The Passover Visit Ang Pagduaw Panahon sa Pasko

The observance of the Passover began with the birth of the Hebrew nation. On the last night of their bondage in Egypt, when there appeared no token of deliverance, God commanded them to prepare for an immediate release. He had warned Pharaoh of the final judgment on the Egyptians, and He directed the Hebrews to gather their families within their own dwellings. Having sprinkled the doorposts with the blood of the slain lamb, they were to eat the lamb, roasted, with unleavened bread and bitter herbs. "And thus shall ye eat it," He said, "with your loins girded, your shoes on your feet, and your staff in your hand; and ye shall eat it in haste: it is the Lord's passover." Exodus 12:11. At midnight all the first-born of the Egyptians were slain. Then the king sent to Israel the message, "Rise up, and get you forth from among my people; ... and go, serve the Lord, as ye have said." Exodus 12:31. The Hebrews went out from Egypt an independent nation. The Lord had commanded that the Passover should be yearly kept. "It shall come to pass," He said, "when your children shall say unto you, What mean ye by this service? that ye shall say, It is the sacrifice of the Lord's passover, who passed over the houses of the children of Israel in Egypt, when He smote the Egyptians." Thus from generation to generation the story of this wonderful deliverance was to be repeated.

Ang pagsaulog sa Pasko nagsugod sa pagkatawo sa Hebreohanong nasud. Sa katapusang gabii sa ilang pagka ulipon sa Ehipto, sa dihang walay nakitang ilhanan sa pagluwas, ang Dios nagsugo kanila sa dinaliang pagpagawas. Iyang gipasidan-an si Paraon sa katapusang paghukom diha sa mga Ehiptohanon, ug Iyang gisugo ang mga Hebreohanon pagtigum sa ilang mga pamilya sulod sa ilang kaugalingong mga puloy-anan. Sa nabisbisan ang haligi-sa-pultahan sa dugo sa naihaw nga nating karnero, ilang pagakaonon ang nating karnero, nga sinugba, uban sa tinapay nga walay labadora ug mapait nga mga sagbut. "Ug niana magakaon niini," Siya miingon, "ang inyong mga hawak nga nabaksan, ang inyong mga sapatos sa inyong mga tiil, ug ang inyong sungkod sa inyong kamot; ug inyo kining kaonon nga magdali: mao kini ang Pasko sa Ginoo." Eks. 12:11. Sa tungang gabii ang tanang mga unang-natawo sa mga Ehiptohanon nangamatay. Unya ang hari nagpadala sa Israel sa mensahe, "Tindog, ug manglakaw kamo gikan sa akong katawhan; . . . ug moadto, mag-alagad sa Ginoo, sumala sa inyong giingon." Eks. 12:31. Ang mga Hebreohanon migawas sa Ehipto ingon nga gawas nga nasud. Ang Ginoo nagsugo nga ang Pasko pagasaulogon kada tuig. "Ug mahitabu," Siya miingon, "Kon ang inyong mga kabataan moingon kaninyo, Unsa man ang kahulogan niining serbisyo? unya kamo magaingon, Mao kini ang sakripisyo sa pasko sa Ginoo, kinsa miagi sa ibabaw sa kabalayan sa mga anak sa Israel didto sa Ehipto, sa dihang Iyang gikastigo ang mga Ehiptohanon." Busa gikan sa kaliwatan ngadto sa laing kaliwatan ang sugilanon niining kahibulongang pagluwas kinahanglang sublion.

The Passover was followed by the seven days' feast of unleavened bread. On the second day of the feast, the first fruits of the year's harvest, a sheaf of barley, was presented before the Lord. All the ceremonies of the feast were types of the work of Christ. The deliverance of Israel from Egypt was an object lesson of redemption, which the Passover was intended to keep in memory. The slain lamb, the unleavened bread, the sheaf of first fruits, represented the Saviour.

Ang Pasko pagasundan sa pito ka adlawng piesta sa tinapay nga walay labadora. Sa ikaduhang adlaw sa piesta, ang unang mga bunga sa tinuig nga pag-ani, usa ka bugkos sa barli, ipresentar sa atubangan sa Ginoo. Ang tanang seremonyas sa piesta maoy hulagway sa buhat ni Kristo. Ang pagluwas sa Israel gikan sa Ehipto usa ka leksiyon nga talan-awon sa pagluwas diin ang Pasko gipahinungdan nga bantayan nga handumanan. Ang gipatay nga nating karnero, ang tinapay nga walay labadora, ang bugkos sa unang mga bunga, nagrepresentar sa Manluluwas.

