At the Marriage Feast  ·  In His Temple Didto sa Kombira sa Kasal  ·  Sa Iyang Templo

This answer, abrupt as it seems to us, expressed no coldness or discourtesy. The Saviour's form of address to His mother was in accordance with Oriental custom. It was used toward persons to whom it was desired to show respect. Every act of Christ's earthly life was in harmony with the precept He Himself had given, "Honor thy father and thy mother." Exodus 20:12. On the cross, in His last act of tenderness toward His mother, Jesus again addressed her in the same way, as He committed her to the care of His best-loved disciple. Both at the marriage feast and upon the cross, the love expressed in tone and look and manner interpreted His words.

Kining tubag, kalit alang kanato, nagpahayag sa dili mabugnaw ug dili nga kulang sa pagtahud. Ang porma sa Manluluwas sa pagsulti sa Iyang inahan sumala sa batasan sa taga Silangan. Kini gigamit ngadto sa mga tawo nga gihandum nga hatagan sa pagtahud. Ang tagsatagsa ka buhat ni Kristo sa Iyang yutan-ong kinabuhi nahisibu sa tulomanon nga Iyang gihatag. "Tahuron mo ang imong amahan ug ang imong inahan." Eks. 20:12. Didto sa krus, sa Iyang katapusang buhat sa pagpangga sa iyang inahan, si Jesus misulti ngadto kaniya sa samang paagi, samtang Iyang gitugyan siya ngadto sa pag-amoma sa Iyang labing-hinigugmang disipulo. Niining duha sa kombira sa kasal ug didto sa krus, ang gugma nga gipadayag sa tono ug sa panan-aw ug sa batasan naghubad sa Iyang mga pulong.

At His visit to the temple in His boyhood, as the mystery of His lifework opened before Him, Christ had said to Mary, "Wist ye not that I must be about My Father's business?" Luke 2:49. These words struck the keynote of His whole life and ministry. Everything was held in abeyance to His work, the great work of redemption which He had come into the world to accomplish. Now He repeated the lesson. There was danger that Mary would regard her relationship to Jesus as giving her a special claim upon Him, and the right, in some degree, to direct Him in His mission. For thirty years He had been to her a loving and obedient son, and His love was unchanged; but He must now go about His Father's work. As Son of the Most High, and Saviour of the world, no earthly ties must hold Him from His mission, or influence His conduct. He must stand free to do the will of God. This lesson is also for us. The claims of God are paramount even to the ties of human relationship. No earthly attraction should turn our feet from the path in which He bids us walk.

Sa Iyang pagduaw sa templo sa Iyang pagkabata, samtang ang misteryo sa Iyang buhat-sa-kinabuhi nabuksan sa Iyang atubangan, si Kristo miingon ngadto kang Maria, "Wala ba diay kamo mahibalo nga Ako magabuhat sa bulohaton sa Akong Amahan?" Luk. 2:49. Kining mga pulonga maoy mibagting sa unang nota sa Iyang tibuok kinabuhi ug pag-alagad. Ang tanang mga butang gipunggan alang sa Iyang bulohaton, ang dakung buhat sa kaluwasan diin Siya mianhi sa kalibutan aron sa pagtapus. Karon Siya misubli sa leksiyon. Adunay katalagman nga si Maria mag-isip sa iyang relasyon ngadto kang Jesus nga naghatag kaniya sa pinasahing pag-angkon diha Kaniya, ug ang katungod, sa usa ka bahin, aron pagtudlo Kaniya sa Iyang bulohaton. Sulod sa katloan sa tuig Siya nahimong iyang mahigugmaon ug masinulondon nga anak, ug ang Iyang gugma wala mobalhin; apan Siya karon magahimo na sa bulohaton sa Iyang Amahan. Ingon nga Anak sa Labing Hataas, ug Manluluwas sa kalibutan, walay yutan-ong higot nga makapugong Kaniya gikan sa Iyang buhat, kun makampluwensia sa Iyang pamatasan. Kinahanglan nga Siya motindog nga mahigawas nga makabuhat sa kabubut-on sa Dios. Kining leksiyon alang usab kanato. Ang mga pag-angkon sa Dios labaw kay sa mga higot sa tawhanong relasyon. Walay yutan-ong pagdani nga makapatalikod sa atong mga tiil gikan sa dalan diin Siya magtudlo kanato paglakaw.

The only hope of redemption for our fallen race is in Christ; Mary could find salvation only through the Lamb of God. In herself she possessed no merit. Her connection with Jesus placed her in no different spiritual relation to Him from that of any other human soul. This is indicated in the Saviour's words. He makes clear the distinction between His relation to her as the Son of man and as the Son of God. The tie of kinship between them in no way placed her on an equality with Him.

Ang kalauman lamang sa kaluwasan alang sa nahulog nga kaliwatan anaa diha kang Kristo; si Maria makakaplag lamang ug kaluwasan pinaagi sa Kordero sa Dios. Sa iyang kaugalingon wala siyay nabatnan nga kaayohan. Ang iyang pagkadugtong ngadto kang Jesus nakabutang kaniya dili sa lahi nga espirituhanong relasyon ngadto Kaniya gikan sa ubang tawhanong kalag. Kini gipakita sa mga pulong sa Manluluwas. Iyang gihimong tin-aw ang kalainan sa taliwala sa Iyang relasyon ngadto kaniya ingon nga Anak sa tawo ug ingon nga Anak sa Dios. Ang higot sa pagkaparyente sa taliwala dili makapahimutang kaniya nga makigsama Kaniya.

The words, "Mine hour is not yet come," point to the fact that every act of Christ's life on earth was in fulfillment of the plan that had existed from the days of eternity. Before He came to earth, the plan lay out before Him, perfect in all its details. But as He walked among men, He was guided, step by step, by the Father's will. He did not hesitate to act at the appointed time. With the same submission He waited until the time had come.

