Tidings of the wilderness prophet and his wonderful announcement, spread throughout Galilee. The message reached the peasants in the remotest hill towns, and the fisher folk by the sea, and in these simple, earnest hearts found its truest response. In Nazareth it was told in the carpenter shop that had been Joseph's, and One recognized the call. His time had come. Turning from His daily toil, He bade farewell to His mother, and followed in the steps of His countrymen who were flocking to the Jordan.
Ang mga balita sa manalagna sa kamingawan ug ang iyang kahibulongang pagpahibalo mikaylap sa tibuok Galilea. Ang mensahe miabut sa mga mag-uoma sa mga suok nga mga lungsod sa bungtod, ug ang mga mangingisda daplin sa dagat, ug niini nga yano, ang maminatud-ong mga kasingkasing nakakaplag sa ilang matuod nga pagtubag. Didto sa Nasaret gisultihan sa pandayan nga maoy kang Jose, ug kadtong Usa nakaila niadtong pagtawag. Ang Iyang panahon miabut na. Sa mitalikod sa Iyang inadlawng bulohaton, nanamilit Siya sa Iyang inahan, ug misunod sa mga lakang sa Iyang mga katagilungsod nga nanagpundok ngadto sa Jordan.
Jesus and John the Baptist were cousins, and closely related by the circumstances of their birth; yet they had had no direct acquaintance with each other. The life of Jesus had been spent at Nazareth in Galilee; that of John, in the wilderness of Judea. Amid widely different surroundings they had lived in seclusion, and had had no communication with each other. Providence had ordered this. No occasion was to be given for the charge that they had conspired together to support each other's claims.
Si Jesus ug si Juan Bautista mga ig-agaw, ug suod ang ilang pagkapariente pinaagi sa mga higayon sa ilang pagkatawo; apan sila walay diritso nga kasinatian sa usag-usa. Ang kinabuhi ni Jesus gigamit sa Nasaret sa Galilea; ug kang Juan, didto sa kamingawan sa Judea. Sa taliwala sa dakung nagkalainlaing palibut sila nagpuyo sa paglinain sa katilingban, ug walay paghibalanay matag-usa. Ang langit maoy nagsugo niini. Walay higayon nga ikahatag alang sa pagpasangil nga sila nagkomboya paghiusa pagsuportar sa ilang pag-angkon matag-usa.
One recognized the call. His time had come.
Kadtong Usa nakaila niadtong pagtawag. Ang Iyang panahon miabut na.
Desire of Ages, p. 109John was acquainted with the events that had marked the birth of Jesus. He had heard of the visit to Jerusalem in His boyhood, and of what had passed in the school of the rabbis. He knew of His sinless life, and believed Him to be the Messiah; but of this he had no positive assurance. The fact that Jesus had for so many years remained in obscurity, giving no special evidence of His mission, gave occasion for doubt as to whether He could be the Promised One. The Baptist, however, waited in faith, believing that in God's own time all would be made plain. It had been revealed to him that the Messiah would seek baptism at his hands, and that a sign of His divine character should then be given. Thus he would be enabled to present Him to the people.
Si Juan nahibalo sa mga hitabu nga nagtimaan sa pagkatawo ni Jesus. Siya nakadungog sa pagduaw sa Jerusalem sa Iyang panahon sa pagkabata, ug unsay nahitabu didto sa tunghaan sa mga rabbi. Siya nahibalo sa Iyang kinabuhing wala sala, ug mituo Kaniya nga mao ang Mesiyas; apan niini wala siyay positibong kaseguruhan. Ang kamatuoran nga si Jesus sa daghang mga tuig nagpabilin nga wala mahibaloi, wala maghatag sa pinasahing katinoan sa Iyang misyon, nakahatag ug higayon sa pagduhaduha kon Siya ba ang Usa nga Sinaad. Ang Bautista, bisan pa niini, naghulat diha sa pagtuo, ug mituo nga sa kaugalingong panahon sa Dios ang tanan mahimong mapatin-aw. Gipadayag ngadto kaniya nga ang Mesiyas mangita sa pagpabautismo sa iyang mga kamot, ug ang ilhanan sa Iyang diosnong kinaiya igahatag. Pinaagi niana makahimo siya sa pagpresentar Kaniya ngadto sa mga katawhan.
