John the Baptist was now preaching and baptizing at Bethabara, beyond Jordan. It was not far from this spot that God had stayed the river in its flow until Israel had passed over. A little distance from here the stronghold of Jericho had been overthrown by the armies of heaven. The memory of these events was at this time revived, and gave a thrilling interest to the Baptist's message. Would not He who had wrought so wonderfully in ages past again manifest His power for Israel's deliverance? Such was the thought stirring the hearts of the people who daily thronged the banks of the Jordan.
Si Juan Bautista karon nagwali ug nagbautismo sa Betabara, sa unahan sa Jordan. Dili halayo niining dapita nga ang Dios nagpahunong sa suba sa pag-agos hangtud nga ang Israel nakaagi niini. Didto sa unahan diyotay gikan dinhi mao ang malig-ong paril sa Jeriko nga napildi pinaagi sa armada sa langit. Ang handumanan niining mga hitabua nahinumduman niining panahona, ug nakahatag sa makadasig nga interes ngadto sa mensahe sa Bautista. Dili ba Siya nga nakahimo sa kahibulongan sa miaging katuigan makausab pagpakita sa Iyang gahum alang sa kaluwasan sa Israel? Mao kana ang hunahuna nga nagatukaw sa mga kasingkasing sa mga tawo kinsa adlawadlaw nagpunsisok sa daplin sa Jordan.
Would not He who had wrought so wonderfully in ages past again manifest His power for Israel's deliverance?
Dili ba Siya nga nakahimo sa kahibulongan sa miaging katuigan makausab pagpakita sa Iyang gahum alang sa kaluwasan sa Israel?
Desire of Ages, p. 133The preaching of John had taken so deep a hold on the nation as to demand the attention of the religious authorities. The danger of insurrection caused every popular gathering to be looked upon with suspicion by the Romans, and whatever pointed toward an uprising of the people excited the fears of the Jewish rulers. John had not recognized the authority of the Sanhedrin by seeking their sanction for his work; and he had reproved rulers and people, Pharisees and Sadducees alike. Yet the people followed him eagerly. The interest in his work seemed to be continually increasing. Though he had not deferred to them, the Sanhedrin accounted that, as a public teacher, he was under their jurisdiction.
Ang pagwali ni Juan nakahimo ug halalum nga pagpugong sa nasud aron sa paghangyo sa atension sa mga ponuang tinuhoanon. Ang katalagman sa kagubot nakahimo sa kada pagtigum nga inila nga tan-awon nga may pagduda gikan sa mga Romanhon, ug bisan unsang magatudlo ngadto sa kagubot sa mga tawo nakapainit sa kahadlok sa mga pangulong mga Judiyo. Si Juan wala mag-ila sa kagahum sa Sanhedrin nga mangita pa sa pagtugot sa iyang buhat; ug iyang gibadlong ang mga mangmamando ug mga katawhan, mga Pariseo ug mga Saducio nga managsama. Bisan pa niini ang mga tawo nagsunod kaniya sa masingkamoton. Ang nadasig sa iyang buhat daw nagpadayon pagdugang. Bisan siya wala makigsabut kanila, ang Sanhedrin nag-isip niana, ingon nga magtutudlo sa publiko, siya ilalum sa ilang pagmando.
This body was made up of members chosen from the priesthood, and from the chief rulers and teachers of the nation. The high priest was usually the president. All its members were to be men advanced in years, though not aged; men of learning, not only versed in Jewish religion and history, but in general knowledge. They were to be without physical blemish, and must be married men, and fathers, as being more likely than others to be humane and considerate. Their place of meeting was an apartment connected with the temple at Jerusalem. In the days of Jewish independence the Sanhedrin was the supreme court of the nation, possessing secular as well as ecclesiastical authority. Though now subordinated by the Roman governors, it still exercised a strong influence in civil as well as religious matters.
Kining pundoka gisakpan sa mga miembro nga gipili gikan sa mga saserdote, ug gikan sa mga pangulong mga magmamando ug mga magtutudlo sa nasud. Ang hataas nga saserdote mao kanunay ang presidente. Ang tanan niyang mga sakup mao ang mga tawo nga daku nag panuigon, bisan dili pa gayud tigulang; mga tawong may kaalam, dili lamang sinati sa tinuhoan ug kasaysayan sa Judiyo, apan sa kaalam sa kinatibuk-an. Sila kinahanglan nga walay balatian, ug mga tawong minyo, ug mga amahan, ug mahisama sa uban nga tawhanon ug may pagtagad sa uban. Ang ilang dapit nga tigumanan mao ang usa ka lawak nga sumpay sa templo sa Jerusalem. Sa mga adlaw sa kagawasan sa Judiyo ang Sanhedrin mao ang korte suprema sa nasud, nga nagbaton sa katungdanan sa simbahan ug sa sibil. Bisan napulihan pinaagi sa mga gobernador nga Romanhon, aduna gihapoy naghimo sa makusog nga inpluwensia sa sibil ingon man sa tinuhoanong mga butang.
The Sanhedrin could not well defer an investigation of John's work. There were some who recalled the revelation made to Zacharias in the temple, and the father's prophecy, that had pointed to his child as the Messiah's herald. In the tumults and changes of thirty years, these things had in a great measure been lost sight of. They were now called to mind by the excitement concerning the ministry of John.
Ang Sanhedrin dili makapahunong sa pagsusi sa buhat ni Juan. Adunay uban nga mihigot sa pagpadayag ngadto kang Sakarias didto sa templo, ug ang tagna sa amahan nga nagtudlo ngadto sa iyang anak nga maoy magbabalita sa Mesiyas. Diha sa kasamok ug kabalhinan sa katloan ka tuig, kining mga butanga sa dakung bahin nawala na sa panan-awon. Karon nahibalik sa ilang hunahuna pinaagi sa kasibut kabahin sa pagbuhat ni Juan.
It was long since Israel had had a prophet, long since such a reformation as was now in progress had been witnessed. The demand for confession of sin seemed new and startling. Many among the leaders would not go to hear John's appeals and denunciations, lest they should be led to disclose the secrets of their own lives. Yet his preaching was a direct announcement of the Messiah. It was well known that the seventy weeks of Daniel's prophecy, covering the Messiah's advent, were nearly ended; and all were eager to share in that era of national glory which was then expected. Such was the popular enthusiasm that the Sanhedrin would soon be forced either to sanction or to reject John's work. Already their power over the people was waning. It was becoming a serious question how to maintain their position. In the hope of arriving at some conclusion, they dispatched to the Jordan a deputation of priests and Levites to confer with the new teacher.
Dugay na nga ang Israel may manalagna, dugay na usab sukad nga ang repormasyon nga sama karon naguswag ug nasaksihan. Ang kinahanglan sa pagsugid sa sala daw bag-o ug nakapatingala. Daghan sa mga pangulo dili moadto sa pagpatalinghog sa mga pangalyupo ug mga pagsaway, kay tingali sila madala sa pagpadayag sa mga tinago sa ilang kaugalingong kinabuhi. Apan ang iyang pagwali mao ang diritso nga pagpahibalo sa Mesiyas. Nahibaloan na kaayo nga ang kapitoan ka semana sa tagna ni Daniel, nga nahisakup sa pag-anhi sa Mesiyas, natapus na; ug ang tanan masingkamoton sa pag-ambit nianang panahon sa nasudnon nga himaya nga ilang gipaabut. Mao kana ang nahibaloan sa tanan nga kadasig nga ang Sanhedrin sa dili madugay mapugos kon mouyon o isalikway ang buhat ni Juan. Nahitabu na nga ang ilang gahum sa ibabaw sa mga tawo nagkaluya. Nahimo na nga seryoso nga pangutana unsaon pagpabilin sa ilang kahimtang. Sa paglaum nga moabut sa usa ka pagtapus, ilang gipadala ngadto sa Jordan ang usa ka pundok sa mga saserdote ug mga Levita sa pagpakigsabut sa bag-ong magtutudlo.