Ang mga pulong, "Ang Akong takna wala pa moabut," nagatudlo ngadto sa kamatuoran nga ang tagsatagsa ka lihok sa kinabuhi ni Kristo dinhi sa yuta mao ang katumanan sa piano nga nahimo na gikan pa sa mga adlaw nga walay katapusan. Sa wala pa Siya moanhi sa yuta, ang piano gihan-ay na sa Iyang atubangan, hingpit sa iyang tanang kinahanglan. Apan samtang Siya milakaw sa taliwala sa mga tawo, Siya gigiyahan, kada lakang, sa kabubut-on sa Amahan. Siya wala mopanagana sa pagbuhat sa natudlong panahon. Sa sama nga pagsugyot Siya mihulat hangtud ang panahon miabut.

In saying to Mary that His hour had not yet come, Jesus was replying to her unspoken thought,—to the expectation she cherished in common with her people. She hoped that He would reveal Himself as the Messiah, and take the throne of Israel. But the time had not come. Not as a King, but as "a Man of Sorrows, and acquainted with grief," had Jesus accepted the lot of humanity.

Sa pag-ingon ngadto kang Maria nga ang Iyang panahon wala pa moabut, si Jesus nagtubag sa iyang wala ikasulti nga hunahuna,—sa paghandum nga Iyang gitagoan nga komon kauban sa iyang katawhan. Siya naglaum nga Siya magpadayag sa Iyang kaugalingon ingon nga Mesiyas, ug kuhaon ang trono sa Israel. Apan ang panahon wala pa moabut. Dili ingon nga Hari, apan ingon "nga Tawo sa Kagul-anan, ug nasinati sa kasubo," kon si Jesus midawat sa bahin nga tawhanon.

But though Mary had not a right conception of Christ's mission, she trusted Him implicitly. To this faith Jesus responded. It was to honor Mary's trust, and to strengthen the faith of His disciples, that the first miracle was performed. The disciples were to encounter many and great temptations to unbelief. To them the prophecies had made it clear beyond all controversy that Jesus was the Messiah. They looked for the religious leaders to receive Him with confidence even greater than their own. They declared among the people the wonderful works of Christ and their own confidence in His mission, but they were amazed and bitterly disappointed by the unbelief, the deep-seated prejudice, and the enmity to Jesus, displayed by the priests and rabbis. The Saviour's early miracles strengthened the disciples to stand against this opposition.

Apan bisan pa si Maria walay hustong pag-ila sa buhat ni Kristo, siya nagasalig Kaniya sa bug-os. Alang niining pagtuoha si Jesus mitubag. Mao kini ang pagpasidungog sa pagsalig ni Maria, ug paglig-on sa pagtuo sa Iyang mga disipulo, nga ang unang milagro gihimo. Ang mga disipulo mohibalag sa daghan ug dagkung tentasyon sa kakulang sa pagtuo. Alang kanila ang mga tagna nagpatin-aw labaw sa tanang pakiglalis nga si Jesus mao ang Mesiyas. Sila nagtan-aw sa mga pangulo sa tinuhoan nga modawat Kaniya uban sa pagsalig nga labaw pa sa ilang kaugalingon. Ilang gipahibalo sa mga tawo ang kahibulongang mga buhat ni Kristo ug sa ilang kaugalingong pagsalig sa Iyang misyon, apan sila nahigangha ug sa mapait nabigo tungod sa kakulang sa pagtuo, ang lalum-pagkabutang nga pagbatok ug ang pagsupak batok kang Jesus, gipakita sa mga saserdote ug mga rabbi. Ang unang mga milagro sa Manluluwas nakapalig-on sa mga disipulo sa pagtindog niining pagbatok.

In nowise disconcerted by the words of Jesus, Mary said to those serving at table, "Whatsoever He saith unto you, do it." Thus she did what she could to prepare the way for the work of Christ.

Ingon nga wala malibog sa mga pulong ni Jesus, si Maria misulti niadtong nanag atiman sa lamisa, "Kon unsay Iyang igaingon kaninyo, buhata kana." Pinaagi niana iyang gihimo ang iyang maarangan aron sa pag-andam sa agianan alang sa buhat ni Kristo.

Beside the doorway stood six large stone water jars, and Jesus bade the servants fill these with water. It was done. Then as the wine was wanted for immediate use, He said, "Draw out now, and bear unto the governor of the feast." Instead of the water with which the vessels had been filled, there flowed forth wine.

Sa kiliran sa pultahan nagtindog ang unom ka dagkung tadyaw nga bato, ug si Jesus misugo sa mga sulogoon niini sa tubig. Kini gituman. Sa dihang ang bino gikinahanglan sa dinaliang paggamit, Siya miingon, "Pagkabo na karon, ug dad-a ngadto sa pangulo sa kombira." Inbis sa tubig nga ang sudlanan gipuno, didto mitubod ang bino.

Neither the ruler of the feast nor the guests generally were aware that the supply of wine had failed. Upon tasting that which the servants brought, the ruler found it superior to any he had ever before drunk, and very different from that served at the beginning of the feast. Turning to the bridegroom, he said, "Every man at the beginning doth set forth good wine; and when men have well drunk, then that which is worse: but thou hast kept the good wine until now."

Bisan ang magmamando sa kombira ni ang mga dinapit sa kinatibuk-an nakatagad nga ang gikinahanglan nga bino nahurot na. Sa pagtilaw niadtong gidala sa mga sulogoon, ang pangulo nakakaplag niini nga labaw pag lami kay sa bisan unsa nga iya nang nainum kaniadto, ug lahi kaayo niadto naserbe na sa pagsugod sa kombira. Miatubang sa pamanhonon, miingon siya, "Tagsatagsa ka tawo sa sinugdan napahiluna sa maayong bino; ug sa dihang ang mga tawo natagbaw na pag-inum, unya moabut ang dili maayo: apan ikaw nagtago sa maayong bino hangtud karon."

