall fruit be in the vines; the labor of the olive shall fail, and the fields shall yield no meat; the flock shall be cut off from the fold, and there shall be no herd in the stalls: yet I will rejoice in the Lord, I will joy in the God of my salvation." Habakkuk 3:17, 18.

Diha sa katapusang dakung pakigbugno sa pakig-away kauban ni Satanas kadtong maminatud-on ngadto sa Dios makakita nga ang tagsatagsa ka yutan-ong pagsuportar pagaputlon. Tungod kay sila midumili sa paglapas sa Iyang balaod aron pagtuman sa mga yutan-ong gahum, sila pagadid-an sa pagpalit ug pagbaligya. Sa katapusan isugo nga sila pagapatyon. Tan-awa sa Pin. 13:11-17. Apan ngadto sa mga masinulondon gihatag kining saad, "Siya magapuyo sa labing hataas: ang iyang dapit nga dalangpanan mao ang kalig-on sa kabatoan; ang iyang tinapay igahatag kaniya; ang iyang mga tubig dili mohubas." Isa. 33:16. Pinaagi niining saad ang mga anak sa Dios mabuhi. Kon ang yuta madaut tungod sa gutom, sila pagapakan-on. "Dili sila maulawan sa panahon nga dautan; ug sa mga adlaw sa gutom pagabusgon sila." Sal. 37:19. Nianang panahona ang kalisdanan ni manalagna Habacuc naglantaw sa unahan, ug ang iyang mga pulong nagpahayag sa pagtuo sa iglesya: "Kay bisan ang kahoyng higuera dili molambo, ni may mga bunga diha sa mga balagon; ang buhat sa olibo makawang, ug ang kaumhan dili mohatag sa makaon; Ang mga karnero pagalaglagon gikan sa mga toril, ug didto walay mga panon sa baka sulod sa mga kamalig: bisan pa niana magamaya ako diha kang Jehoba, magamalipayon ako sa Dios sa akong kaluwasan." Hab. 3:17, 18.

Of all the lessons to be learned from our Lord's first great temptation none is more important than that bearing upon the control of the appetites and passions. In all ages, temptations appealing to the physical nature have been most effectual in corrupting and degrading mankind. Through intemperance, Satan works to destroy the mental and moral powers that God gave to man as a priceless endowment. Thus it becomes impossible for men to appreciate things of eternal worth. Through sensual indulgence, Satan seeks to blot from the soul every trace of likeness to God.

Sa tanang mga leksiyon nga makat-onan gikan sa unang dakung tentasyon sa atong Ginoo walay laing labing importante kay sa pagdala sa pagmando sa gana sa pagkaon ug mga pagbati. Sa tanang katuigan, ang mga tentasyon nga makadani sa lawasnong kinaiya maoy labing may epikto sa paghugaw ug pagpakubos sa tawhanong binuhat. Pinaagi sa dili pagpugong sa kaugalinon, si Satanas nagbuhat sa paglaglag sa mga gahum sa pangutok ug moral nga gihatag sa Dios ngadto sa tawo ingon nga gasang dili mabayran. Pinaagi niana malisud alang sa tawo sa pagdayeg sa mga butang nga may biling walay katapusan. Pinaagi sa buhat sa unod, si Satanas nangita sa pagpala gikan sa kalag ang tagsatagsa ka hulma sa pagkasama ngadto sa Dios.

The uncontrolled indulgence and consequent disease and degradation that existed at Christ's first advent will again exist, with intensity of evil, before His second coming. Christ declares that the condition of the world will be as in the days before the Flood, and as in Sodom and Gomorrah. Every imagination of the thoughts of the heart will be evil continually. Upon the very verge of that fearful time we are now living, and to us should come home the lesson of the Saviour's fast. Only by the inexpressible anguish which Christ endured can we estimate the evil of unrestrained indulgence. His example declares that our only hope of eternal life is through bringing the appetites and passions into subjection to the will of God.