The chapter says Providence deliberately kept Jesus and John apart before this moment, so no one could ever say they had conspired together. Where has God arranged your circumstances in ways that only make sense in hindsight, protecting the integrity of something He was doing?
Ang kapitulo nag-ingon nga tinuyo nga gibulag sa Langit si Jesus ug si Juan sa dili pa niini nga higayon, aron walay makaingon nga sila nagkomboya paghiusa. Asa gihan-ay sa Dios ang imong mga kahimtang sa mga paagi nga adunay kahulogan lamang paglabay sa panahon, nga nagpanalipod sa integridad sa usa ka butang nga Iyang gibuhat?
When Jesus came to be baptized, John recognized in Him a purity of character that he had never before perceived in any man. The very atmosphere of His presence was holy and awe-inspiring. Among the multitudes that had gathered about him at the Jordan, John had heard dark tales of crime, and had met souls bowed down with the burden of myriad sins; but never had he come in contact with a human being from whom there breathed an influence so divine. All this was in harmony with what had been revealed to John regarding the Messiah. Yet he shrank from granting the request of Jesus. How could he, a sinner, baptize the Sinless One? And why should He who needed no repentance submit to a rite that was a confession of guilt to be washed away?
Sa dihang miabut si Jesus aron magpabautismo, si Juan nakaila diha Kaniya ang kaputli sa kinaiya nga wala niya makita sa bisan kinsa nga tawo. Ang kahimtang sa Iyang presencia balaan ug madanihon. Lakip sa daghang tawo nga mitigum sa libut Niya didto sa Jordan, si Juan nakabati sa madulom nga mga sugilanon sa krimin, ug nakahibalag sa mga kalag nga hilabihan ka ubos sa lulan sa daghang mga sala; apan wala siya makahibalag sa tawhanong binuhat kang kinsa adunay pagginhawa sa inpluwensiang diosnon. Kini tanan nasibu sa gipakita na kang Juan kabahin sa Mesiyas. Bisan pa niini siya mibalibad sa pagtugot sa hangyo ni Jesus. Unsaon niya, usa ka makasasala, pagbautismo sa Usang Walaysala? Ug ngano man Siya nga wala magkinahanglan ug paghinulsol motugyan man sa tulomanon nga alang sa pagsugid sa sala nga pagalinisan?
I have need to be baptized of Thee, and comest Thou to me?
Ako mao ang nagkinahanglan nga bautismohan Mo, ug Ikaw mianhi kanako?
Matthew 3:14As Jesus asked for baptism, John drew back, exclaiming, "I have need to be baptized of Thee, and comest Thou to me?" With firm yet gentle authority, Jesus answered, "Suffer it to be so now: for thus it becometh us to fulfill all righteousness." And John, yielding, led the Saviour down into the Jordan, and buried Him beneath the water. "And straightway coming up out of the water," Jesus "saw the heavens opened, and the Spirit like a dove descending upon Him."
Samtang si Jesus nangayo sa bautismo, si Juan misibog, nga nagaingon, "Ako mao ang nagkinahanglan nga bautismohan Mo, ug Ikaw mianhi kanako?" Uban sa malig-on apan malumong katungod, si Jesus mitubag, "Pasagdi una kini karon: kay ingon niini maoy pagtuman nato sa tanang pagkamatarung." Ug si Juan, nga misugot, midala sa Manluluwas didto sa Jordan, ug gilubong Siya ilalum sa tubig. "Ug dihadiha sa mihaw-as Siya gikan sa tubig," si Jesus "nakakita ang mga langit naablihan, ug ang Espiritu sama sa salampati nanaug sa ibabaw Niya."
John had baptized crowds burdened by "myriad sins," but never met anyone from whom "breathed an influence so divine." Have you ever been in the presence of someone whose character quietly exposed the difference between your own life and something higher — and how did you respond?
Gibautismohan ni Juan ang mga panon nga gibug-atan sa "daghang mga sala," apan wala pa gayud siya makatagbo og usa nga "adunay paggininhawa sa inpluwensiang diosnon." Nakasinati ka na ba og higayon nga anaa sa presensya sa usa ka tawo kansang kinaiya hilum nga nagbutyag sa kalainan tali sa imong kaugalingong kinabuhi ug sa usa ka labaw pa — ug giunsa nimo pagtubag?