As men set forth the best wine first, then afterward that which is worse, so does the world with its gifts. That which it offers may please the eye and fascinate the senses, but it proves to be unsatisfying. The wine turns to bitterness, the gaiety to gloom. That which was begun with songs and mirth ends in weariness and disgust. But the gifts of Jesus are ever fresh and new. The feast that He provides for the soul never fails to give satisfaction and joy. Each new gift increases the capacity of the receiver to appreciate and enjoy the blessings of the Lord. He gives grace for grace. There can be no failure of supply. If you abide in Him, the fact that you receive a rich gift today insures the reception of a richer gift tomorrow. The words of Jesus to Nathanael express the law of God's dealing with the children of faith. With every fresh revelation of His love, He declares to the receptive heart, "Believest thou? thou shalt see greater things than these." John 1:50.

Samtang ang mga tawo magpahiluna sa pag-una sa maayong bino, unya human niini mosunod ang dili maayo, mao man usab ang kalibutan uban sa iyang mga gasa. Kadtong iyang gitanyag tingali makapatagbaw sa mata ug makadani sa mga igbalati, apan nagpamatuod nga dili makatagbaw. Ang bino mobalhin ngadto sa pagkapait, ang kasadya ngadto sa kaguol. Kadtong gisugdan sa mga awit ug kalipay natapus sa kalaay ug kapakyasan. Apan ang mga gasa ni Jesus kanunayng presko ug bag-o. Ang kombira nga Iyang giandam alang sa kalag dili mapakyas paghatag katagbawan ug kalipay. Ang tagsatagsa ka gasa nga bag-o makadugang sa gidak-on sa modawat pagdayeg ug pagkalipay sa mga panalangin sa Ginoo. Iyang gihatag ang grasya alang sa grasya. Walay kakulang sa butang gikinahanglan. Kon ikaw magpabilin diha Kaniya, ang kamatuoran nga ikaw makadawat ug madagayaong gasa karong adlawa nagseguro sa imong pagdawat ug labi pang madagayaong gasa ugma damlag. Ang mga pulong ni Jesus ngadto kang Natanael nagpahayag sa balaod sa pagtagad sa Dios sa mga kabataan sa pagtuo. Uban sa tagsatagsa ka presko nga pagpadayag sa Iyang gugma, Siya mipahibalo ngadto sa madawatong kasingkasing, "Mituo ba ikaw? makita ra nimo ang dagkung mga butang kay niini." Juan 1:50.

The gift of Christ to the marriage feast was a symbol. The water represented baptism into His death; the wine, the shedding of His blood for the sins of the world. The water to fill the jars was brought by human hands, but the word of Christ alone could impart to it life-giving virtue. So with the rites which point to the Saviour's death. It is only by the power of Christ, working through faith, that they have efficacy to nourish the soul.

Ang gasa ni Kristo ngadto sa kombira usa ka simbolo. Ang tubig nagkahulogan sa bautismo ngadto sa Iyang kamatayon; ug ang bino mao ang pag-ula sa Iyang dugo alang sa mga sala sa kalibutan. Ang tubig sa pagpuno sa mga tadyaw gidala sa tawhanong mga kamot, apan ang pulong ni Kristo lamang mao ang makahatag niini sa gahum paghatag kinabuhi. Busa ingon man sa mga tulomanon nga nagtudlo ngadto sa kamatayon sa Manluluwas. Diha lamang sa gahum ni Kristo, nga nagbuhat pinaagi sa pagtuo, nga aduna silay epikto sa pag-alima sa kalag.

The word of Christ supplied ample provision for the feast. So abundant is the provision of His grace to blot out the iniquities of men, and to renew and sustain the soul.

Ang pulong ni Kristo naghatag sa igong kinahanglan sa Iyang grasya sa pagpala sa kalapasan sa mga tawo, ug sa pagbag-o ug pag alima sa kalag.

At the first feast He attended with His disciples, Jesus gave them the cup that symbolized His work for their salvation. At the last supper He gave it again, in the institution of that sacred rite by which His death was to be shown forth "till He come." 1 Corinthians 11:26. And the sorrow of the disciples at parting from their Lord was comforted with the promise of reunion, as He said, "I will not drink henceforth of this fruit of the vine, until that day when I drink it new with you in My Father's kingdom." Matthew 26:29.

Diha sa nahaunang kombira mitambong Siya kauban sa Iyang mga disipulo, si Jesus mihatag kanila sa kopa nga nagsimbolo sa Iyang buhat alang sa ilang kaluwasan. Didto sa katapusang panihapon mihatag sa usab Siya, sa pagtukod sa sagradong tulomanon diin ang Iyang kamatayon igapadayag "hangtud sa Iyang pag-abut." 1 Kor. 11:26. Ug ang kaguol sa mga disipulo sa pagpakigbulag gikan sa ilang Ginoo nahumpayan uban sa saad sa paghiusa, samtang Siya miingon, "Dili Ako moinum niini pag-usab niining bunga sa paras, hangtud sa adlaw diin Ako makainum niini nga bag-o kauban ninyo didto sa ginharian sa Akong Amahan." Mat. 26:29.

The wine which Christ provided for the feast, and that which He gave to the disciples as a symbol of His own blood, was the pure juice of the grape. To this the prophet Isaiah refers when he speaks of the new wine "in the cluster," and says, "Destroy it not; for a blessing is in it." Isaiah 65:8.

Ang bino nga gitagana ni Kristo alang sa kombira, ug kadtong Iyang gihatag sa mga disipulo ingon nga simbolo sa Iyang kaugalingong dugo, mao ang putling duga sa paras. Alang niini ang manalagna nga si Isaias naghisgot sa iyang pagsulti sa bag-ong bino "diha sa pongpong," ug miingon, "Ayaw kini paglaglaga, kay kini adunay panalangin." Isa. 65:8.

It was Christ who in the Old Testament gave the warning to Israel, "Wine is a mocker, strong drink is raging: and whosoever is deceived thereby is not wise." Proverbs 20:1. And He Himself provided no such beverage. Satan tempts men to indulgence that will becloud reason and benumb the spiritual perceptions, but Christ teaches us to bring the lower nature into subjection. His whole life was an example of self-denial. In order to break the power of appetite, He suffered in our behalf the severest test that humanity could endure. It was Christ who directed that John the Baptist should drink neither wine nor strong drink. It was He who enjoined similar abstinence upon the wife of Manoah. And He pronounced a curse upon the man who should put the bottle to his neighbor's lips. Christ did not contradict His own teaching. The unfermented wine which He provided for the wedding guests was a wholesome and refreshing drink. Its effect was to bring the taste into harmony with a healthful appetite.