Ang dili mapunggang pagsalmot ug ang kanunayng balatian ug ang pagkunhod sa kahimtang nga nahitabu sa unang pag-anhi ni Kristo mousab sa pagpakita, uban sa kakusog sa dautan, sa dili pa sa Iyang ikaduhang pag-anhi. Si Kristo nagpahibalo nga ang kahimtang sa kalibutan mahisama sa mga adlaw sa lunop, ug sama sa Sodoma ug Gomora. Ang tagsatagsa ka pagpamalandong sa mga hunahuna sa kasingkasing kanunay lamang nga dautan. Nianang ngilit sa makalilisang panahon nga atong ginapuy-an, ug alang kanato moabut ang leksiyon sa pagpuasa sa Manluluwas. Diha lamang sa dili masaysay nga pagsakit nga giantus ni Kristo diin kita makapamalandong sa dautan sa dili mapunggan nga pagsalmot niini. Ang Iyang sulondan nagpahibalo nga ang ato lamang paglaum sa kinabuhing walay katapusan mao ang pinaagi sa pagdala sa gana sa pagkaon ug mga igbalati nga mailalum sa kabubut-on sa Dios.

In our own strength it is impossible for us to deny the clamors of our fallen nature. Through this channel Satan will bring temptation upon us. Christ knew that the enemy would come to every human being, to take advantage of hereditary weakness, and by his false insinuations to ensnare all whose trust is not in God. And by passing over the ground which man must travel, our Lord has prepared the way for us to overcome. It is not His will that we should be placed at a disadvantage in the conflict with Satan. He would not have us intimidated and discouraged by the assaults of the serpent. "Be of good cheer," He says; "I have overcome the world." John 16:33.

Sa atong kaugalingong kusog malisud alang kanato sa pagdumili sa mga paglingla sa atong nahulog nga kinaiya. Pinaagi niining agianan si Satanas modala sa tentasyon nganhi kanato. Si Kristo nahibalo nga ang kaaway moabut sa tagsatagsa ka tawhanong binuhat, aron sa pagkuha ug bintaha sa kaluyahong panulondon, ug pinaagi sa mga bakak nga mga pagsugyot aron paglit-ag sa tanan kansang pagsalig wala sa Dios. Ug pinaagi sa pag-agi sa yuta diin pagaagian sa tawo, ang atong Ginoo nag-andam sa agianan alang kanato nga makadaug. Dili Iyang kabubut-on nga kita mahimutang sa kakulang sa bintaha sa pakig-away ni Satanas. Dili Siya gusto nga kita hulgaon ug maluya pinaagi sa mga pag-ataki sa dragon. "Apan sumalig kamo," Siya miingon, "Gidaug ko na ang kalibutan." Juan 16:33.

Let him who is struggling against the power of appetite look to the Saviour in the wilderness of temptation. See Him in His agony upon the cross, as He exclaimed, "I thirst." He has endured all that it is possible for us to bear. His victory is ours.

Himoa nga siya kinsa nakigbisog batok sa gahum sa gana sa pagkaon motan-aw ngadto sa Manluluwas didto sa kamingawan sa tentasyon. Tan-awa Siya sa Iyang pag-agulo didto sa krus, samtang Siya misinggit, "Ako giuhaw." Iyang giantus ang tanan aron mahimo usab kita pagdala niini. Ang Iyang kadaugan maoy ato usab.

Jesus rested upon the wisdom and strength of His heavenly Father. He declares, "The Lord God will help Me; therefore shall I not be confounded: ... and I know that I shall not be ashamed.... Behold, the Lord God will help Me." Pointing to His own example, He says to us, "Who is among you that feareth the Lord, ... that walketh in darkness, and hath no light? let him trust in the name of the Lord, and stay upon his God." Isaiah 50:7-10. "The prince of this world cometh," said Jesus, "and hath nothing in Me." John 14:30. There was in Him nothing that responded to Satan's sophistry. He did not consent to sin. Not even by a thought did He yield to temptation. So it may be with us. Christ's humanity was united with divinity; He was fitted for the conflict by the indwelling of the Holy Spirit. And He came to make us partakers of the divine nature. So long as we are united to Him by faith, sin has no more dominion over us. God reaches for the hand of faith in us to direct it to lay fast hold upon the divinity of Christ, that we may attain to perfection of character.