A multitude were gathered, listening to his words, when the delegates approached. With an air of authority designed to impress the people and to command the deference of the prophet the haughty rabbis came. With a movement of respect, almost of fear, the crowd opened to let them pass. The great men, in their rich robes, in the pride of rank and power, stood before the prophet of the wilderness.
Usa ka dakung panon nagtigum, nanagpatalinghog sa iyang mga pulong, sa dihang miduol ang mga delegado. Uban sa pamayhon sa pagkagamhanan nga gihimo sa pagdani sa mga tawo ug pagmando sa paghukom sa manalagna ang mga mapahitas-ong mga rabbi miabut. Uban sa panlihok sa pagtahud, hapit may kahadlok, ang pundok sa katawhan miabli alang kanila ug agianan. Ang mga dagkung mga tawo, diha sa ilang mga saput sa mga datu, diha sa garbo sa katungdanan ug gahum, mitindog sa atubangan sa manalagna sa kamingawan.
"Who art thou?" they demanded. Knowing what was in their thoughts, John answered, "I am not the Christ." "What then? Art thou Elias?" "I am not." "Art thou that prophet?" "No." "Who art thou? that we may give an answer to them that sent us. What sayest thou of thyself?" "I am the voice of one crying in the wilderness, Make straight the way of the Lord, as said the prophet Esaias."
"Kinsa man ikaw?" sila nangutana. Sa nahibaloan kon unsa ang anaa sa ilang mga hunahuna, si Juan mitubag, "Ako dili mao si Kristo." "Kinsa man? Ikaw ba si Elias?" "Dili ako mao." "Ikaw ba ang manalagna?" "Dili." "Kinsa man ikaw? aron kami makahatag ug tubag ngadto sa nagpadala kanamo. Unsa man ang ikaingon nimo sa imong kaugalingon?" "Ako mao ang tingog sa usa nga nagasinggit sa kamingawan, Andama ang agianan sa Ginoo, sumala sa giingon ni Manalagna Isaias."
The Sanhedrin sent a formal delegation to question John, weighing whether to sanction or reject him based on his growing influence rather than the truth of his message. Where might you be tempted to evaluate a message by its popularity or its threat to your position rather than by whether it is actually true?
Nagpadala ang Sanhedrin og pormal nga delegasyon sa pagpangutana kang Juan, nagtimbang kon iuyonan o isalikway siya base sa iyang nagtubo nga impluwensya kaysa sa kamatuoran sa iyang mensahe. Asa ka tingali matintal sa pag-evaluar sa usa ka mensahe base sa iyang pagka-popular o hulga sa imong posisyon kaysa sa kon tinuod ba gayud kini?
The scripture to which John referred is that beautiful prophecy of Isaiah: "Comfort ye, comfort ye My people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her appointed time is accomplished, that her iniquity is pardoned. . . . The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: and the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together." Isaiah 40:1-5, margin.
Ang kasulatan diin si Juan naghisgot mao ang matahum nga tagna ni Isaias: "Paglipay kamo, paglipay kamo Akong katawhan, nag-ingon ang inyong Dios. Magsulti kamo nga maloloy-on sa Jerusalem, ug singgiti siya, nga ang iyang natudlong panahon natapus na, nga ang iyang kasal-anan gipasaylo na. . . . Ang tingog sa usa nga nagasinggit: Andama ninyo sa kamingawan ang dalan ni Jehoba; himoang patag sa kamingawan ang usa ka halapad nga dalan alang sa atong Dios. Ang tagsatagsa ka walog pagabayawon, ug ang tagsatagsa ka bukid ug bungtod pagapaubson; ug ang dili patag pagahimuong patag, ug ang mga dapit nga gansanggansangon mapatag: ug ang himaya sa Dios igapadayag, ug ang tanan nga mga unod sa tingob makakita niining paghiusa." Isaias 40:1-5 margin.
Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low.
Ang tagsatagsa ka walog pagabayawon, ug ang tagsatagsa ka bukid ug bungtod pagapaubson.
Desire of Ages, p. 135Anciently, when a king journeyed through the less frequented parts of his dominion, a company of men was sent ahead of the royal chariot to level the steep places and to fill up the hollows, that the king might travel in safety and without hindrance. This custom is employed by the prophet to illustrate the work of the gospel. "Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low." When the Spirit of God, with its marvelous awakening power, touches the soul, it abases human pride. Worldly pleasure and position and power are seen to be worthless. "Imaginations, and every high thing that exalteth itself against the knowledge of God" are cast down; every thought is brought into captivity "to the obedience of Christ." 2 Corinthians 10:5. Then humility and self-sacrificing love, so little valued among men, are exalted as alone of worth. This is the work of the gospel, of which John's message was a part.
Sa kakaraanan, kon ang hari mopanaw agi sa dili kaayo sabog agian nga mga bahin sa iyang ginharian, ang usa ka pundok sa mga tawo ipadala pag-una sa harianong karwahi aron sa pagpatag sa mga bungtorong mga dapit ug pagdugang ug yuta sa mga lungag, aron ang hari makapanaw nga walay katalagman ug walay makababag. Kining batasan gihimo sa mga manalagna aron pagpakita sa buhat sa ebanghelyo. "Tagsatagsa ka walog pagabayawon, ug ang tagsatagsa ka bukid ug bungtod pagapaubson." Kon ang Espiritu sa Dios, uban sa iyang kahibulongan makapukaw nga gahum, makatandog sa kalag, kini makapaubos sa tawhanong garbo. Ang kalibutanong kalipayan ug katungdanan ug gahum makita nga walay bili. "Ang mga gipamalandong, ug ang tagsatagsa ka butang nga nagapataas sa iyang kaugalingon batok sa kahibalo sa Dios" tanan gilumpag; ang tagsatagsa ka hunahuna gidala nga binihag aron kini "magmasinugtanon kang Kristo." 2 Kor. 10:5. Unya ang pagkatawhanon ug ang nagasakripisyo-sa-kaugalingon nga gugma, nga diyotay ug bili sa taliwala sa mga tawo, ginatuboy sama sa nag-inusara nga may bili. Mao kini ang buhat sa ebanghelyo, diin ang mensahe ni Juan may bahin.
The rabbis continued their questioning: "Why baptizest thou then, if thou be not that Christ, nor Elias, neither that prophet?" The words "that prophet" had reference to Moses. The Jews had been inclined to the belief that Moses would be raised from the dead, and taken to heaven. They did not know that he had already been raised. When the Baptist began his ministry, many thought that he might be the prophet Moses risen from the dead, for he seemed to have a thorough knowledge of the prophecies and of the history of Israel.
Ang mga rabbi nagpadayon sa ilang pagpangutana: "Nganong nagbautismo man ikaw? kon dili ikaw kadtong Kristo, ni si Elias, ni kadtong usa ka manalagna?" Ang mga pulong "kadtong manalagna" may pagtumong ngadto kang Moises. Ang mga Judiyo nadala sa pagtuo nga si Moises pagabanhawon gikan sa mga patay, ug dad-on sa langit. Wala siya mahibalo nga siya nabanhaw na. Sa diha nga ang Bautista misugod sa iyang ministeryo, daghan ang naghunahuna nga siya tingali ang manalagna nga si Moises nga nabanhaw gikan sa minatay, kay daw adunay iyang bug-os nga kaalam sa mga tagna ug sa kasaysayan sa Israel.