Si Kristo mao ang naghatag sa pasidaan ngadto sa Israel sa Daang Tugon, "Ang bino maoy tigtamay, ang maisug nga ilimnon mao ang sabaan: ug bisan kinsa ang malimbongan niini dili maalamon." Prob. 20:1. Ug Siya sa Iyang Kaugalingon wala maghatag nianang ilimnona. Si Satanas nagtintal sa mga tawo sa pagpakigsalmot niini nga makatabon sa katarungan ug makapabanhod sa mga espirituhanong pagbati, apan si Kristo nagtudlo kanato sa pagdala sa kinaiya sa ubos ngadto sa pagpasakup. Ang Iyang tibuok kinabuhi mao ang sumbanan sa pagdumili sa kaugalingon. Aron sa pagbungkag sa gahum sa gana, Siya miantus sa atong katungod sa labing malisud nga pagsulay nga maantus sa tawo. Si Kristo maoy nagtudlo nga si Juan Bautista dili maginum ug bino ni maisug nga ilimnon. Siya usab ang nagsugo sa samang pagpugong didto sa asawa ni Manoah. Ug Siya mibungat sa tunglo sa tawo nga magbutang sa botilya sa mga ngabil sa iyang silingan. Si Kristo wala mosupak sa Iyang mga pagtudlo. Ang bino nga walay alkohol nga Iyang gitagana sa mga dinapit sa kasal mao ang malami ug mabugnaw nga ilimnon. Ang iyang epikto mao ang pagdala sa lami ngadto pagsibu sa gana nga makaayo sa lawas.

As the guests at the feast remarked upon the quality of the wine, inquiries were made that drew from the servants an account of the miracle. The company were for a time too much amazed to think of Him who had performed the wonderful work. When at length they looked for Him, it was found that He had withdrawn so quietly as to be unnoticed even by His disciples.

Samtang ang mga dinapit sa kombira misulti sa kamaayong klase sa bino, ang mga pangutana gihimo nga nakakuha sa mga sulogoon sa pagkahitabu sa milagro. Ang pundok sa mga tawo nianang panahona nadak-an sa katingala sa paghunahuna Kaniya nga naghimo sa kahibulongang buhat. Ug sa dihang sila nangita Kaniya, nakaplagan nga Siya mipahawa sa mahilum nga wala mahibaloi bisan sa Iyang mga disipulo.

The attention of the company was now turned to the disciples. For the first time they had the opportunity of acknowledging their faith in Jesus. They told what they had seen and heard at the Jordan, and there was kindled in many hearts the hope that God had raised up a deliverer for His people. The news of the miracle spread through all that region, and was carried to Jerusalem. With new interest the priests and elders searched the prophecies pointing to Christ's coming. There was eager desire to learn the mission of this new teacher, who appeared among the people in so unassuming a manner.

Ang pagtagad sa pundok sa katawhan didto na sa mga disipulo. Sa unang panahon aduna na silay higayon sa pagdawat sa ilang pagtuo kang Jesus. Ilang gisulti kon unsa ang ilang nakita ug nadungog didto sa Jordan, ug dunay nakapainit sa daghang mga kasingkasing sa paglaum nga ang Dios nagbangon sa usa ka manluluwas sa Iyang katawhan. Ang balita sa milagro mikaylap sa tibuok nga dapit, ug gidala ngadto sa Jerusalem. Uban sa bag-ong interes ang mga saserdote ug mga tigulang misusi sa mga tagna nga nagtudlo sa pag-anhi ni Kristo. Adunay masingkamoton nga handum pagkat-on sa misyon niining bag-ong magtutudlo, nga mipakita sa taliwala sa mga tawo sa dili mailhan nga kinaiya.

The ministry of Christ was in marked contrast to that of the Jewish elders. Their regard for tradition and formalism had destroyed all real freedom of thought or action. They lived in continual dread of defilement. To avoid contact with the "unclean," they kept aloof, not only from the Gentiles, but from the majority of their own people, seeking neither to benefit them nor to win their friendship. By dwelling constantly on these matters, they had dwarfed their minds and narrowed the orbit of their lives. Their example encouraged egotism and intolerance among all classes of the people.

Ang pag-alagad ni Kristo nakita ang dakung kalainan niadtong mga tigulang Judiyo. Ang ilang pagtagad sa tradisyon ug mga porma nakawagtang sa tanang matuod kagawasan sa hunahuna ug buhat. Sila nagkinabuhi nga kanunay nga nahadlok nga mahugawan. Aron makalikay sa paghibalag sa "mahugaw," sila magpalayo, dili lamang sa mga Hentil, apan gikan sa kadaghanan sa ilang mga katawhan, wala mangita sa paghatag kanilag kaayohan ni pagdaug sa ilang panaghigalaay. Pinaagi kanunay sa pagpabilin niining mga butanga, ilang gipagamay ang ilang mga hunahuna ug gipasigpit ang pagtuyok sa ilang kinabuhi. Ang ilang sumbanan nakadasig sa pagtagad sa kaugalingon ug dili motagad sa ubang klase sa mga tawo.

Jesus began the work of reformation by coming into close sympathy with humanity. While He showed the greatest reverence for the law of God, He rebuked the pretentious piety of the Pharisees, and tried to free the people from the senseless rules that bound them. He was seeking to break down the barriers which separated the different classes of society, that He might bring men together as children of one family. His attendance at the marriage feast was designed to be a step toward effecting this.