Jesus did not receive baptism as a confession of guilt on His own account. He identified Himself with sinners, taking the steps that we are to take, and doing the work that we must do. His life of suffering and patient endurance after His baptism was also an example to us.
Si Jesus wala magdawat sa bautismo ingon nga pagsugod sa sala alang sa Iyang katungod. Siya nakig-angay sa mga makasasala, nagakuha sa mga lakang nga atong pagalakton, ug naghimo sa buhat nga atong pagahimuon. Ang Iyang kinabuhi sa pag-antus ug mapailubong pagpadayon human sa Iyang bautismo maoy alang kanato nga sumbanan.
He identified Himself with sinners, taking the steps that we are to take, and doing the work that we must do.
Siya nakig-angay sa mga makasasala, nagakuha sa mga lakang nga atong pagalakton, ug naghimo sa buhat nga atong pagahimuon.
Desire of Ages, p. 111Upon coming up out of the water, Jesus bowed in prayer on the river bank. A new and important era was opening before Him. He was now, upon a wider stage, entering on the conflict of His life. Though He was the Prince of Peace, His coming must be as the unsheathing of a sword. The kingdom He had come to establish was the opposite of that which the Jews desired. He who was the foundation of the ritual and economy of Israel would be looked upon as its enemy and destroyer. He who had proclaimed the law upon Sinai would be condemned as a transgressor. He who had come to break the power of Satan would be denounced as Beelzebub. No one upon earth had understood Him, and during His ministry He must still walk alone. Throughout His life His mother and His brothers did not comprehend His mission. Even His disciples did not understand Him. He had dwelt in eternal light, as one with God, but His life on earth must be spent in solitude.
Sa paghaw-as gikan sa tubig, si Jesus miluhod sa pag-ampo diha sa daplin sa suba. Ang usa ka bag-o ug importante nga panahon nabuksan sa atubangan Niya. Siya karon, diha sa halapad nga talan-awan, misulod sa pakigbugno sa Iyang kinabuhi. Bisan Siya mao ang Prinsipe sa Pakigdait, ang Iyang pag-anhi magamao ang paghulbot sa espada gikan sa sakub. Ang ginharian nga Iyang gianhian aron tukoron sukwahi niadtong gihandum sa mga Judiyo. Siya kinsa mao ang patukoranan sa mga seremonyas ug ekonomia sa Israel pagatan-awon hinuon nga iyang kaaway ug maglalaglag. Siya nga nagpahibalo sa balaod didto sa Sinai pagakondinahon ingon nga malapason. Siya nga mianhi aron pagbungkag sa gahum ni Satanas paganganlan nga Belsibub. Walay usa sa yuta ang nakasabut Kaniya, ug sa panahon sa Iyang pagministerio magdugang pa Siya paglakaw nga mag-inusara. Sa tibuok Niyang kinabuhi ang Iyang inahan ug mga igsuong lalake wala makasabut sa Iyang misyon. Bisan pa ang Iyang mga disipulo wala makasabut Kaniya. Siya nagpuyo sa kahayag nga walay katapusan, ingon nga usa kauban sa Dios, apan ang Iyang kinabuhi dinhi sa yuta gamiton nga maginusara.
Jesus's baptism didn't confess His own guilt — it identified Him with ours, "taking the steps that we are to take." Where in your life do you need to follow His example of identifying with others in their need, rather than standing apart from it?
Ang bautismo ni Jesus wala magsugid sa Iyang kaugalingong sala — kini nakig-angay Kaniya sa ato, "nagakuha sa mga lakang nga atong pagalakton." Asa sa imong kinabuhi ang imong gikinahanglan sa pagsunod sa Iyang panig-ingnan sa pagkig-angay sa uban sa ilang panginahanglan, imbes nga magbarug nga bulag gikan niini?
As one with us, He must bear the burden of our guilt and woe. The Sinless One must feel the shame of sin. The peace lover must dwell with strife, the truth must abide with falsehood, purity with vileness. Every sin, every discord, every defiling lust that transgression had brought, was torture to His spirit.