John described his role using Isaiah's image of leveling roads before a king — valleys raised, mountains made low — as a picture of what the gospel does to human pride. What "mountain" of pride or self-sufficiency might the gospel be trying to level in you right now?
Gihulagway ni Juan ang iyang papel gamit ang hulagway ni Isaias sa pagpatag sa mga dalan sa wala pa ang hari — mga walog gibayaw, mga bukid gipaubos — isip hulagway sa gibuhat sa ebanghelyo sa tawhanong garbo. Unsang "bukid" sa garbo o pagsalig-sa-kaugalingon ang tingali gisulayan pagpaubos sa ebanghelyo diha kanimo karon?
It was believed also that before the Messiah's advent, Elijah would personally appear. This expectation John met in his denial; but his words had a deeper meaning. Jesus afterward said, referring to John, "If ye are willing to receive it, this is Elijah, which is to come." Matthew 11:14, R. V. John came in the spirit and power of Elijah, to do such a work as Elijah did. If the Jews had received him, it would have been accomplished for them. But they did not receive his message. To them he was not Elijah. He could not fulfill for them the mission he came to accomplish.
Gituhoan usab nga sa dili pa moanhi ang Mesiyas, si Elias sa personal magpakita. Kining pagpaabut gihibalag ni Juan sa iyang paglimod; apan ang iyang mga pulong adunay halalum nga kahulogan. Si Jesus human niana miingon, kabahin kang Juan, "Ug kon buot kamo motuo niini, siya mao si Elias nga magaanhi." Mat. 11:14, R.V. Si Juan mianhi diha sa espiritu ug gahum ni Elias, sa paghimo nianang buhat nga gihimo ni Elias. Kon ang mga Judiyo midawat kaniya, matapus na unta diha alang kanila. Apan sila wala modawat sa iyang mensahe. Alang kanila siya dili si Elias. Siya dili makatuman alang kanila sa misyon nga iyang gianhian nga pagahumanon.
Many of those gathered at the Jordan had been present at the baptism of Jesus; but the sign then given had been manifest to but few among them. During the preceding months of the Baptist's ministry, many had refused to heed the call to repentance. Thus they had hardened their hearts and darkened their understanding. When Heaven bore testimony to Jesus at His baptism, they perceived it not. Eyes that had never been turned in faith to Him that is invisible beheld not the revelation of the glory of God; ears that had never listened to His voice heard not the words of witness. So it is now. Often the presence of Christ and the ministering angels is manifest in the assemblies of the people, and yet there are many who know it not. They discern nothing unusual. But to some the Saviour's presence is revealed. Peace and joy animate their hearts. They are comforted, encouraged, and blessed.
Kadaghanan niadtong nagkatigum sa Jordan nakatambong sa pagbautismo ni Jesus; apan ang ilhanan kaniadto nga gihatag gipakita lamang sa pila ka buok sa taliwala nila. Sa panahon sa mosunod nga mga bulan sa pagbuhat sa Bautista, daghan ang midumili sa pagdawat sa pagtawag sa paghinulsol. Pinaagi niana sila nagpagahi sa ilang mga kasingkasing ug nagpangitngit sa ilang pagsabut. Sa diha nga ang langit nagpadayag pagpamatuod kang Jesus sa Iyang pagbautismo, sila wala makatagad niini. Ang mga mata nga wala ilingi ngadto sa pagtuo Kaniya nga dili makita dili makatan-aw sa pagpadayag sa himaya sa Dios; ang mga dalunggan nga wala makapatalinghog sa Iyang tingog wala makabati sa mga pulong sa saksi. Busa mao man usab karon. Usahay ang presensia ni Kristo ug sa mga magaalagad nga manulonda makita sa mga katiguman sa mga tawo, apan dunay daghan nga wala makahibalo niini. Wala sila makasabut sa butang katingalahan. Apan sa pila ka buok ang presensia sa Manluluwas ipakita. Ang kalinaw ug kalipay makapalihok sa ilang mga kasingkasing. Sila gilipay, gidasig ug napanalanginan.
The deputies from Jerusalem had demanded of John, "Why baptizest thou?" and they were awaiting his answer. Suddenly, as his glance swept over the throng, his eye kindled, his face was lighted up, his whole being was stirred with deep emotion. With outstretched hands he cried, "I baptize in water: in the midst of you standeth One whom ye know not, even He that cometh after me, the latchet of whose shoe I am not worthy to unloose." John 1:26, 27, R. V., margin.
Ang mga deputado gikan sa Jerusalem misulti kang Juan, "Nganong nagbautismo ka?" ug sila naghulat sa iyang tubag. Sa kalit, samtang ang iyang panglantaw miagi sa ibabaw sa pundok sa katawhan, ang iyang mata nainit, ang iyang nawong nadan-agan, ang iyang kinatibuk-ang lawas naukay sa halalum nga pagbati. Uban sa gituy-od nga mga kamot siya misinggit, "Ako nagabautismo sa tubig: diha sa taliwala ninyo nagatindog ang Usa kinsa wala ninyo mahibaloi, bisan Siya nga magaanhi sunod kanako, kinsang higot sa sapatos ako dili angay nga mohubad." Juan 1:27, R.V., margin.
Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world!
Ania karon, ang Kordero sa Dios, nga magakuha sa sala sa kalibutan!
Desire of Ages, p. 137The message was distinct and unequivocal, to be carried back to the Sanhedrin. The words of John could apply to no other than the long-promised One. The Messiah was among them! In amazement priests and rulers gazed about them, hoping to discover Him of whom John had spoken. But He was not distinguishable among the throng.
Ang mensahe nailhan ug klaro, nga pagadad-on ngadto sa Sanhedrin. Ang mga pulong ni Juan moaplikar dili lain kon dili ang Usa nga dugay nang gisaad. Ang Mesiyas diha sa taliwala nila! Sa katingala ang mga saserdote ug mga pangulo mitan-aw palibut kanila, naglaum nga makita Siya kinsa gisulti ni Juan. Apan Siya dili mailhan sa taliwala sa panon sa katawhan.
When at the baptism of Jesus, John pointed to Him as the Lamb of God, a new light was shed upon the Messiah's work. The prophet's mind was directed to the words of Isaiah, "He is brought as a lamb to the slaughter." Isaiah 53:7. During the weeks that followed, John with new interest studied the prophecies and the teaching of the sacrificial service. He did not distinguish clearly the two phases of Christ's work,—as a suffering sacrifice and a conquering king,—but he saw that His coming had a deeper significance than priests or people had discerned. When he beheld Jesus among the throng on His return from the desert, he confidently looked for Him to give the people some sign of His true character. Almost impatiently he waited to hear the Saviour declare His mission; but no word was spoken, no sign given. Jesus did not respond to the Baptist's announcement of Him, but mingled with the disciples of John, giving no outward evidence of His special work, and taking no measures to bring Himself to notice.