Si Jesus misugod sa buhat sa repormasyon pinaagi sa pag-anha sa suod nga kalooy sa katawhan. Samtang Iyang gipakita ang pagkadaku nga pagtahud sa balaod sa Dios, Iyang gibadlong ang nagpaaron-ingnon nga pagkadiosnon sa mga Pariseo, ug naninguha sa pagpahigawas sa mga tawo gikan sa walay hunahuna nga mga tulomanon nga nagahigot kanila. Siya nangita sa pagbungkag sa nag-ali nga nakapahilayo sa nagkalainlaing klase sa katilingban, nga Iya untang madala ang mga tawo paghiusa ingon nga mga anak sa usa ka banay. Ang Iyang pagtambong didto sa kombira gihimo nga lakang ngadto sa pagtuman niini.

God had directed John the Baptist to dwell in the wilderness, that he might be shielded from the influence of the priests and rabbis, and be prepared for a special mission. But the austerity and isolation of his life were not an example for the people. John himself had not directed his hearers to forsake their former duties. He bade them give evidence of their repentance by faithfulness to God in the place where He had called them.

Ang Dios nagmando kang Juan Bautista sa pagpuyo didto sa kamingawan, aron nga siya mapanalipdan gikan sa inpluwensia sa mga saserdote ug mga rabbi, ug maandam sa pinasahing misyon. Apan ang pagkamadinoton ug pagpahilayo sa iyang kinabuhi dili sumbanan sa mga tawo. Si Juan sa iyang kaugalingon wala magsugo sa iyang magpapatalinghog sa pagtalikod sa ilang unang mga katungdanan. Siya naghangyo kanila paghatag sa kamatuoran sa ilang paghinulsol pinaagi sa pagkamatinumanon ngadto sa Dios sa dapit diin Siya nagtawag kanila.

Jesus reproved self-indulgence in all its forms, yet He was social in His nature. He accepted the hospitality of all classes, visiting the homes of the rich and the poor, the learned and the ignorant, and seeking to elevate their thoughts from questions of commonplace life to those things that are spiritual and eternal. He gave no license to dissipation, and no shadow of worldly levity marred His conduct; yet He found pleasure in scenes of innocent happiness, and by His presence sanctioned the social gathering. A Jewish marriage was an impressive occasion, and its joy was not displeasing to the Son of man. By attending this feast, Jesus honored marriage as a divine institution.

Si Jesus nagbadlong sa pagpalabi sa kaugalingon sa tanan niyang porma, bisan pa niini Siya sosyal sa Iyang kinaiya. Iyang gidawat ang pagtagad sa tanang klase, moduaw sa mga puloy-anan sa mga datu ug mga kabus, sa mga maalam ug mga ignorante, ug nangita sa pagtuboy sa ilang mga hunahuna gikan sa mga pangutana sa kasagaran sa kinabuhi niadtong mga butang nga espirituhanon ug walay katapusan. Wala Siya magtugot sa subrang hudyaka, ug walay landong sa kalibutanong kalipay nga makapamansa sa Iyang batasan; bisan pa niini Siya nakakaplag ug kalipay sa mga talan-awon sa inosente nga pagmaya, ug pinaagi sa Iyang presensia mitugot sa panagtigum sosyal. Ang kasal sa Judiyo usa ka makadaning higayon, ug ang iyang kalipayan dili makapasubo sa Anak sa tawo. Pinaagi sa pagtambong niining kombira, si Jesus mipasidungog sa kaminyoon ingon nga diosnong katukoran.

In both the Old and the New Testament, the marriage relation is employed to represent the tender and sacred union that exists between Christ and His people. To the mind of Jesus the gladness of the wedding festivities pointed forward to the rejoicing of that day when He shall bring home His bride to the Father's house, and the redeemed with the Redeemer shall sit down to the marriage supper of the Lamb. He says, "As the bridegroom rejoiceth over the bride, so shall thy God rejoice over thee." "Thou shalt no more be termed Forsaken; . . . but thou shalt be called My Delight; . . . for the Lord delighteth in thee." "He will rejoice over thee with joy; He will rest in His love, He will joy over thee with singing." Isaiah 62:5, 4, margin; Zephaniah 3:17. When the vision of heavenly things was granted to John the apostle, he wrote: "I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Let us be glad and rejoice, and give honor to Him: for the marriage of the Lamb is come, and His wife hath made herself ready." "Blessed are they which are called unto the marriage supper of the Lamb." Revelation 19:6, 7, 9.

Sa duha ang Daan ug Bag-ong Tugon, ang relasyon sa kaminyoon gigamit sa pagpakita sa malumo ug sagrado nga paghiusa nga anaa sa taliwala ni Kristo ug sa Iyang katawhan. Alang sa hunahuna ni Jesus ang kalipayan sa kahikayan sa kasal nagatudlo ngadto sa pagmaya nianang adlawa kon Iya nang dad-on ang Iyang asawa sa balay sa Iyang Amahan ug ang mga linuwas kauban sa Manluluwas makalingkod ngadto sa panihapon sa kasal sa Kordero. Siya miingon, "Ingon nga ang pamanhonon nagkalipay sa pangasaw-onon, ingon man usab ang imong Dios magakalipay sa ibabaw nimo." "Dili na ikaw paganganlan nga Sinalikway; . . . apan Ikaw paganganlan nga Akong Kalipay; . . . kay si Jehoba nahimuot kanimo." "Siya magamaya sa ibabaw nimo uban sa kalipay; Siya mopahulay sa Iyang gugma, Siya magkalipay sa ibabaw nimo uban sa pag-awit." Isa. 62:5, 4, Margin; Sak. 3:17. Sa diha nga ang panan-awon sa langitnong mga butang gipakita ngadto kang Juan nga apostol, siya misulat: "Akong nadungog sama sa kini tingog sa dakung panon, ug sama sa tingog sa daghang tubig, sama sa kagahub sa makusog nga paglipak sa dalogdog, nga nagaingon, Aleluya: kay ang Ginoong Dios nga gamhanan nagahari. Managhugyaw ug managsadya kita, ug ihatag ta ang dungog ngadto Kaniya: kay ang kasal sa Kordero miabut na, ug ang Iyang pangasaw-onon naandam na sa iyang kaugalingon." "Bulahan sila nga gitawag ngadto sa panihapon sa kasal sa Kordero." Pin. 19:6, 7, 9.