With most of the people in the days of Christ, the observance of this feast had degenerated into formalism. But what was its significance to the Son of God!

Sa kadaghanan sa mga tawo sa kaadlawan ni Kristo, ang pagsaulog niining piesta mikunhod ngadto sa porma lang sa gawas. Apan unsa man ang kahulogan niini ngadto sa Anak sa Dios!

For the first time the child Jesus looked upon the temple. He saw the white-robed priests performing their solemn ministry. He beheld the bleeding victim upon the altar of sacrifice. With the worshipers He bowed in prayer, while the cloud of incense ascended before God. He witnessed the impressive rites of the paschal service. Day by day He saw their meaning more clearly. Every act seemed to be bound up with His own life. New impulses were awakening within Him. Silent and absorbed, He seemed to be studying out a great problem. The mystery of His mission was opening to the Saviour.

Sa unang panahon ang batang Jesus mitan-aw sa templo. Iyang nakita ang mga saserdote nga nagbiste ug puti nga naghimo sa ilang solemning pag-alagad. Iyang nakita ang nagdugo nga biktima ibabaw sa altar sa sakripisyo. Uban sa mga nanagsimba Siya miduko sa pag-ampo, samtang ang panganod sa insenso miutbo sa atubangan sa Dios. Iyang nasaksihan ang makatandog nga tulomanon sa serbisyo sa pasko. Adlaw adlaw Iyang nakita ang ilang kahulogan nga nagakatin-aw. Ang kada akto daw nabugkos sa Iyang kaugalingong kinabuhi. Mga bag-ong mga pagbati naghigmata sa sulod Niya. Mahilum ug mituhop, daw Siya nagtuon sa dakung problema. Ang misteryo sa Iyang bulohaton nabuksan ngadto sa Manluluwas.

Rapt in the contemplation of these scenes, He did not remain beside His parents. He sought to be alone. When the paschal services were ended, He still lingered in the temple courts; and when the worshipers departed from Jerusalem, He was left behind.

Sa nadalang malipayon pagpamalandong niining talan-awon, Siya wala magpabilin sa kiliran sa Iyang mga ginikanan. Nagpangita Siya nga mag-inusara. Sa dihang natapus ang serbisyo sa pasko, nagpabilin Siya didto sa mga hawanan sa templo; ug sa diha ang mga magsisimba mipahawa sa Jerusalem, Siya nabiyaan.

In this visit to Jerusalem, the parents of Jesus wished to bring Him in connection with the great teachers in Israel. While He was obedient in every particular to the word of God, He did not conform to the rabbinical rites and usages. Joseph and Mary hoped that He might be led to reverence the learned rabbis, and give more diligent heed to their requirements. But Jesus in the temple had been taught by God. That which He had received, He began at once to impart.

Niining pagduaw sa Jerusalem, ang mga ginikanan ni Jesus nagtinguha sa pagdala Kaniya nga mahitipon sa dagkung mga magtutudlo sa Israel. Samtang Siya masinulondon sa tanan sa pulong sa Dios, wala Siya mouyon sa mga tulomanon sa mga rabbi ug mga paagi. Si Jose ug si Maria naglaum nga Siya madala sa pagtahud nga balaan sa mga maalamong mga rabbi, ug ihatag kanila ang matinumanong pagtagad sa ilang mga tulomanon. Apan si Jesus didto sa templo ginatudloan sa Dios. Kadtong Iyang nadawat, Iyang gisugdan dayon sa pagbahinbahin.

At that day an apartment connected with the temple was devoted to a sacred school, after the manner of the schools of the prophets. Here leading rabbis with their pupils assembled, and hither the child Jesus came. Seating Himself at the feet of these grave, learned men, He listened to their instruction. As one seeking for wisdom, He questioned these teachers in regard to the prophecies, and to events then taking place that pointed to the advent of the Messiah.