Sa diha sa bautismo ni Jesus, si Juan mitudlo ngadto Kaniya ingon nga Kordero sa Dios, usa ka bag-ong kahayag midan-ag diha sa buhat sa Mesiyas. Ang hunahuna sa manalagna natumong sa mga pulong ni Isaias, "Siya pagadad-on ingon nga nating karnero ngadto sa ihawan." Isa. 53:7. Sa mga semanang misunod, si Juan uban sa bag-ong interes mituon sa mga tagna ug sa mga pagtudlo sa serbisyo sa sakripisyo. Siya wala makaila sa klaro sa duha ka mga bahin sa buhat ni Kristo, ingon nga maga-antus nga sakripisyo ug usa ka mananaug nga hari, apan iyang nakita nga ang Iyang pag-anhi adunay halalum nga kahulogan kay sa nahibaloan sa mga saserdote ug sa mga tawo. Sa dihang iyang nakita si Jesus sa taliwala sa panon sa katawhan sa Iyang pagbalik gikan sa desierto, siya sa suod nangita Kaniya aron paghatag sa katawhan sa pila ka ilhanan sa Iyang matuod nga kinaiya. Hapit na makulangan sa pagpugong nga siya naghulat nga makadungog sa Manluluwas nga mopahibalo sa Iyang misyon; apan walay pulong nga gisulti, walay ilhanan nga gihatag. Si Jesus wala motubag sa pagpahibalo sa Bautista kabahin Niya, apan nakigtipon sa mga disipulo ni Juan, wala mopakita sa gawas sa kamatuoran sa Iyang pinasahi nga buhat, ug wala maghimo sa mga paagi aron mahimo Siya nga mahibaloan.
John finally saw Jesus not just as a coming king but as the Lamb of God who takes away sin — a truth even John himself did not fully grasp yet. What part of who Jesus is have you understood more slowly than you expected, even after following Him for a while?
Sa katapusan nakita ni Juan si Jesus dili lang isip umaabut nga hari kondili isip Kordero sa Dios nga magakuha sa sala — usa ka kamatuoran nga bisan si Juan mismo wala pa hingpit makasabut. Unsa nga bahin sa pagkatawo ni Jesus ang imong nasabtan sa mas hinay nga takdol kay sa imong gidahom, bisan pa sa dugay na kang nagsunod Kaniya?
The next day John sees Jesus coming. With the light of the glory of God resting upon him, the prophet stretches out his hands, declaring, "Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world! This is He of whom I said, After me cometh a man which is become before me. . . . And I knew Him not; but that He should be made manifest to Israel, for this cause came I baptizing in water. . . . I have beheld the Spirit descending as a dove out of heaven; and it abode upon Him. And I knew Him not: but He that sent me to baptize in water, He said unto me, Upon whomsoever thou shalt see the Spirit descending, and abiding upon Him, the same is He that baptizeth with the Holy Spirit. And I have seen, and have borne witness that this is the Son of God." John 1:29-34, R. V., margin.
Sa sunod nga adlaw si Juan nakakita kang Jesus nga nagaabut. Uban sa kahayag sa himaya sa Dios nga nahiluna sa ibabaw Niya, ang manalagna mituboy sa iyang mga kamot, nagaingon, "Ania karon, ang Kordero sa Dios, nga magakuha sa sala sa kalibutan! Mao kini Siya ang akong giingon, Sunod kanako moanhi ang usa ka tawo nga gipahimutang sa unahan nako, . . . Ug ako gayud gani wala man masayud Kaniya; apan Siya igapadayag ngadto sa Israel, tungod niini mianhi ako sa pagbautismo sa tubig. . . . Nakita ko ang Espiritu nga mikunsad ingon ug salampati gikan sa langit; ug kini nagpabilin diha Kaniya. Ako wala gayud masayud Kaniya; apan Siya nga nagsugo kanako pagpangbautismo sa tubig, Siya miingon kanako, Siya nga imong makita nga pagakunsaran ug pagapuy-an sa Espiritu, mao kana Siya ang magabautismo sa Espiritu Santo. Ug akong nakita ug gipanghimatuod ko nga kini Siya mao ang Anak sa Dios." Juan 1:29-34, R.V. margin.
Was this the Christ? With awe and wonder the people looked upon the One just declared to be the Son of God. They had been deeply moved by the words of John. He had spoken to them in the name of God. They had listened to him day after day as he reproved their sins, and daily the conviction that he was sent of Heaven had strengthened. But who was this One greater than John the Baptist? In His dress and bearing there was nothing that betokened rank. He was apparently a simple personage, clad like themselves in the humble garments of the poor.
Mao ba kini si Kristo? Uban sa katingala ug kahibulong ang mga tawo mitan-aw ngadto sa Usa nga bag-o lang gipahibalo nga Anak sa Dios. Sila sa halalum natandog sa mga pulong ni Juan. Siya nagsulti kanila sa ngalan sa Dios. Sila nagpatalinghog kaniya adlaw-adlaw samtang siya nagbadlong sa ilang mga sala, ug kada adlaw ang kusog nga pagtuo nga siya pinadala gikan sa langit napalig-on. Apan kinsa man kining Usa nga labaw pa kang Juan nga Bautista? Sa iyang panapot ug pamarug walay tilimad-on nga siya may ranggo. Siya yano lang nga pagkatawo, nabestihan sama kanila sa usa ka saput sa kabus.
Come and see.
Umari ug tan-awa.
John 1:39Jesus came in poverty and humiliation, that He might be our example as well as our Redeemer. If He had appeared with kingly pomp, how could He have taught humility? how could He have presented such cutting truths as in the Sermon on the Mount? Where would have been the hope of the lowly in life had Jesus come to dwell as a king among men?
Si Jesus mianhi diha sa kakabus ug pagpaubos, aron nga Siya maoy atong sulondan ingon man ang atong Manluluwas. Kon Siya mipakita pa nga may harianong pasundayag, unsaon man Niya pagtudlo sa pagpaubos? unsaon man Niya pagpresentar nianang mga malantip nga mga kamatuoran sama sa Sermon sa Bukid? Asa na man unta ang paglaum sa mga mapaubsanong kinabuhi kon si Jesus mianhi pa nga magpuyo ingon nga hari sa taliwala sa mga tawo?
To the multitude, however, it seemed impossible that the One designated by John should be associated with their lofty anticipations. Thus many were disappointed, and greatly perplexed. The words which the priests and rabbis so much desired to hear, that Jesus would now restore the kingdom to Israel, had not been spoken. For such a king they had been waiting and watching; such a king they were ready to receive. But one who sought to establish in their hearts a kingdom of righteousness and peace, they would not accept.
Ngadto sa panon sa mga katawhan, bisan pa, daw malisud nga ang Usa nga gitudlo ni Juan nga mahiapil sa ilang hataas nga pangandoy. Busa daghan ang nasubo, ug hilabihang pagkalibog. Ang mga pulong diin ang mga rabbi ug mga saserdote naghandum ug daku nga mamati, nga si Jesus karon mopabalik sa ginharian sa Israel, wala man igasulti. Nianang haria sila naghulat ug nagbantay; kana nga hari andam sila sa pagdawat. Apan ang usa nga nagpangita sa pagtukod sa ilang mga kasingkasing sa ginharian sa pagkamatarung ug kalinaw, sila dili makadawat.
On the following day, while two disciples were standing near, John again saw Jesus among the people. Again the face of the prophet was lighted up with glory from the Unseen, as he cried, "Behold the Lamb of God!" The words thrilled the hearts of the disciples. They did not fully understand them. What meant the name that John had given Him,—"the Lamb of God"? John himself had not explained it.