Jesus saw in every soul one to whom must be given the call to His kingdom. He reached the hearts of the people by going among them as one who desired their good. He sought them in the public streets, in private houses, on the boats, in the synagogue, by the shores of the lake, and at the marriage feast. He met them at their daily vocations, and manifested an interest in their secular affairs. He carried His instruction into the household, bringing families in their own homes under the influence of His divine presence. His strong personal sympathy helped to win hearts. He often repaired to the mountains for solitary prayer, but this was a preparation for His labor among men in active life. From these seasons He came forth to relieve the sick, to instruct the ignorant, and to break the chains from the captives of Satan.

Si Jesus nakakita sa tagsatagsa ka kalag nga usa kang kinsa igahatag ang pagtawag ngadto sa Iyang ginharian. Iyang naabut ang mga kasingkasing sa mga tawo pinaagi sa pagpakigkauban nila ingon nga usang naghandum sa ilang kaayohan. Iya silang gipangita sa mga dalan sa publiko, sa pribadong mga balay, sa mga sakayan, sa sinagoga, sa kabaybayonan sa katubigan, ug didto sa kombira sa kasal. Iya silang gihibalag sa ilang inadlaw nga bulohaton, ug nagpakita sa interes sa ilang dili tinuhoanong bulohaton. Iyang gidala ang Iyang tulomanon didto sa mga puloy-anan, nagdala sa mga pamilya sa ilang kaugalingong puloy-anan ilalum sa inpluwensia sa Iyang diosnong presensia. Ang Iyang makusog nga kalooyng personal nakatabang sa pagdaug mga kasingkasing. Usahay Siya mohiklin ngadto sa kabukiran alang sa pag-inusara sa pag-ampo, apan mao kini ang pagpangandam alang sa Iyang buhat sa taliwala sa mga tawo sa aktibo nga kinabuhi. Gikan niining mga panahona migula Siya sa pag-ayo sa masakiton, pagtudlo sa mga ignorante, ug pagbungkag sa kadena gikan sa mga dinakpan ni Satanas.

It was by personal contact and association that Jesus trained His disciples. Sometimes He taught them, sitting among them on the mountainside; sometimes beside the sea, or walking with them by the way, He revealed the mysteries of the kingdom of God. He did not sermonize as men do today. Wherever hearts were open to receive the divine message, He unfolded the truths of the way of salvation. He did not command His disciples to do this or that, but said, "Follow Me." On His journeys through country and cities He took them with Him, that they might see how He taught the people. He linked their interest with His, and they united with Him in the work.

Pinaagi sa paghibalag personal ug pagpakig-uban nga si Jesus mibansay sa Iyang mga disipulo. Usahay Siya magatudlo kanila, maglingkod sa taliwala nila sa kilid sa bungtod; usahay sa daplin sa dagat, kon maglakaw kauban nila sa dalan, Iyang gipakita ang mga misteryo sa ginharian sa Dios. Wala Siya magwali sama sa gihimo sa mga tawo karon. Bisan asa nga ang mga kasingkasing nabuksan sa pagdawat sa diosnong mensahe, Iyang gibuksan ang mga kamatuoran sa dalan sa kaluwasan. Wala Siya magsugo sa Iyang mga disipulo sa paghimo niini ug niana, apan miingon, "Sumonod Kanako." Sa Iyang mga pagpanaw sa mga lungsod ug mga siyudad Iya silang gidala kauban Niya, aron nga sila makakita giunsa Niya pagtudlo ang mga tawo. Iyang giapil ang ilang interes ngadto sa Iyaha, ug sila nakighiusa kauban Niya sa buhat.

The example of Christ in linking Himself with the interests of humanity should be followed by all who preach His word, and by all who have received the gospel of His grace. We are not to renounce social communion. We should not seclude ourselves from others. In order to reach all classes, we must meet them where they are. They will seldom seek us of their own accord. Not alone from the pulpit are the hearts of men touched by divine truth. There is another field of labor, humbler, it may be, but fully as promising. It is found in the home of the lowly, and in the mansion of the great; at the hospitable board, and in gatherings for innocent social enjoyment.

Ang sumbanan ni Kristo sa paglakip sa Iyang kaugalingon sa interes sa katawhan pagasundon sa tanan nga magwali sa pulong, ug sa tanan nga nakadawat sa maayong balita sa Iyang grasya. Kita dili magdaut sa pagpakighiusa sosyal. Dili kita magpalain sa atong kaugalingon gikan sa uban. Aron pag-abut sa tanang klase, ato silang hibaloan kon asa sila. Dili sila mangita kanato sa ilang kaugalingon nga kabubut-on. Dili lamang sa pulpito nga ang mga kasingkasing sa mga tawo matandog sa diosnong kamatuoran. Adunay laing kaumhan sa pagbuhat, mapaubsanon, tingali, apan sa kinatibuk-an masaaron. Kini makaplagan sa puloy-anan sa mapaubsanon, ug sa harianong balay sa mga gamhanan; diha sa mga komite sa tambalanan, ug sa panagtigum sa inosente nga pagkalipay sosyal.

As disciples of Christ we shall not mingle with the world from a mere love of pleasure, to unite with them in folly. Such associations can result only in harm. We should never give sanction to sin by our words or our deeds, our silence or our presence. Wherever we go, we are to carry Jesus with us, and to reveal to others the preciousness of our Saviour. But those who try to preserve their religion by hiding it within stone walls lose precious opportunities of doing good. Through the social relations, Christianity comes in contact with the world. Everyone who has received the divine illumination is to brighten the pathway of those who know not the Light of life.