Nianang adlawa usa ka sumpayng lawak sa templo gitugyan sa sagradong tunghaan, sunod sumala sa mga tunghaan sa mga manalagna. Dinhi ang mga nagpangulong mga rabbi uban sa ilang mga tinon-an nanagtigum, ug dinhi ang bata nga si Jesus miabut. Sa milingkod Siya sa tiilan niadtong seryoso ug maalamong mga tawo, mipatalinghog Siya sa ilang mga instruksion. Ingon nga usa nga nangita sa kaalam, Iyang gipangutana kining mga magtutudlo kabahin sa mga tagna, ug sa mga hitabu nga miabut nga nagtudlo sa pag-anhi sa Mesiyas.

Jesus presented Himself as one thirsting for a knowledge of God. His questions were suggestive of deep truths which had long been obscured, yet which were vital to the salvation of souls. While showing how narrow and superficial was the wisdom of the wise men, every question put before them a divine lesson, and placed truth in a new aspect. The rabbis spoke of the wonderful elevation which the Messiah's coming would bring to the Jewish nation; but Jesus presented the prophecy of Isaiah, and asked them the meaning of those scriptures that point to the suffering and death of the Lamb of God.

Si Jesus nagpresentar sa Iyang kaugalingon sama sa usa nga giuhaw sa kaalam sa Dios. Ang Iyang mga pangutana nagsugyot sa halalum nga mga kamatuoran nga dugay nang natagoan, apan kini kinahanglanon sa kaluwasan sa mga kalag. Samtang nagpakita unsa ka sigpit ug mabaw ang kahibalo sa mga maalamong mga tawo, kada usa ka pangutana nga gibutang sa ilang atubangan usa ka leksiyong diosnon, ug nakapahimutang sa kamatuoran sa bag-ong talan-awon. Ang mga rabbi nagsulti sa kahibulongang pagtuboy diin ang umalabut nga Mesiyas magdala sa nasud nga Judiyo; apan si Jesus nagpresentar sa tagna ni Isaias, ug nangutana kanila sa kahulogan niadtong mga sinulat nga nagtudlo sa pag-antus ug kamatayon sa Kordero sa Dios.

The doctors turned upon Him with questions, and they were amazed at His answers. With the humility of a child He repeated the words of Scripture, giving them a depth of meaning that the wise men had not conceived of. If followed, the lines of truth He pointed out would have worked a reformation in the religion of the day. A deep interest in spiritual things would have been awakened; and when Jesus began His ministry, many would have been prepared to receive Him.

Ang mga doktor mitumong ngadto Kaniya sa mga pangutana, ug sila natingala sa Iyang mga tubag. Uban sa pagkamapaubsanon sa usa ka bata Iyang gipresentar ang mga pulong sa Kasulatan, naghatag kanila sa halalum nga kahulogan nga wala mapamalandong sa mga maalam nga mga tawo. Kay kon sundon, ang mga linya sa kamatuoran nga Iyang gitudlo makahimog repormasion sa tinuhoan niadtong adlawa. Ang usa ka halalum nga interes sa espirituhanong mga butang mapahigmata unta; ug sa dinang misugod si Jesus sa Iyang pagministeryo, daghan unta ang maandam sa pagdawat Kaniya.

The rabbis knew that Jesus had not been instructed in their schools; yet His understanding of the prophecies far exceeded theirs. In this thoughtful Galilean boy they discerned great promise. They desired to gain Him as a student, that He might become a teacher in Israel. They wanted to have charge of His education, feeling that a mind so original must be brought under their molding.

Ang mga rabbi nahibalo nga si Jesus wala matudloi sa tunghaan nila; apan ang Iyang pagsabut sa mga tagna milabaw pa sa ila nga pagsabut. Niining mahunahunaong batang taga Galilea ilang namatngonan ang dakung saad. Ilang gihandum nga madani Siya ingon nga tinon-an, aron nga Siya mahimong usa ka magtutudlo sa Israel. Sila gusto nga mangako sa Iyang edukasyon, sa nagbati nga usa ka hunahunang orihinal dad-on ilalum sa ilang pag-umol.

The words of Jesus had moved their hearts as they had never before been moved by words from human lips. God was seeking to give light to those leaders in Israel, and He used the only means by which they could be reached. In their pride they would have scorned to admit that they could receive instruction from anyone. If Jesus had appeared to be trying to teach them, they would have disdained to listen. But they flattered themselves that they were teaching Him, or at least testing His knowledge of the Scriptures. The youthful modesty and grace of Jesus disarmed their prejudices. Unconsciously their minds were opened to the word of God, and the Holy Spirit spoke to their hearts.