Sa sunod nga adlaw, samtang ang duha ka disipulo nagtindog sa duol, si Juan nakakita na usab kang Jesus nga diha kauban sa mga tawo. Nadan-agan na usab ang nawong sa manalagna sa himaya gikan sa Dili-makita, samtang siya misinggit, "Tan-aw'a ang Kordero sa Dios!" Ang mga pulong nakadasig sa mga kasingkasing sa mga disipulo. Sila wala kaayo makasabut sa bug-os kanila. Unsa may kahulogan sa ngalan nga gihatag Kaniya ni Juan,—"ang Kordero sa Dios"? Si Juan sa iyang kaugalingon wala makasaysay niini.
Leaving John, they went to seek Jesus. One of the two was Andrew, the brother of Simon; the other was John the evangelist. These were Christ's first disciples. Moved by an irresistible impulse, they followed Jesus,—anxious to speak with Him, yet awed and silent, lost in the overwhelming significance of the thought, "Is this the Messiah?"
Sa gibiyaan si Juan, sila milakaw aron pagpangita ni Jesus. Ang usa niadtong duha mao si Andres, ang igsuon ni Simon; ug ang usa mao si Juan nga ebanghelista. Mao kini sila ang unang mga disipulo ni Kristo. Natandog sa dili mapunggan nga pagbati, sila misunod ni Jesus,—mahinamon sa pagpakigsulti kauban Niya, apan nahibulong ug nahilum, nawala sa hilabihan ka importante sa hunahuna, "Mao ba kini ang Mesiyas?"
Jesus knew that the disciples were following Him. They were the first fruits of His ministry, and there was joy in the heart of the divine Teacher as these souls responded to His grace. Yet turning, He asked only, "What seek ye?" He would leave them free to turn back or to speak of their desire.
Si Jesus nahibalo nga ang mga disipulo nagsunod Kaniya. Sila maoy unang bunga sa Iyang pagbuhat, ug adunay kalipay sa kasingkasing sa diosnong Magtutudlo samtang kining mga kalag mitubag sa Iyang grasya. Apan sa milingi, Siya nangutana lamang, "Unsa man ang inyong gipangita?" Siya naghatag kanila ug kagawasan kon motalikod o mosulti ba sa ilang gihandum.
When Andrew and John asked "where dwellest Thou," they were not looking for information — they wanted to stay with Him. What would it look like this week to seek not just answers from Jesus, but His actual presence?
Sa dihang si Andres ug si Juan nangutana "diin man Ikaw magpuyo," dili sila nangita ug impormasyon lamang — buot nila magpabilin uban Kaniya. Unsa ang mahitabo niining semanaha kon mangita ka dili lamang og mga tubag gikan kang Jesus, kondili sa Iyang tinuod nga presensya?
Of one purpose only were they conscious. One presence filled their thought. They exclaimed, "Rabbi, . . . where dwellest Thou?" In a brief interview by the wayside they could not receive that for which they longed. They desired to be alone with Jesus, to sit at His feet, and hear His words. "He saith unto them, Come and see. They came and saw where He dwelt, and abode with Him that day."
Sa usa lamang ka tuyo nga sila nagtagad. Ang presensia sa Usa nga nakapuno sa ilang hunahuna. Sila misulti, "Rabbi, . . . diin man Ikaw magpuyo?" Diha sa mubo nga pagsultihanay diha sa daplin sa dalan dili nila madawat kadtong ilang gihandum. Gusto silang maginusara kauban ni Jesus, nga molingkod diha sa Iyang tiilan, ug magpatalinghog sa Iyang mga pulong. "Siya miingon ngadto kanila, Umari ug tan-awa. Sila mianha ug nakakita kon diin Siya magpuyo, ug nagpabilin kauban Niya nianang adlawa."
If John and Andrew had possessed the unbelieving spirit of the priests and rulers, they would not have been found as learners at the feet of Jesus. They would have come to Him as critics, to judge His words. Many thus close the door to the most precious opportunities. But not so did these first disciples. They had responded to the Holy Spirit's call in the preaching of John the Baptist. Now they recognized the voice of the heavenly Teacher. To them the words of Jesus were full of freshness and truth and beauty. A divine illumination was shed upon the teaching of the Old Testament Scriptures. The many-sided themes of truth stood out in new light.
Kon si Juan ug si Andres nagbaton sa dili matinuhoon nga espiritu sama sa mga saserdote ug mga pangulo, dili unta sila makaplagan ingon nga mga tinon-an sa tiilan ni Jesus. Sila unta moduol lang kang Jesus ingon nga magsasaway, sa paghukom sa Iyang mga pulong. Daghan ang ingon niana nga misira sa pultahan sa labing bililhong mga higayon. Apan dili kana mao alang niining unang mga disipulo. Sila mitubag sa pagtawag sa Espiritu Santo sa pagwali ni Juan Bautista. Karon ilang nailhan ang tingog sa langitnong Magtutudlo. Alang kanila ang mga pulong ni Jesus napuno sa kabugnaw ug kamatuoran ug katahum. Ang usa ka diosnon nga dan-ag nahimutang diha sa pagtudlo sa Kasulatan sa Daang Tugon. Ang daghang bahin sa mga tema sa kamatuoran mibarug sa bag-ong kahayag.
We have found the Messias.
Among nakaplagan ang Mesiyas.
Desire of Ages, p. 140It is contrition and faith and love that enable the soul to receive wisdom from heaven. Faith working by love is the key of knowledge, and everyone that loveth "knoweth God." 1 John 4:7.
Ang pagbati sa sala ug pagtuo ug gugma nga makahimo sa kalag nga makadaw'at sa kaalam gikan sa langit. Ang pagtuo nga nagabuhat pinaagi sa gugma mao ang yawi sa kahibalo, ug ang tagsatagsa nga nahigugma "nakaila sa Dios." 1 Juan 4:7.
The disciple John was a man of earnest and deep affection, ardent, yet contemplative. He had begun to discern the glory of Christ,—not the worldly pomp and power for which he had been taught to hope, but "the glory as of the Only-begotten of the Father, full of grace and truth." John 1:14. He was absorbed in contemplation of the wondrous theme.
Ang disipulo nga si Juan usa ka tawo nga maminatud-on ug may halalum nga pagbati, madasigon, apan mapalandungon. Misugod siya sa pag-ila sa himaya ni Kristo,—dili sa kalibutanong pasundayag ug gahum diin siya gitudloan sa paglaum, apan "ang himaya sa Pinalanggang bugtong Anak sa Amahan, napuno sa grasya, ug kamatuoran." Juan 1:14. Natuhop siya sa pagpamalandong sa kahibulongang tema.
Andrew sought to impart the joy that filled his heart. Going in search of his brother Simon, he cried, "We have found the Messias." Simon waited for no second bidding. He also had heard the preaching of John the Baptist, and he hastened to the Saviour. The eye of Christ rested upon him, reading his character and his life history. His impulsive nature, his loving, sympathetic heart, his ambition and self-confidence, the history of his fall, his repentance, his labors, and his martyr death,—the Saviour read it all, and He said, "Thou art Simon the son of Jona: thou shalt be called Cephas, which is by interpretation, A stone."