Ingon nga usa kauban nato, Siya magdala sa lulan sa atong sala ug pagkaalaut. Ang Usang Walay sala magabati sa kaulawan sa sala. Ang mahigugmaon sa pakigdait magpuyo uban sa kasamok, ang kamatuoran magpabilin sa kabakakan, ang kaputli uban sa dautan. Tagsatagsa ka sala, kada kasamok, kada makahugawng gugma sa unod nga nadala sa paglapas, maoy usa ka pagsakit sa Iyang espiritu.
Upon His arm depended the salvation of the fallen race, and He reached out His hand to grasp the hand of Omnipotent Love.
Diha sa Iyang mga bukton nagasalig ang kaluwasan sa nahulog nga kaliwatan, ug Siya mituy-od sa Iyang kamot aron sa pagkupot sa Gamhanang Gugma.
Desire of Ages, p. 112Alone He must tread the path; alone He must bear the burden. Upon Him who had laid off His glory and accepted the weakness of humanity the redemption of the world must rest. He saw and felt it all, but His purpose remained steadfast. Upon His arm depended the salvation of the fallen race, and He reached out His hand to grasp the hand of Omnipotent Love.
Siya maglakaw sa dalan nga maginusara; magdala sa atong sala ug pagkaalaut. Ang Usang Walay sala nga naglabay sa Iyang himaya ug midawat sa kaluyahon sa pagkatawo diin ang kaluwasan sa kalibutan nagasalig. Iyang nakita ug gibati kining tanan, apan ang Iyang tuyo nagapabilin nga malig-on. Diha sa Iyang mga bukton nagasalig ang kaluwasan sa nahulog nga kaliwatan, ug Siya mituy-od sa Iyang kamot aron sa pagkupot sa Gamhanang Gugma.
"He saw and felt it all, but His purpose remained steadfast." Jesus didn't move forward because the weight was light — He moved forward despite feeling its full weight. What burden are you currently carrying where steadfastness, not the absence of pain, is what faithfulness actually looks like?
"Iyang nakita ug gibati kining tanan, apan ang Iyang tuyo nagapabilin nga malig-on." Wala mopadayon si Jesus tungod kay gaan ang gibug-aton — mipadayon Siya bisan pa nabati Niya ang bug-os niining gibug-aton. Unsang lulan ang imong gidala karon diin ang pagkamalig-on, dili ang kawalay kasakit, mao ang tinuod nga hitsura sa pagkamatinud-anon?
The Saviour's glance seems to penetrate heaven as He pours out His soul in prayer. Well He knows how sin has hardened the hearts of men, and how difficult it will be for them to discern His mission, and accept the gift of salvation. He pleads with the Father for power to overcome their unbelief, to break the fetters with which Satan has enthralled them, and in their behalf to conquer the destroyer. He asks for the witness that God accepts humanity in the person of His Son.
Ang panglantaw sa Manluluwas daw mituhop sa langit samtang Siya mibubo sa Iyang kalag diha sa pag-ampo. Nahibalo Siya pag-ayo giunsa sa sala pagpagahi sa mga kasingkasing sa mga tawo, ug unsa ka malisud alang kanila ang pagsabut sa Iyang misyon, ug magdawat sa gasa sa kaluwasan. Siya nagpakilooy sa Amahan alang sa gahum sa pagdaug sa ilang kakulang sa pagtuo, sa pagputol sa higot diin nag-ulipon kanila si Satanas, ug sa ilang katungod modaug sa maglalaglag. Siya mihangyo sa pagsaksi nga ang Dios midawat sa pagkatawhanon diha sa persona sa Iyang Anak.
Never before have the angels listened to such a prayer.
Wala pa mahitabu kaniadto nga ang mga manulonda mipatalinghog nianang pag-ampo.
Desire of Ages, p. 112Never before have the angels listened to such a prayer. They are eager to bear to their loved Commander a message of assurance and comfort. But no; the Father Himself will answer the petition of His Son. Direct from the throne issue the beams of His glory. The heavens are opened, and upon the Saviour's head descends a dovelike form of purest light,—fit emblem of Him, the meek and lowly One.