Ang mga pulong ni Jesus nakatandog sa ilang mga kasingkasing nga sukad wala pay nakatandog pinaagi sa mga pulong sa mga ngabil sa tawo. Ang Dios nagpangita paghatag ug kahayag niadtong mga lider sa Israel, ug Iyang gigamit ang usa lamang ka paagi diin sila maabut. Sa ilang pagkagarboso ila untang isalikway ang pagtugot nga makadawat ug pagtudlo kang bisan kinsa. Kon si Jesus nagpakita pa nga naninguha sa pagtudlo kanila, ila untang likayan ang pagpatalinghog. Apan sila nagpagarbo nga sila nagtudlo Kaniya, ug magsulay sa Iyang kahibalo sa mga Kasulatan. Ang batan-ong pagkamapaubsanon ug grasya ni Jesus nakapakuha sa ilang pagbating masupakon. Wala nila mahibaloi nga ang ilang mga hunahuna naablihan ngadto sa pulong sa Dios, ug ang Espiritu Santo misulti sa ilang mga kasingkasing.

They could not but see that their expectation in regard to the Messiah was not sustained by prophecy; but they would not renounce the theories that had flattered their ambition. They would not admit that they had misapprehended the Scriptures they claimed to teach. From one to another passed the inquiry, How hath this youth knowledge, having never learned? The light was shining in darkness; but "the darkness apprehended it not." John 1:5, R. V.

Dili nila mahimo kon dili ang pagtan-aw nga ang ilang gihandum sa pagtagad sa Mesiyas masustinihan pinaagi sa tagna; apan dili nila biyaan ang mga tioria nga nakapaulo-ulo sa ilang mga ambisyon. Dili sila mosugot nga wala nila masabti ang mga Kasulatan nga ilang giangkon sa pagtudlo. Gikan sa usa ngadto sa lain miagi ang pangutana, Giunsa man paghibalo niining batan-on, nga wala makatuon? Ang kahayag nagdan-ag diha sa kangitngit; apan "ang kangitngit wala makatagad niini." Juan 1:5, R.V.

Meanwhile Joseph and Mary were in great perplexity and distress. In the departure from Jerusalem they had lost sight of Jesus, and they knew not that He had tarried behind. The country was then densely populated, and the caravans from Galilee were very large. There was much confusion as they left the city. On the way the pleasure of traveling with friends and acquaintances absorbed their attention, and they did not notice His absence till night came on. Then as they halted for rest, they missed the helpful hand of their child. Supposing Him to be with their company, they had felt no anxiety. Young as He was, they had trusted Him implicitly, expecting that when needed, He would be ready to assist them, anticipating their wants as He had always done. But now their fears were roused. They searched for Him throughout their company, but in vain. Shuddering they remembered how Herod had tried to destroy Him in His infancy. Dark forebodings filled their hearts. They bitterly reproached themselves.

Nianang panahona si Jose ug si Maria diha sa dakung kalibog ug kasamok. Sa ilang paggikan sa Jerusalem wala mawala si Jesus sa ilang panan-aw, ug wala sila mahibalo nga Siya mipabilin sa ulahi. Ang maong nasud puno sa mga pumopuyo, ug ang mga pundok sa mga tawo gikan sa Galilea dagku usab. Adunay dakung kasamok sa ilang paggikan sa siyudad. Diha sa dalan ang kalipay sa pagpanaw kauban sa mga higala ug mga sinati nga tawo nakapuno sa ilang atension, ug wala nila mamatikdi nga wala Siya diha hangtud miabut ang kagabhion. Unya sa paghunong nila aron pagpahulay, wala na kanila ang matabangon nga kamot sa ilang anak. Sa naghunahuna Kaniya nga kauban sa ilang pundok, wala sila magbati ug kabalaka. Sa kabatan-on sama Kaniya, sila nagsalig Kaniya sa bug-os, aron kon kinahanglan, maandam Siya sa pagtabang kanila, nga maghandum sa ilang kinahanglan sama sa kanunay Niyang gihimo. Apan karon ang ilang kahadlok miulbo. Gipangita nila Siya sa tibuok nilang pundok, apan napakyas. Sa nagakurog sila nahinumdum giunsa ni Herodes ang pagpaningkamot sa paglaglag Kaniya sa Iyang pagkagamayng bata. Ang mangitngit nga mga umalabut nakapuno sa ilang kasingkasing. Sa mapait ilang gibasul ang ilang kaugalingon.