Si Andres naninguha sa pagbahin sa kalipay nga nakapuno sa iyang kasingkasing. Sa milakaw pagpangita sa iyang igsuon nga si Simon, siya misinggit, "Among nakaplagan ang Mesiyas." Si Simon wala mohulat sa ikaduhang pagpahibalo. Siya usab nakadungog sa pagwali ni Juan Bautista, ug siya midali ngadto sa Manluluwas. Ang mata ni Kristo mipahiluna ngadto kaniya, nagbasa sa iyang kinaiya ug sa kasaysayan sa iyang kinabuhi. Ang iyang masuk-anong kinaiya, ang iyang mahigugmaon, maloloy-on nga kasingkasing, ang iyang ambisyon ug pagsalig-sa-kaugalingon, ang kasaysayan sa iyang pagkahulog, ang iyang paghinulsol, ang iyang mga binuhatan, ug ang iyang bayanihong kamatayon,—ang Manluluwas nakabasa niini tanan, ug Siya miingon, "Ikaw si Simon, ang anak ni Jona: ikaw paganganlan nga si Cephas, kon pagahubaron, usa ka bato."
The moment Andrew found Jesus, his first instinct was to go find his brother — he could not keep the discovery to himself. Who is the "Simon" in your life that you have been meaning to tell about what you have found in Christ?
Sa pagkakaplag dayon ni Andres kang Jesus, ang iyang unang gibuhat mao ang pagpangita sa iyang igsuon — dili niya matago ra ang iyang nadiskobrehan. Kinsa ang "Simon" sa imong kinabuhi nga dugay na nimong tuyo nga sultihan mahitungod sa imong nakaplagan diha kang Kristo?
"The day following Jesus would go forth into Galilee, and findeth Philip, and saith unto him, Follow Me." Philip obeyed the command, and straightway he also became a worker for Christ.
"Nianang adlawang misunod si Jesus milakaw ngadto sa Galilea, ug nakakaplag ni Felipe, ug miingon ngadto kaniya, Sumonod ka Kanako." Si Felipe mituman sa sugo, ug dihadiha nahimo siyang magbubuhat ni Kristo.
Philip called Nathanael. The latter had been among the throng when the Baptist pointed to Jesus as the Lamb of God. As Nathanael looked upon Jesus, he was disappointed. Could this man, who bore the marks of toil and poverty, be the Messiah? Yet Nathanael could not decide to reject Jesus, for the message of John had brought conviction to his heart.
Si Felipe mitawag kang Natanael. Ang naulahi didto kauban sa panon sa katawhan sa dihang ang Bautista mitudlo kang Jesus ingon nga Kordero sa Dios. Samtang si Natanael mitan-aw ngadto kang Jesus, nasubo siya. Kini bang tawhana, nga nagdala sa timaan sa kahago ug pagbuhat ug kakabus, mao ang Mesiyas? Apan si Natanael dili makadesider sa pagsalikway ni Jesus, kay ang mensahe ni Juan nakatandog sa iyang kasingkasing.
At the time when Philip called him, Nathanael had withdrawn to a quiet grove to meditate upon the announcement of John and the prophecies concerning the Messiah. He prayed that if the one announced by John was the deliverer, it might be made known to him, and the Holy Spirit rested upon him with assurance that God had visited His people and raised up a horn of salvation for them. Philip knew that his friend was searching the prophecies, and while Nathanael was praying under a fig tree, Philip discovered his retreat. They had often prayed together in this secluded spot hidden by the foliage.
Nianang panahon nga si Felipe nagtawag kaniya, si Natanael miadto sa mamingawng pundok sa mga kahoy aron pagpamalandong sa gipahibalo ni Juan ug sa mga tagna kabahin sa Mesiyas. Siya nag-ampo nga kon kadtong gipahibalo ni Juan mao ang Manluluwas, kinahanglan ipahibalo ngadto kaniya, ug ang Espiritu Santo mikunsad diha kaniya uban ang kasegurohan nga ang Dios nagduaw sa Iyang katawhan ug nagpatindog ug sungay sa kaluwasan alang kanila. Si Felipe nahibalo nga ang iyang higala nagsusi sa mga tagna, ug samtang si Natanael nag-ampo ilalum sa kahoyng higuera, si Felipe nakadiskobre sa iyang hiklinganan. Sila usahay mag-ampo paghiusa niining hilit nga dapit nga gitagoan sa mga dahon sa mga sanga sa kahoy.
It was by seeing and judging for himself that he became a disciple.
Diha sa pagkakita ug paghukom alang kaniya nga nahimo siyang disipulo.
Desire of Ages, p. 141The message, "We have found Him, of whom Moses in the law, and the prophets, did write," seemed to Nathanael a direct answer to his prayer. But Philip had yet a trembling faith. He added doubtfully, "Jesus of Nazareth, the son of Joseph." Again prejudice arose in Nathanael's heart. He exclaimed, "Can there any good thing come out of Nazareth?"
Ang mensahe, "Amo Siyang nakaplagan, kang kinsa si Moises diha sa balaod, ug mga manalagna, nanagsulat," ngadto kang Natanael daw diretso nga pagtubag sa iyang pag-ampo. Apan si Felipe adunay nagakurog nga pagtuo. Siya midugang nga maduhaduhaon, "Si Jesus sa Nasaret, ang anak ni Jose." Miusab ang pagbating masupakon pagbangon diha sa kasingkasing ni Natanael. Siya miingon, "Duna bay maayong butang mogula gikan sa Nasaret?"
Philip entered into no controversy. He said, "Come and see. Jesus saw Nathanael coming to Him, and saith of him, Behold an Israelite indeed, in whom is no guile!" In surprise Nathanael exclaimed, "Whence knowest Thou me? Jesus answered and said unto him, Before that Philip called thee, when thou wast under the fig tree, I saw thee."
Si Felipe, misulod nga walay pakiglantugi. Siya miingon, "Umari ug tan-awa. Si Jesus nakakita kang Natanael nga nagapadulong ngadto Kaniya, ug miingon ngadto kaniya, Tan-awa ang Israelhanon gayud, diin walay sala!" Sa katingala si Natanael nakaingon, "Diin man Ikaw makahibalo kanako? Si Jesus mitubag ug miingon ngadto kaniya, Sa wala pa ikaw tawga ni Felipe, sa didto pa ikaw sa ilalum sa kahoy nga higuera, Ako na ikaw nga nakita."
It was enough. The divine Spirit that had borne witness to Nathanael in his solitary prayer under the fig tree now spoke to him in the words of Jesus. Though in doubt, and yielding somewhat to prejudice, Nathanael had come to Christ with an honest desire for truth, and now his desire was met. His faith went beyond that of the one who had brought him to Jesus. He answered and said, "Rabbi, Thou art the Son of God; Thou art the King of Israel."
Kadto igo na. Ang diosnong Espiritu nga nagsaksi ngadto kang Natanael sa iyang hilit nga pag-ampo ilalum sa kahoyng higuera karon nagsulti kaniya sa mga pulong ni Jesus. Bisan nagduhaduha, ug natugyan sa daw pagbating masupakon, si Natanael miduol kang Kristo uban sa maminatud-on nga handum sa kamatuoran, ug karon ang iyang handum gitubag. Ang iyang pagtuo milapaw pa niadtong usa nga nagdala kaniya ngadto kang Jesus. Siya mitubag ug miingon, "Magtutudlo, ikaw mao ang Anak sa Dios; Ikaw mao ang Hari sa Israel."
If Nathanael had trusted to the rabbis for guidance, he would never have found Jesus. It was by seeing and judging for himself that he became a disciple. So in the case of many today whom prejudice withholds from good. How different would be the result if they would "come and see"!
Kon si Natanael nagsalig sa mga rabbi sa paggiya, dili unta niya makaplagan si Jesus. Diha sa pagkakita ug paghukom alang kaniya nga nahimo siyang disipulo. Busa sa kahimtang sa daghan karong adlawa kang kinsa ang pagbating masupakon nagapugong gikan sa maayo. Daw unsa kalahi ang sangputanan kon sila "moari ug motan-aw"!