Wala pa mahitabu kaniadto nga ang mga manulonda mipatalinghog nianang pag-ampo. Sila andam sa pagdala ngadto sa ilang Pangulo sa mensahe sa kasegurohan ug paghumpay. Apan dili; ang Amahan sa Iyang Kaugalingon maoy motubag sa pangalyupo sa Iyang Anak. Diritso gikan sa trono migikan ang dan-ag sa Iyang himaya. Ang mga langit naablihan, ug diha sa ulo sa Manluluwas mikunsad ang sama sa salampati nga dagway sa putli nga kahayag,—sibu nga ilhanan alang Kaniya, ang mapuanguron ug Usang mapaubsanon.
Jesus's prayer at the Jordan was for power to overcome unbelief and break Satan's hold — on our behalf, not just His own. What would it look like to pray as specifically and urgently for others' freedom as Jesus prayed at the riverbank?
Ang pag-ampo ni Jesus sa Jordan alang sa gahum aron modaug sa kakulang sa pagtuo ug pagputol sa pagkupot ni Satanas — alang kanato, dili lamang alang sa Iyang kaugalingon. Unsa ang kahulogan sa pag-ampo nga sama ka piho ug dinaliang alang sa kagawasan sa uban sama sa pag-ampo ni Jesus sa daplin sa suba?
Of the vast throng at the Jordan, few except John discerned the heavenly vision. Yet the solemnity of the divine Presence rested upon the assembly. The people stood silently gazing upon Christ. His form was bathed in the light that ever surrounds the throne of God. His upturned face was glorified as they had never before seen the face of man. From the open heavens a voice was heard saying, "This is My beloved Son, in whom I am well pleased."
Sa dakung panon diha sa Jordan, pila lang gawas kang Juan nga nakaila sa langitnong panan-awon. Apan ang pagka solemni sa diosnong Presensia nagapabilin ibabaw sa nanagtigum. Ang mga tawo nagtindog nga sa hilum naglantaw diha kang Kristo. Ang Iyang porma nadigo sa kahayag nga kanunay nga naglibut sa trono sa Dios. Ang Iyang giyangod nga nawong puno sa himaya nga sukad wala pa makita sa nawong sa tawo. Gikan sa abli nga kalangitan usa ka tingog nadungog nga nag-ingon, "Kini mao ang Akong Anak hinigugma, kang kinsa Ako nahimuot."
Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.
Ania karon ang Kordero sa Dios, nga magakuha sa sala sa kalibutan.
John 1:29These words of confirmation were given to inspire faith in those who witnessed the scene, and to strengthen the Saviour for His mission. Notwithstanding that the sins of a guilty world were laid upon Christ, notwithstanding the humiliation of taking upon Himself our fallen nature, the voice from heaven declared Him to be the Son of the Eternal.
Killing mga pulong sa pagpalig-on gihatag aron sa pagdasig ug pagtuo niadtong nakasaksi sa talan-awon, ug paglig-on sa Manluluwas sa Iyang misyon. Bisan pa nga ang mga sala sa makasasalang kalibutan gipahiluna diha kang Kristo, bisan pa sa pagpakaulaw nga gidala sa Iyang kaugalingon sa atong nahulog nga kinaiya, ang tingog sa langit nagpahibalo Kaniya nga mao ang Anak sa Walay Katapusan.
John had been deeply moved as he saw Jesus bowed as a suppliant, pleading with tears for the approval of the Father. As the glory of God encircled Him, and the voice from heaven was heard, John recognized the token which God had promised. He knew that it was the world's Redeemer whom he had baptized. The Holy Spirit rested upon him, and with outstretched hand pointing to Jesus, he cried, "Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world."
Si Juan sa halalum natandog samtang si Jesus midungo ingon nga maghahangyong mapaubsanon, nangaliya uban sa mga luha alang sa pag-uyon sa Amahan. Samtang ang himaya sa Dios milibut Kaniya, ug ang tingog sa langit nadungog, si Juan nakaila sa ilhanan nga gisaad sa Dios. Siya nahibalo nga mao kadto ang Manluluwas sa kalibutan ang Iyang gibautismohan. Ang Espiritu Santo mikunsad sa ibabaw Niya, ug sa gituy-od nga kamot mitudlo ngadto kang Jesus ug misinggit, "Ania karon ang Kordero sa Dios, nga magakuha sa sala sa kalibutan."