Returning to Jerusalem, they pursued their search. The next day, as they mingled with the worshipers in the temple, a familiar voice arrested their attention. They could not mistake it; no other voice was like His, so serious and earnest, yet so full of melody.

Mibalik sila sa Jerusalem, ilang gihimo ang ilang pagpangita. Sa sunod nga adlaw, samtang sila misagol sa mga nanagsimba sa templo, usa ka sinati nga tingog nakadani sa ilang atension. Dili sila masayop niini; walay tingog nga sama niining Iya, seryoso kaayo ug maminatud-on, apan puno sa honi.

In the school of the rabbis they found Jesus. Rejoiced as they were, they could not forget their grief and anxiety. When He was with them again, the mother said, in words that implied reproof, "Son, why hast Thou thus dealt with us? Behold, Thy father and I have sought Thee sorrowing."

Sa tunghaan sa mga rabbi ilang nakaplagan si Jesus. Ingon nga sila nalipay, dili nila malimtan ang ilang kasubo ug kabalaka. Sa nakauban Siya nila pag-usab, ang inahan miingon, sa mga pulong nga daw nagbadlong, "Anak, nganong Imong gihimo kini kanamo? Ania karon, ang Imong amahan ug ako nangita Kanimo nga masulob-on."

"How is it that ye sought Me?" answered Jesus. "Wist ye not that I must be about My Father's business?" And as they seemed not to understand His words, He pointed upward. On His face was a light at which they wondered. Divinity was flashing through humanity. On finding Him in the temple, they had listened to what was passing between Him and the rabbis, and they were astonished at His questions and answers. His words started a train of thought that would never be forgotten.

"Ngano nga inyo man Akong gipangita?" mitubag si Jesus. "Wala ba ninyo mahibaloi nga magbuhat Ako sa bulohaton sa Akong Amahan?" Ug sama nga wala nila masabti ang Iyang mga pulong, mitudlo Siya sa itaas. Sa Iyang nawong may kahayag nga sila nahibulong. Ang diosnon nagkidlap sa tawhanon. Sa pagkakaplag Niya didto sa templo, sila nakapatalinghog unsay nagaagi sa taliwala Niya ug sa mga rabbi, ug sila natingala sa Iyang mga pangutana ug mga tubag. Ang Iyang mga pulong nakapasugod sa mga panon sa hunahuna nga dili nila mahikalimtan.

And His question to them had a lesson. "Wist ye not," He said, "that I must be about My Father's business?" Jesus was engaged in the work that He had come into the world to do; but Joseph and Mary had neglected theirs. God had shown them high honor in committing to them His Son. Holy angels had directed the course of Joseph in order to preserve the life of Jesus. But for an entire day they had lost sight of Him whom they should not have forgotten for a moment. And when their anxiety was relieved, they had not censured themselves, but had cast the blame upon Him.

Ug ang pangutana ngadto kanila adunay leksiyon. "Wala ba ninyo hibaloi," Siya miingon, "nga magbuhat Ako sa bulohaton sa Akong Amahan?" Si Jesus mihimo sa buhat nga Iyang gianhian sa kalibutan nga pagahimuon; apan si Jose ug si Maria nagpasagad sa ilang kaakohan. Ang Dios nagpakita kanila sa hataas nga dungog sa pagtugyan ngadto kanila sa Iyang Anak. Ang mga balaang mga manulonda nagtudlo sa agianan ni Jose aron mapreserbar ang kinabuhi ni Jesus. Apan sa tibuok adlaw nawala sa ilang panan-aw Siya kinsa dili unta nila hikalimtan bisan usa ka higayon. Ug sa nahupayan ang ilang kabalaka, wala nila basula ang ilang kaugalingon, apan gibutang ang pagbasul ngadto Kaniya.

It was natural for the parents of Jesus to look upon Him as their own child. He was daily with them, His life in many respects was like that of other children, and it was difficult for them to realize that He was the Son of God. They were in danger of failing to appreciate the blessing granted them in the presence of the world's Redeemer. The grief of their separation from Him, and the gentle reproof which His words conveyed, were designed to impress them with the sacredness of their trust.