While they trust to the guidance of human authority, none will come to a saving knowledge of the truth. Like Nathanael, we need to study God's word for ourselves, and pray for the enlightenment of the Holy Spirit. He who saw Nathanael under the fig tree will see us in the secret place of prayer. Angels from the world of light are near to those who in humility seek for divine guidance.
Samtang sila misalig sa pagmando sa tawhanong gahum, walay makaabut ngadto sa makaluwas nga kahibalo sa kamatuoran. Sama kang Natanael, kita nagkinahanglan sa pagtuon sa pulong sa Dios alang sa atong kaugalingon, ug mag-ampo alang sa pagpahayag sa Espiritu Santo. Siya nga nakakita kang Natanael didto sa kahoyng Higuera makakita kanato didto sa tinagong dapit sa pag-ampo. Ang mga manulonda gikan sa kalibutan sa kahayag duol niadtong anaa sa pagkatawhanon mangita sa diosnong pagmando.
Nathanael almost let his prejudice against Nazareth keep him from Christ, but Philip's simple answer — "come and see" — was enough to change his mind. What prejudice or assumption might be standing between you and something, or someone, God wants to show you?
Hapit gitugotan ni Natanael ang iyang pagbati-nga-supak batok sa Nasaret nga makapugong kaniya gikan kang Kristo, apan ang yano nga tubag ni Felipe — "umari ug tan-awa" — igo na aron mausab ang iyang hunahuna. Unsang pagbati-nga-supak o pagpangagpas ang tingali nagbabag taliwala kanimo ug sa usa ka butang, o tawo, nga buot ipakita sa Dios kanimo?
With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and Nathanael, began the foundation of the Christian church. John directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew, found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then called, and he went in search of Nathanael. These examples should teach us the importance of personal effort, of making direct appeals to our kindred, friends, and neighbors. There are those who for a lifetime have professed to be acquainted with Christ, yet who have never made a personal effort to bring even one soul to the Saviour. They leave all the work for the minister. He may be well qualified for his calling, but he cannot do that which God has left for the members of the church.
Diha sa pagtawag ni Juan ug Andres ug Simon, kang Felipe ug Natanael, nagasugod ang patukoranan sa Kristohanong iglesya. Si Juan nagsugo sa duha sa iyang mga disipulo ngadto kang Kristo. Unya ang usa niini, si Andres, nakakaplag sa iyang igsuon, ug gitawag siya ngadto sa Manluluwas. Si Felipe gitawag usab, ug miadto siya sa pagpangita kang Natanael. Kining mga sumbanan magtudlo kanato sa ka importante sa paningkamot personal, sa paghimo sa deritso nga paghangyo ngadto sa atong mga kabanay, mga higala, ug mga silingan. Aduna kadtong sa ilang tibuok kinabuhi nag-angkon nga nahibalo kang Kristo apan wala makahimo ug personal nga paningkamot sa pagdala bisan usa lang ka kalag ngadto kang Kristo. Ilang gipasagdan ang buhat ngadto lamang sa ministro. Siya tingali maayong pagka-angay sa iyang pagkatinawag, apan dili siya makahimo sa gigahin sa Dios alang sa mga miembro sa iglesya.
There are many who need the ministration of loving Christian hearts. Many have gone down to ruin who might have been saved if their neighbors, common men and women, had put forth personal effort for them. Many are waiting to be personally addressed. In the very family, the neighborhood, the town, where we live, there is work for us to do as missionaries for Christ. If we are Christians, this work will be our delight. No sooner is one converted than there is born within him a desire to make known to others what a precious friend he has found in Jesus. The saving and sanctifying truth cannot be shut up in his heart.
Adunay daghan kinsa nagkinahanglan sa pag-amoma sa mahigugmaong mga kasingkasing sa mga Kristohanon. Daghan ang mipaingon ngadto sa kalaglagan nga unta maluwas kon ang ilang mga silingan, mga lalake ug babayeng komon, nagabutang sa pagbuhat personal alang kanila. Daghan ang nanaghulat nga sultihan sa personal. Sa mga banay, sa kasilinganan, sa lungsod, diin kita magpuyo, adunay buhat nga alang kanatong pagahimuon ingon nga mga misyonero kang Kristo. Kon kita mga Kristohanon, kining buhata maoy atong kalipay. Walay usa nga makabig kay sa adunay matawo sa sulod niya ang handum sa pagpahibalo ngadto sa uban unsa ka bililhong higala ang iyang nakaplagan diha kang Jesus. Ang makaluwas ug makabalaan nga kamatuoran dili matakpan sa ilang kasingkasing.
All who are consecrated to God will be channels of light. God makes them His agents to communicate to others the riches of His grace. His promise is, "I will make them and the places round about My hill a blessing; and I will cause the shower to come down in his season; there shall be showers of blessing." Ezekiel 34:26.
Ang tanan nga natugyan ngadto sa Dios mahimong agianan sa kahayag. Ang Dios maghimos kanila nga Iyang mga ahente sa pagpahibalo ngadto sa uban sa pagkadatu sa Iyang grasya. Ang Iyang saad mao, "Ako silang himuon ug ang mga dapit libut sa Akong bungtod nga usa ka panalangin; ug himuon ko ang taligsik nga manaug sa iyang panahon; aduna unyay mga taligsik sa panalangin." Ezek. 34:26.
A consistent life, characterized by the meekness of Christ, is a power in the world.
Ang maminatud-ong kinabuhi nga nasunod sa kinaiya sa pagkamapaubsanon ni Kristo, maoy usa ka gahum sa kalibutan.
Desire of Ages, p. 142Philip said to Nathanael, "Come and see." He did not ask him to accept another's testimony, but to behold Christ for himself. Now that Jesus has ascended to heaven, His disciples are His representatives among men, and one of the most effective ways of winning souls to Him is in exemplifying His character in our daily life. Our influence upon others depends not so much upon what we say as upon what we are. Men may combat and defy our logic, they may resist our appeals; but a life of disinterested love is an argument they cannot gainsay. A consistent life, characterized by the meekness of Christ, is a power in the world.
Si Felipe miingon ngadto kang Natanael, "Umari ug tan-awa." Wala siya mohangyo kaniya sa laing pagpamatuod, apan sa pagtan-aw kang Kristo sa iyang kaugalingon. Karon nga si Jesus misaka na sa langit, ang Iyang mga disipulo mao ang Iyang mga tinugyanan sa taliwala sa mga tawo, ug ang usa nga labing epiktibo nga paagi sa pagdaug ug mga kalag ngadto Kaniya mao ang pagpakita sa sulondang maayo sa Iyang kinaiya sa atong inadlawng kinabuhi. Ang atong inpluwensia ngadto sa uban dili nagasalig sa kinadak-an unsa ang atong ginasulti apan sa unsa kita sa atong kinabuhi. Ang mga tawo tingali makiglalis kun mobatok sa atong mga pangatarungan, sila tingali mosupak sa atong pangalyupo; apan ang kinabuhi nga way interes sa gugma, mao ang argumento nga dili nila mabalibaran. Ang maminatud-ong kinabuhi nga nasunod sa kinaiya sa pagkamapaubsanon ni Kristo, maoy usa ka gahum sa kalibutan.