The Father's affirmation came not because Jesus had already succeeded in His mission, but before He had done any public work at all — while He still carried the sins of a guilty world laid upon Him. What would it mean for you to receive God's approval as a starting point for obedience, rather than a reward you have to earn first?
Ang pagpamatuod sa Amahan miabut dili tungod kay nalampusan na ni Jesus ang Iyang misyon, kondili sa wala pa Siya makahimo bisan unsang publikong buhat — samtang gidala pa Niya ang mga sala sa makasasalang kalibutan. Unsa ang kahulogan alang kanimo ang pagdawat sa pag-uyon sa Dios ingon sinugdanan sa pagkamasinugtanon, imbes usa ka ganti nga imong kinahanglan unahon paningkamotan?
None among the hearers, and not even the speaker himself, discerned the import of these words, "the Lamb of God." Upon Mount Moriah, Abraham had heard the question of his son, "My father, ... where is the lamb for a burnt offering?" The father answered, "My son, God will provide Himself a lamb for a burnt offering." Genesis 22:7, 8. And in the ram divinely provided in the place of Isaac, Abraham saw a symbol of Him who was to die for the sins of men. The Holy Spirit through Isaiah, taking up the illustration, prophesied of the Saviour, "He is brought as a lamb to the slaughter," "and the Lord hath laid on Him the iniquity of us all" (Isaiah 53:7, 6); but the people of Israel had not understood the lesson. Many of them regarded the sacrificial offerings much as the heathen looked upon their sacrifices,—as gifts by which they themselves might propitiate the Deity. God desired to teach them that from His own love comes the gift which reconciles them to Himself.
Wala niadtong nanagpatalinghog, wala gani bisan ang nagsulti sa iyang kaugalingon, makasabut sa tuyo niining mga pulong, "ang Kordero sa Dios." Didto sa Bukid sa Moriah, si Abraham nakadungog sa pangutana sa iyang anak, "Amahan ko, . . . hain man ang nating karnero alang sa halad nga sinunog?" Ang amahan mitubag, "Anak ko, ang Dios mag-andam sa Iyang kaugalingon sa usa ka nating karnero alang sa halad nga sinunog." Gen. 22:7, 8. Ug diha sa laking karnero nga gihatag langitnon sa dapit ni Isaak, si Abraham nakakita sa simbolo alang Kaniya kinsa magpakamatay sa mga sala sa mga tawo. Ang Espiritu Santo pinaagi kang Isaias, mikuha sa ilustrasion, nagatagna sa Manluluwas, "Siya pagadad-on ingon nga nating kordero didto sa ihawan," "ug ang Ginoo nagapahiluna diha Kaniya sa kalapasan natong tanan" (Isa. 53:7, 6); apan ang mga tawo sa Israel wala makasabut sa leksiyon. Kadaghanan kanila nagtagad nga ang mga halad sa sakripisyo ug daku sama sa mga diwatahan nga naglantaw sa ilang mga paghalad,—ingon nga mga gasa diin sila sa ilang kaugalingon makapahimuot sa Dios. Ang Dios naghandum sa pagtudlo kanila nga gikan sa Iyang kaugalingong gugma moabut ang gasa nga makapasig-uli kanila ngadto Kaniya.
The word that was spoken to Jesus at the Jordan, "This is My beloved Son, in whom I am well pleased," embraces humanity.
Ang pulong nga gisulti ngadto kang Jesus didto sa Jordan, "Kini ang Akong Anak hinigugma," nagasakup sa tanang katawhan.
Desire of Ages, p. 113And the word that was spoken to Jesus at the Jordan, "This is My beloved Son, in whom I am well pleased," embraces humanity. God spoke to Jesus as our representative. With all our sins and weaknesses, we are not cast aside as worthless. "He hath made us accepted in the Beloved." Ephesians 1:6. The glory that rested upon Christ is a pledge of the love of God for us. It tells us of the power of prayer,—how the human voice may reach the ear of God, and our petitions find acceptance in the courts of heaven. By sin, earth was cut off from heaven, and alienated from its communion; but Jesus has connected it again with the sphere of glory. His love has encircled man, and reached the highest heaven. The light which fell from the open portals upon the head of our Saviour will fall upon us as we pray for help to resist temptation. The voice which spoke to Jesus says to every believing soul, This is My beloved child, in whom I am well pleased.