Ingon nga mga disipulo ni Kristo dili kita motipon sa kalibutan tungod sa gugma sa kalipayan, pagpakighiusa kanila sa kasadya. Kana nga pagpakighiusa makadala sa dautang hitabu. Dili kita mosugot sa pagpakasala pinaagi sa atong mga pulong kun atong mga buhat, sa atong paghilum kun atong presensia. Bisan asa kita moadto, atong dad-on si Jesus kauban nato, ug magpakita sa uban sa kabililhon sa atong Manluluwas. Apan kadtong nagtinguha sa pagpalungtad sa ilang tinuhoan pinaagi sa pagtago niini sa sulod sa mga batong bungbong nawad-an sa ilang bililhong higayon sa paghimo ug maayo. Pinaagi sa ilang relasyon sosyal, ang kristianismo magpakighibalag sa kalibutan. Tagsatagsa nga nakadawat sa diosnong pagpadan-ag magpasidlak sa agianan alang niadtong wala makahibalo sa Kahayag sa kinabuhi.

We should all become witnesses for Jesus. Social power, sanctified by the grace of Christ, must be improved in winning souls to the Saviour. Let the world see that we are not selfishly absorbed in our own interests, but that we desire others to share our blessings and privileges. Let them see that our religion does not make us unsympathetic or exacting. Let all who profess to have found Christ, minister as He did for the benefit of men.

Kinahanglan nga kita tanan mahimong mga saksi alang kang Jesus. Ang gahum sosyal, nga nabalaan pinaagi sa grasya ni Kristo, kinahanglan pauswagon sa pagdaug mga kalag ngadto sa Manluluwas. Pakitaa ang kalibutan nga kita dili natuhop sa hinakog sa atong kaugalingong interes, apan nga kita naghandum sa uban nga makaambit sa atong mga panalangin ug mga katungod. Pakitaa sila nga ang atong tinuhoan wala maghimo kanato nga walay kalooy kun diha ra gayud ang kinutoban. Tugoti nga ang tanan nga nag-angkon sa pagkakaplag ni Kristo, moalagad sama sa Iyang gihimo aron sa kaayohan sa mga tawo.

We should never give to the world the false impression that Christians are a gloomy, unhappy people. If our eyes are fixed on Jesus, we shall see a compassionate Redeemer, and shall catch light from His countenance. Wherever His Spirit reigns, there peace abides. And there will be joy also, for there is a calm, holy trust in God.

Dili nato ihatag sa kalibutan ang bakak nga pagtagad nga ang mga Kristohanon masulob-on, mga tawong walay kalipay. Kon ang atong mga mata natumong ngadto kang Jesus, atong makita ang maloloy-ong Manluluwas, ug makakuhag kahayag gikan sa Iyang panagway. Bisan asa nga ang Iyang Espiritu momando, didto ang kalinaw magapabilin. Ug adunay kalipay usab, kay adunay mahilum, balaan nga pagsalig ngadto sa Dios.

Christ is pleased with His followers when they show that, though human, they are partakers of the divine nature. They are not statues, but living men and women. Their hearts, refreshed by the dews of divine grace, open and expand to the Sun of Righteousness. The light that shines upon them they reflect upon others in works that are luminous with the love of Christ.

Si Kristo mahimuot sa Iyang mga sumosunod kon sila magpakita nga, bisan tawhanon, sila mga umalambit sa diosnong kinaiya. Dili sila mga estatowa, apan mga buhing mga lalake ug mga babaye. Ang ilang mga kasingkasing, nabugnawan pinaagi sa mga yamog sa diosnong grasya, nabuksan ug mikaylap ngadto sa Adlaw sa Pagkamatarung. Ang kahayag nga midan-ag kanila ilang gipadan-ag ngadto sa uban pinaagi sa mga buhat nga nagadan-ag uban sa gugma ni Kristo.

"After this He went down to Capernaum, He, and His mother, and His brethren, and His disciples: and they continued there not many days. And the Jews' Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem."

"Human niini Siya miadto ngadto sa Capernaum, Siya, ug ang Iyang inahan, ug ang Iyang mga kaigsuonan nga lalake, ug ang Iyang mga disipulo: ug nagpadayon sila didto dili sa daghang mga adlaw. Ug ang Pasko sa mga Judiyo nagakaduol na, ug si Jesus miadto ngadto sa Jerusalem."

In this journey, Jesus joined one of the large companies that were making their way to the capital. He had not yet publicly announced His mission, and He mingled unnoticed with the throng. Upon these occasions, the coming of the Messiah, to which such prominence had been given by the ministry of John, was often the theme of conversation. The hope of national greatness was dwelt upon with kindling enthusiasm. Jesus knew that this hope was to be disappointed, for it was founded on a misinterpretation of the Scriptures. With deep earnestness He explained the prophecies, and tried to arouse the people to a closer study of God's word.

Niini nga pagpanaw, si Jesus mitipon sa dakung panon nga naghimo sa ilang paglakaw ngadto sa ulohan sa siyudad. Wala pa Siya magpahibalo sa Iyang misyon sa publiko, ug Siya nakigtipon nga wala mahibaloi didto sa panon sa katawhan. Niining mga higayona, ang pag-abut sa Mesiyas, diin ang pagpaila gihatag ni Juan sa iyang pagbuhat, mao usahay ang tema sa pagsinultihay. Ang paglaum sa pagpadungganon sa nasud gihisgotan sa hilabihang kainit. Si Jesus nahibalo nga kining paglauma nila mapakyas, kay natukod kini sa dili maayong pagkahubad sa mga Kasulatan. Uban sa halalum nga kasibut Iyang gipatin-aw ang mga tagna, ug naningkamot sa pagpukaw sa kadasig sa mga tawo sa suod nga pagtuon sa pulong sa Dios.

The Jewish leaders had instructed the people that at Jerusalem they were to be taught to worship God. Here during the Passover week large numbers assembled, coming from all parts of Palestine, and even from distant lands. The temple courts were filled with a promiscuous throng. Many were unable to bring with them the sacrifices that were to be offered up as typifying the one great Sacrifice. For the convenience of these, animals were bought and sold in the outer court of the temple. Here all classes of people assembled to purchase their offerings. Here all foreign money was exchanged for the coin of the sanctuary.