Mao nay kinaiya sa mga ginikanan ni Jesus ang pagtan-aw Kaniya ingon nga ilang kaugalingong Anak. Adlaw adlaw kauban Siya nila, ang Iyang kinabuhi sa daghang bahin sama gayud sa ubang mga kabataan, ug malisud alang kanila sa pag-ila nga Siya Anak sa Dios. Sila nahimutang sa katalagman sa kapakyas pagdayeg sa gihatag nga panalangin ngadto kanila sa atubangan sa Manluluwas sa kalibutan. Ang kasubo sa ilang pagbulag gikan Kaniya, ug ang malumong pagbadlong nga gipahayag sa Iyang mga pulong, gihimo aron sa pagpasabut kanila sa ka sagrado sa ilang kaakohan.

In the answer to His mother, Jesus showed for the first time that He understood His relation to God. Before His birth the angel had said to Mary, "He shall be great, and shall be called the Son of the Highest: and the Lord God shall give unto Him the throne of His father David: and He shall reign over the house of Jacob forever." Luke 1:32, 33. These words Mary had pondered in her heart; yet while she believed that her child was to be Israel's Messiah, she did not comprehend His mission. Now she did not understand His words; but she knew that He had disclaimed kinship to Joseph, and had declared His Sonship to God.

Diha sa tubag ngadto sa Iyang inahan, si Jesus nagpadayag sa unang higayon nga Siya nakasabut sa Iyang relasyon ngadto sa Dios. Sa wala pa Siya matawo ang manulonda nag-ingon ngadto kang Maria, "Siya mahimong gamhanan, ug pagatawgon nga Anak sa Labing Hataas: ug ang Ginoong Dios magahatag ngadto Kaniya sa trono sa Iyang amahan nga si David: ug Siya magahari sa balay ni Jakob sa walay katapusan." Luk. 1:32, 33. Kining mga pulonga gipamalandong ni Maria sa iyang kasingkasing; apan samtang siya mituo nga ang iyang anak maoy Mesiyas sa Israel, wala siya makasabut sa Iyang bulohaton. Karon wala niya masabti ang Iyang mga pulong; apan siya nahibalo nga Siya wala mag-angkon nga kabanayan ni Jose, ug nagpahibalo sa Iyang pagka Anak sa Dios.

Jesus did not ignore His relation to His earthly parents. From Jerusalem He returned home with them, and aided them in their life of toil. He hid in His own heart the mystery of His mission, waiting submissively for the appointed time for Him to enter upon His work. For eighteen years after He had recognized that He was the Son of God, He acknowledged the tie that bound Him to the home at Nazareth, and performed the duties of a son, a brother, a friend, and a citizen.

Si Jesus wala maglimod sa Iyang relasyon sa Iyang yutan-ong mga ginikanan. Gikan sa Jerusalem Siya mipauli kauban nila, ug mitabang nila sa ilang paghago sa kinabuhi. Iyang gitagoan sa Iyang kasingkasing ang misterio sa Iyang misyon, nga nagahulat sa masinugtanon sa natudlong panahon alang Kaniya nga mosulod diha sa Iyang bulohaton. Sa napulo ug walo ka tuig human Siya makasabut nga Siya mao ang Anak sa Dios, Iyang giila ang higot nga nagabugkos Kaniya ngadto sa puloy-anan sa Nasaret, ug naghimo sa mga katungdanan ingon nga anak, usa ka igsuong lalake, usa ka higala, ug usa ka pumopuyo sa lungsod.

As His mission had opened to Jesus in the temple, He shrank from contact with the multitude. He wished to return from Jerusalem in quietness, with those who knew the secret of His life. By the paschal service, God was seeking to call His people away from their worldly cares, and to remind them of His wonderful work in their deliverance from Egypt. In this work He desired them to see a promise of deliverance from sin. As the blood of the slain lamb sheltered the homes of Israel, so the blood of Christ was to save their souls; but they could be saved through Christ only as by faith they should make His life their own. There was virtue in the symbolic service only as it directed the worshipers to Christ as their personal Saviour. God desired that they should be led to prayerful study and meditation in regard to Christ's mission. But as the multitudes left Jerusalem, the excitement of travel and social intercourse too often absorbed their attention, and the service they had witnessed was forgotten. The Saviour was not attracted to their company.