Ug ang pulong nga gisulti ngadto kang Jesus didto sa Jordan, "Kini ang Akong Anak hinigugma, nga Kaniya Ako adunay kalipay," nagasakup sa tanang katawhan. Ang Dios nakigsulti kang Jesus ingon nga atong tinugyanan. Uban sa tanan natong mga sala ug mga kaluyahon, kita dili isalikway ingon nga walay bili. "Siya naghimo kanato nga madawat diha sa Mahigugmaon." Epe. 1:6. Ang himaya nga mikunsad diha kang Kristo mao ang pakigsaad sa gugma sa Dios alang kanato. Kini nagsulti kanato sa gahum sa pag-ampo,—unsaon sa tingog sa tawo pag-abut sa igdulongog sa Dios, ug ang atong mga pangalyupo makakaplag ug pag-uyon sa mga korte sa langit. Pinaagi sa sala, ang yuta naputlan sa koniksion gikan sa langit, ug nahilayo gikan sa iyang pagpakig-uban; apan si Jesus nagsumpay niini pag-usab uban sa nagalingkop nga himaya. Ang Iyang gugma nagalibut sa tawo, ug nakaabut sa kinahitas-an sa langit. Ang kahayag nga nahulog gikan sa naablihan nga mga pultahan diha sa ibabaw sa ulo sa atong Manluluwas mokunsad uban kanato samtang kita moampo sa pakitabang sa pagbatok sa tentasyon. Ang tingog nga misulti ngadto kang Jesus moingon usab sa tagsatagsa ka matinuhoon nga kalag, Mao kini ang Akong hinigugma nga Anak, kang kinsa Ako malipay.
"Beloved, now are we the sons of God, and it doth not yet appear what we shall be: but we know that, when He shall appear, we shall be like Him; for we shall see Him as He is." 1 John 3:2. Our Redeemer has opened the way so that the most sinful, the most needy, the most oppressed and despised, may find access to the Father. All may have a home in the mansions which Jesus has gone to prepare. "These things saith He that is holy, He that is true, He that hath the key of David, He that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; ... behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it." Revelation 3:7, 8.
"Mga hinigugma, karon kita mga anak sa Dios, ug dili pa nakita kon unsa kita: apan kita nahibalo nga, kon Siya mopadayag na, kita mahisama gayud Kaniya; kay ato Siyang makita ingon nga mao Siya." 1 Juan 3:2. Ang atong Manluluwas nag-abli sa dalan aron ang labing nagkinahanglan, ang labing gidaugdaug ug gitamay, makakaplag ug pag-uyon pagduol sa Amahan. Ang tanan makabaton ug puloy-anan sa mga balayng-harianon nga giadtoan ni Jesus sa pag-andam. "Kining mga butanga miingon Siya nga balaan, Siya nga mao ang Tinuod, Siya nga anaa ang yawi ni David, Siya nga makaabli, ug walay tawo nga makasira, ug walay tawo nga makaabli; . . . ania karon, Akong gibutang sa atubangan nimo ang inablihan nga pultahan, ug walay tawo nga makasira niini." Pin. 3:7, 8.
The chapter says the word spoken to Jesus at the Jordan "embraces humanity" — that the same voice says to every believing soul, "This is My beloved child, in whom I am well pleased." What would change in how you approach today if you actually believed those words were spoken over you?
Ang kapitulo nag-ingon nga ang pulong nga gisulti kang Jesus sa Jordan "nagasakup sa tanang katawhan" — nga ang managsama nga tingog nag-ingon sa matag matinuhoong kalag, "Mao kini ang Akong hinigugma nga Anak, kang kinsa Ako malipay." Unsa ang mausab sa imong pagduol karon nga adlaw kung tinuod nga imong gituohan nga kanang mga pulonga gisulti kanimo?