Si Jesus misalig diha sa kaalam ug kusog sa Iyang langitnong Amahan. Siya mipahibalo, "Kay ang Ginoong Jehoba mobulig Kanako; tungod niini ako wala palibuga: . . . ug ako nasayud nga Ako dili pagapakaulawan. . . . Ania karon, ang Ginoong Jehoba motabang Kanako." Mitudlo ngadto sa Iyang kaugalingong sulondan, Siya miingon kanato, "Kinsa ba ang anaa sa taliwala ninyo nga nagakahadlok kang Jehoba, . . . siya nga nagalakaw sa kangitngitan, ug walay kahayag? pasaliga siya sa ngalan ni Jehoba, ug patugyana diha sa iyang Dios." Isa. 50:7-10. "Ang prinsipe niining kalibutana moabut," miingon si Jesus, "ug siya walay labut Kanako." Juan 14:30. Walay bisan unsa diha Kaniya nga motubag sa mga paglimbong ni Satanas. Wala Siya mouyon sa sala. Wala gani bisan sa hunahuna nga Siya motugyan sa tentasyon. Busa magamao man usab kanato. Ang pagkatawhanon ni Kristo nahiusa sa pagkadiosnon; naandam Siya sa pakig-away pinaagi sa pagpuyo diha Kaniya sa Espiritu Santo. Ug Siya mianhi aron paghimo kanato nga umalambit sa langitnong kinaiya. Samtang kita nahiusa ngadto Kaniya pinaagi sa pagtuo, ang sala walay gahum sa ibabaw nato. Ang Dios mobakyaw sa Iyang kamot sa pagtuo nganhi kanato aron pagtudlo kanato pagpugong nga malig-on sa pagkadiosnon ni Kristo, aron nga kita makakab-ut sa pagkahingpit sa kinaiya.

And how this is accomplished, Christ has shown us. By what means did He overcome in the conflict with Satan? By the word of God. Only by the word could He resist temptation. "It is written," He said. And unto us are given "exceeding great and precious promises: that by these ye might be partakers of the divine nature, having escaped the corruption that is in the world through lust." 2 Peter 1:4. Every promise in God's word is ours. "By every word that proceedeth out of the mouth of God" are we to live. When assailed by temptation, look not to circumstances or to the weakness of self, but to the power of the word. All its strength is yours. "Thy word," says the psalmist, "have I hid in mine heart, that I might not sin against Thee." "By the word of Thy lips I have kept me from the paths of the destroyer." Psalm 119:11; 17:4.

Ug unsaon kini paghimo, gipakita ni Kristo kanato. Sa unsang mga paagi nga Siya makadaug sa pakig-away ni Satanas? Pinaagi sa pulong sa Dios. Pinaagi lamang sa pulong nga Siya makabatok sa tentasyon. "Nahasulat na," Siya miingon. Ug nganhi kanato gihatag ang "bililhon ug dagku uyamot nga mga saad; aron nga pinaagi niini kamo mahimong umalambit sa diosnong kinaiya, aron makaikyas sa kahugawan nga ania sa kalibutan tungod sa pangibog." 2 Ped. 1:4. Ang tagsatagsa ka saad diha sa pulong sa Dios madawat nato. "Pinaagi sa tagsatagsa ka pulong nga nagagula gikan sa baba sa Dios," kita magkinabuhi. Kon hibalagon sa tentasyon, ayaw pagtan-aw sa mga kahigayonan kun sa kaluyahon sa kaugalingon, apan ngadto sa gahum sa pulong. Ang tanang kusog niya maanaa kanimo. "Ang Imong pulong," miingon ang salmista, "akong gitagoan sa akong kasingkasing, aron dili ako makasala batok Kanimo." "Pinaagi sa pulong sa Imong mga ngabil nabantayan ko ang akong kaugalingon gikan sa mga dalan sa maglalaglag." Sal. 119:11; 17:4.