Samtang ang Iyang misyon nabuksan ni Jesus didto sa templo, milikay Siyag pakig-uban sa kadaghanan. Naghandum Siyang mobalik ngadto sa Jerusalem diha sa kahilum, uban niadtong nahibalo sa tinagoan sa Iyang kinabuhi. Pinaagi sa serbisyo sa pasko, ang Dios nagpangita sa pagtawag sa Iyang katawhan gawas sa ilang kalibutanong pagtagad, ug pagpahinumdum kanila sa Iyang kahibulongang buhat sa pagluwas nila gikan sa Ehipto. Niining buhata naghandum nga sila makakita sa saad sa pagluwas gikan sa sala. Samtang ang dugo sa gipatayng karnero nagpanalipod sa mga puloy-anan sa Israel, ingon man usab ang dugo ni Kristo mao ang magaluwas sa ilang mga kalag; apan sila maluwas lamang pinaagi kang Kristo pinaagi sa pagtuo ilang himuon ang Iyang kinabuhi nga ilang kaugalingon. Adunay kaayohan sa serbisyong may simbolo lamang kon kini magatudlo sa mga magsisimba ngadto kang Kristo ingon nga ilang personal nga Manluluwas. Ang Dios naghandum nga sila madala sa mainampoon nga pagtuon ug pagpamalandong kabahin sa misyon ni Kristo. Apan samtang ang dakung panon sa katawhan mitalikod sa Jerusalem, ang kadasig sa pagpanaw ug ang pakig-uban sosyal nakapugong sa ilang atension, ug ang serbisyo nga ilang nasaksihan ilang nalimtan. Ang Manluluwas wala madani sa pagpakig-uban kanila.

As Joseph and Mary should return from Jerusalem alone with Jesus, He hoped to direct their minds to the prophecies of the suffering Saviour. Upon Calvary He sought to lighten His mother's grief. He was thinking of her now. Mary was to witness His last agony, and Jesus desired her to understand His mission, that she might be strengthened to endure, when the sword should pierce through her soul. As Jesus had been separated from her, and she had sought Him sorrowing three days, so when He should be offered up for the sins of the world, He would again be lost to her for three days. And as He should come forth from the tomb, her sorrow would again be turned to joy. But how much better she could have borne the anguish of His death if she had understood the Scriptures to which He was now trying to turn her thoughts!

Samtang si Jose ug si Maria nagabalik gikan sa Jerusalem nga nag-inusara kauban ni Jesus, Siya naghandum sa pagdala sa ilang hunahuna ngadto sa mga tagna sa pag-antus sa Manluluwas. Didto sa Kalbaryo Iyang gipangita ang pagpagaan sa kaguol sa Iyang inahan. Siya naghunahuna alang kaniya karon. Si Maria makasaksi sa Iyang katapusang pag-agulo, ug si Jesus naghandum nga siya makasabut sa Iyang misyon, aron nga siya malig-on sa pag-antus, sa diha nga ang espada motidlom sa iyang kalag. Samtang si Jesus nahilayo kaniya, ug siya nangita Kaniya sa tulo ka adlaw nga masulob-on, busa sa diha nga Siya ihalad na alang sa mga sala sa kalibutan, mawala na usab Siya gikan kaniya sa tulo ka adlaw. Ug samtang Siya mogula gikan sa lubnganan, ang Iyang kaguol mailisan sa kalipay. Apan unsa unta kaayo nga iyang mapas-an ang kaguol sa Iyang kamatayon kon siya unta nakasabut sa mga kasulatan diin karon Iyang gipaningkamotan sa pagdala sa Iyang mga hunahuna!

If Joseph and Mary had stayed their minds upon God by meditation and prayer, they would have realized the sacredness of their trust, and would not have lost sight of Jesus. By one day's neglect they lost the Saviour; but it cost them three days of anxious search to find Him. So with us; by idle talk, evilspeaking, or neglect of prayer, we may in one day lose the Saviour's presence, and it may take many days of sorrowful search to find Him, and regain the peace that we have lost.

Kon si Jose ug si Maria nagpahimutang pa sa ilang mga hunahuna ngadto sa Dios pinaagi sa pagpamalandong ug pag-ampo, ila untang mailhan ang kasagrado sa ilang kapangakohan, ug dili unta nila mawala si Jesus sa ilang mga mata. Apan ang usa ka adlaw nilang pagpasagad nawala kanila ang Manluluwas; ug nakagamit silag tulo ka adlaw nga mabalakahong pagpangita nga makaplagan Siya. Busa ingon man usab kanato; pinaagi sa walay hinungdang pagsulti, dautang mga pulong, kun kakulang sa pag-ampo, tingali sa usa ka adlaw mawala kanato ang presensia sa Manluluwas, ug makagasto kitag daghang mga adlaw sa masulob-ong pagpangita hangtud makaplagan Siya, ug mapabalik ang kalinaw nga nawala kanato.