The teaching of Christ was the expression of an inwrought conviction and experience, and those who learn of Him become teachers after the divine order. The word of God, spoken by one who is himself sanctified through it, has a life-giving power that makes it attractive to the hearers, and convicts them that it is a living reality. When one has received the truth in the love of it, he will make this manifest in the persuasion of his manner and the tones of his voice. He makes known that which he himself has heard, seen, and handled of the word of life, that others may have fellowship with him through the knowledge of Christ. His testimony, from lips touched with a live coal from off the altar, is truth to the receptive heart, and works sanctification upon the character.
Ang pagtudlo ni Kristo maoy pagpahayag sa nahulma sa sulod nga konbiksion ug experiensia, ug kadtong makakat-on Kaniya mahimong mga magtutudlo nga sunod sa diosnong tulomanon. Ang pulong sa Dios, nga isulti sa usa nga nabalaan sa iyang kaugalingon pinaagi niini, adunay gahum nga makahatag-kinabuhi nga makahimong makadani sa mga nanagpatalinghog, ug magtandog kanila nga mao kini ang buhing kamatuoran. Kon ang usa makadawat sa kamatuoran diha sa paghigugma niini, iya kining ipakita sa pagpadani sa iyang batasan ug sa tono sa iyang tingog. Siya magpaila nianang Iyang nadunggan, nakita, ug nakuptan sa pulong sa kinabuhi, aron ang uban makapakig-abyan kauban niya pinaagi sa kahibalo kang Kristo. Ang iyang pagpamatuod, gikan sa mga ngabil nga natandog sa buhing baga gikan sa halaran, mao ang kamatuoran sa madawatong kasingkasing, ug magabuhat sa pagkabalaan diha sa kinaiya.
And he who seeks to give light to others will himself be blessed. "There shall be showers of blessing." "He that watereth shall be watered also himself." Proverbs 11:25. God could have reached His object in saving sinners without our aid; but in order for us to develop a character like Christ's, we must share in His work. In order to enter into His joy,—the joy of seeing souls redeemed by His sacrifice,—we must participate in His labors for their redemption.
Ug siya nga mangita sa paghatag sa kahayag ngadto sa uban sa iyang kaugalingon mahimong panalanginan. "Aduna unyay mga taligsik sa panalangin." "Siya nga magatubig pagatubigan usab siya." Prob. 11:25. Ang Dios makakab-ut unta sa Iyang tuyo sa pagluwas sa mga makasasala nga walay atong pagtabang; apan aron nga kita makaugmad sa kinaiya sama kang Kristo, kinahanglan kita moambit sa Iyang buhat. Aron makasulod sa Iyang kalipay,—ang kalipay sa pagtan-aw sa mga kalag nga maluwas sa Iyang sakripisyo,—kinahanglan kita mosalmot sa Iyang mga bulohaton alang sa ilang kaluwasan.
Nathanael's first expression of his faith, so full and earnest and sincere, fell like music on the ears of Jesus. And He "answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? thou shalt see greater things than these." The Saviour looked forward with joy to His work in preaching good tidings to the meek, binding up the brokenhearted, and proclaiming liberty to the captives of Satan. At thought of the precious blessings He had brought to men, Jesus added, "Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of man."
Ang unang pagpahayag ni Natanael sa iyang pagtuo, bug-os ug maminatud-on ug sinsero, nahulog sama sa musika sa mga dalunggan ni Jesus. Ug Siya "mitubag ngadto kaniya, Tungod kay Ako nag-ingon kanimo, Ako ikaw nga nakita sa ilalum sa kahoy nga higuera, mituo ikaw? makakita pa ikaw ug dagkung mga butang kay niini." Ang Manluluwas nagalantaw sa unahan uban sa kalipay sa Iyang buhat sa pagwali sa maayong balita ngadto sa mga malumo, sa paglig-on sa mga masulob-on, ug pagpahibalo sa kagawasan sa mga dinakpan ni Satanas. Sa paghunahuna sa bililhong mga panalangin nga Iyang gidala sa mga tawo, si Jesus midugang, "Sa pagkamatuod, sa pagkamatuod, Ako nagaingon kanimo, Human niini inyong makita ang langit nga maablihan, ug ang mga manulonda sa Dios mosaka ug manaug diha sa Anak sa tawo."
Here Christ virtually says, On the bank of the Jordan the heavens were opened, and the Spirit descended like a dove upon Me. That scene was but a token that I am the Son of God. If you believe on Me as such, your faith shall be quickened. You shall see that the heavens are opened, and are never to be closed. I have opened them to you. The angels of God are ascending, bearing the prayers of the needy and distressed to the Father above, and descending, bringing blessing and hope, courage, help, and life, to the children of men.
Dinhi si Kristo sa epiktibo miingon, Sa daplin sa Jordan, ang mga langit naablihan, ug ang Espiritu nanaug sama sa salampati sa ibabaw Nako. Kadto nga talan-awon usa ka ilhanan nga Ako mao ang Anak sa Dios. Kon motuo kamo Kanako ingon niana, ang inyong pagtuo mapabuhi. Inyong makita nga ang mga langit mabuksan, ug dili na gayud masirhan. Ako silang giablihan alang kanimo. Ang mga manulonda sa Dios nanagsaka, nagadala sa mga pag-ampo sa mga nagkinahanglan ug mga nalisdan ngadto sa Amahan sa itaas, ug nagkanaug, nagdala sa panalangin ug paglaum, kadasig, ug kinabuhi, ngadto sa mga anak sa mga tawo.
The angels of God are ever passing from earth to heaven, and from heaven to earth. The miracles of Christ for the afflicted and suffering were wrought by the power of God through the ministration of the angels. And it is through Christ, by the ministration of His heavenly messengers, that every blessing comes from God to us. In taking upon Himself humanity, our Saviour unites His interests with those of the fallen sons and daughters of Adam, while through His divinity He grasps the throne of God. And thus Christ is the medium of communication of men with God, and of God with men.
Ang mga manulonda sa Dios nagakanunay pag-agi gikan sa yuta ngadto sa langit, ug gikan sa langit ngadto sa yuta. Ang milagro ni Kristo ngadto sa mga gisakit ug nag-antus nahimo pinaagi sa gahum sa Dios tungod sa pag-alagad sa mga manulonda. Ug pinaagi kang Kristo, pinaagi sa pag-alagad sa Iyang langitnong mensahero, nga ang tagsatagsa ka panalangin gikan sa Dios moanhi kanato. Sa pagdala sa Iyang kaugalingon sa pagkatawhanon, ang atong Manluluwas nakighiusa sa Iyang interes ngadto sa mga nahulog nga mga anak lalake ug mga babaye ni Adan, samtang pinaagi sa Iyang pagkadiosnon Iyang gikuptan ang trono sa Dios. Ug pinaagi niana si Kristo mao ang ginamitong agianan sa komonikasyon ngadto sa tawo ug ngadto sa Dios, ug ang Dios ngadto sa mga tawo.
Jesus told Nathanael that his small act of faith would lead to seeing "greater things" — heaven opened, angels ascending and descending, in ceaseless communication between God and man. What small step of faith might be the beginning of something far bigger than you can currently see?
Giingnan ni Jesus si Natanael nga ang iyang gamayng buhat sa pagtuo modala sa pagkakita og "labaw pang dagkung mga butang" — ang langit maabli, ang mga manulonda magsaka ug manaog, sa walay hunong nga komunikasyon tali sa Dios ug sa tawo. Unsang gamayng lakang sa pagtuo ang tingali sinugdanan sa usa ka butang nga labaw pa kadaku kay sa imong makita karon?