In our association with one another, we should take heed lest we forget Jesus, and pass along unmindful that He is not with us. When we become absorbed in worldly things so that we have no thought for Him in whom our hope of eternal life is centered, we separate ourselves from Jesus and from the heavenly angels. These holy beings cannot remain where the Saviour's presence is not desired, and His absence is not marked. This is why discouragement so often exists among the professed followers of Christ.

Sa atong pagpakig-uban usag-usa, atong matngonan tingali malimtan nato si Jesus, ug moagi lang nga dili makahunahuna nga Siya wala na makauban kanato. Kon kita matuhop sa kalibutanong mga butang aron nga dili na kita makahunahuna Kaniya kang kinsa ang atong paglaum sa kinabuhing walay katapusan nasentro, atong gibulag ang atong kaugalingon gikan kang Jesus ug gikan sa mga langitnong mga manulonda. Kining mga balaang mga binuhat dili makapabilin diin ang presensia sa Manluluwas wala handuma, ug ang Iyang pagkawala dili namatikdan. Mao kini ang hinungdan ngano ang mga kaluya usahay maanaa sa mga nag-angkong sumosunod ni Kristo.

Many attend religious services, and are refreshed and comforted by the word of God; but through neglect of meditation, watchfulness, and prayer, they lose the blessing, and find themselves more destitute than before they received it. Often they feel that God has dealt hardly with them. They do not see that the fault is their own. By separating themselves from Jesus, they have shut away the light of His presence.

Daghan ang motambong sa mga serbisyong relihioso, nahupayan ug nabugnawan pinaagi sa pulong sa Dios; apan pinaagi sa pagpasagad nga walay pagpamalandong, pagbantay, ug pag-ampo, nawala kanila ang panalangin, ug nakaplagan nila nga sila alaut kay sa wala pa sila makadawat niini. Usahay sila magbati nga ang Dios nagpalisud kanila. Wala sila makakita nga ang sayup ilang kaugalingon. Pinaagi sa ilang pagpalayo gikan kang Jesus, ilang gisirhan ang kahayag sa Iyang presensia.

It would be well for us to spend a thoughtful hour each day in contemplation of the life of Christ. We should take it point by point, and let the imagination grasp each scene, especially the closing ones. As we thus dwell upon His great sacrifice for us, our confidence in Him will be more constant, our love will be quickened, and we shall be more deeply imbued with His spirit. If we would be saved at last, we must learn the lesson of penitence and humiliation at the foot of the cross.

Maayo alang kanato ang paggamit sa mahunahunaong mga takna kada adlaw pagpamalandong sa kinabuhi ni Kristo. Ato kining dawaton sa usa ka punto ngadto sa laing punto, ug tugotan ang panghunahuna nga mopugong sa kada talan-awon, ilabi na ang tumatapus niini. Samtang kita magpabilin paglantaw niining Iyang dakung sakripisyo alang kanato, ang atong pagsalig diha Kaniya magakanunay, ang atong gugma mapabuhi, ug kita magadugang nga sa halalum mapuno sa Iyang espiritu. Kon kita maluwas sa katapusan, kinahanglan kita makakat-on sa leksiyon sa pag-antus ug pagpaubos sa tiilan sa Krus.

As we associate together, we may be a blessing to one another. If we are Christ's, our sweetest thoughts will be of Him. We shall love to talk of Him; and as we speak to one another of His love, our hearts will be softened by divine influences. Beholding the beauty of His character, we shall be "changed into the same image from glory to glory." 2 Corinthians 3:18.

Samtang kita manag-uban paghiusa, tingali mahimo kitang panalangin usag-usa. Kon kita Iya ni Kristo, ang atong mga matam-is nga hunahuna alang Kaniya. Mahigugma kitang mosulti alang Kaniya; ug samtang kita magsinultihay usag-usa sa Iyang gugma, ang atong kasingkasing mapahumok pinaagi sa diosnong impluwensia. Sa nakita ang katahum sa Iyang kinaiya, kita mahimong "mausab ngadto sa samang dagway gikan sa himaya ngadto sa himaya." 2 Kor. 3:18.