Ang mga pangulong Judiyo nagtudlo sa mga tawo nga didto sa Jerusalem sila pagatudloan sa pagsimba sa Dios. Dinhi sa panahon sa semana sa Pasko ang dakung gidaghanon nagkatigum, nga nagagikan sa tanang dapit sa Palestina, ug bisan pa sa layong kayutaan. Ang mga hawanan sa templo napuno sa nagkasagol nga panon. Daghan ang wala makadala kauban nila sa mga sakripisyo nga igahalad nga naghulagway sa usa nga dakung Sakripisyo. Alang sa kahamugaway niini, ang mga mananap ginapalit ug ginabaligya didto sa gawas sa korte sa templo. Dinhi ang tanang klase sa mga tawo nanagkatigum sa pagpapalit sa ilang ighahalad. Dinhi ang tanang langyaw nga salapi ginailisan sa kuartang metal sa sangtuario.

Every Jew was required to pay yearly a half shekel as "a ransom for his soul;" and the money thus collected was used for the support of the temple. Exodus 30:12-16. Besides this, large sums were brought as freewill offerings, to be deposited in the temple treasury. And it was required that all foreign coin should be changed for a coin called the temple shekel, which was accepted for the service of the sanctuary. The money changing gave opportunity for fraud and extortion, and it had grown into a disgraceful traffic, which was a source of revenue to the priests.

Kada usa ka Judiyo gikinahanglan nga mobayad sa tinuig nga tunga sa siklo ingon "nga bayad paglukat sa iyang kalag;" ug ang salapi nga matigum gamiton sa pagsuportar sa templo. Eks. 30:12-16. Gawas pa niini, dagkung kantidad gidala ingon nga mga halad nga kinabubut-on, nga itago sa panudlanan sa templo. Ug ginasugo nga ang tanang metal salapi nga langyaw pagailisan sa metal salapi nga gitawag nga siklo sa templo, nga maoy madawat alang sa serbisyo sa sangtuario. Ang pagilis sa salapi nakahatag sa higayon alang sa paglimbong ug pagsaborno, ug kini mitubo ngadto sa makauulaw nga buhat nga maoy hingohaang tinubdan sa mga saserdote.

The dealers demanded exorbitant prices for the animals sold, and they shared their profits with the priests and rulers, who thus enriched themselves at the expense of the people. The worshipers had been taught to believe that if they did not offer sacrifice, the blessing of God would not rest on their children or their lands. Thus a high price for the animals could be secured; for after coming so far, the people would not return to their homes without performing the act of devotion for which they had come.

Ang mga tig-ilis nangayo ug dakung bili alang sa mga mananap nga gibaligya, ug ilang gibahin ang ilang ganansia ngadto sa mga saserdote ug mga pangulo, kinsa midatu sa ilang kaugalingon sa salapi sa mga tawo. Ang mga magsisimba gitudloan sa pagtuo nga kon dili sila mohalad sa sakripisyo, ang panalangin sa Dios dili magpabilin sa ilang mga anak ug sa ilang mga yuta. Busa ang taas nga bili alang sa mga mananap madawat; kay human sa pag-anha nila nianang gilay-ona, ang mga tawo dili na mobalik sa ilang mga puloy-anan nga dili makahimo sa ilang buhat sa paghigugma sa Dios diin sila mianhi.

A great number of sacrifices were offered at the time of the Passover, and the sales at the temple were very large. The consequent confusion indicated a noisy cattle market rather than the sacred temple of God. There could be heard sharp bargaining, the lowing of cattle, the bleating of sheep, the cooing of doves, mingled with the chinking of coin and angry disputation. So great was the confusion that the worshipers were disturbed, and the words addressed to the Most High were drowned in the uproar that invaded the temple. The Jews were exceedingly proud of their piety. They rejoiced over their temple, and regarded a word spoken in its disfavor as blasphemy; they were very rigorous in the performance of ceremonies connected with it; but the love of money had overruled their scruples. They were scarcely aware how far they had wandered from the original purpose of the service instituted by God Himself.

Ang dakung gidaghanon sa mga sakripisyo gihalad niadtong panahon sa Pasko, ug ang mga halin didto sa templo daku kaayo. Ang resultang kasamok nagpakita sa kasaba sa merkado kay sa templo sa Dios. Adunay mabati nga mainggit nga paghangyoay, ang pagtingog sa baka, ang pag-ima sa karnero, ang pag-agumod sa mga salampati, nasagolan sa mga tinagingting sa metal nga salapi ug masuk-anong paglantugi. Daku kaayo ang kasamok, nga ang mga magsisimba nasamokan, ug ang mga pulong nga gipangaliya ngadto sa Labing Hataas natabunan sa kagahub nga miabut sa templo. Ang mga Judiyo hilabihang ka garbo sa ilang pagkadiosnon. Sila nalipay sa ilang templo, ug gitagad ang pulong nga isulti nga dili pabor niini nga panamastamas; sila makuti kaayo sa pagbuhat sa mga seremonyas nga nahilakip niini; apan ang gugma sa salapi maoy nakatabon sa ilang mga pagduhaduha. Sila wala kaayo makabantay unsa ka layo nga sila nahisalaag gikan sa orihinal nga tuyo sa serbisyo nga gihimo sa Dios sa Iyang kaugalingon.

When the Lord descended upon Mount Sinai, the place was consecrated by His presence. Moses was commanded to put bounds around the mount and sanctify it, and the word of the Lord was heard in warning: "Take heed to yourselves, that ye go not up into the mount, or touch the border of it: whosoever toucheth the mount shall be surely put to death: there shall not an hand touch it, but he shall surely be stoned, or shot through; whether it be beast or man, it shall not live." Exodus 19:12, 13. Thus was taught the lesson that wherever God manifests His presence, the place is holy. The precincts of God's temple should have been regarded as sacred. But in the strife for gain, all this was lost sight of.

Sa mikanaug ang Ginoo didto sa bukid sa Sinai, ang dapit nabalaan pinaagi sa Iyang presensia. Si Moises gisugo pagbutang ug ali palibut sa bukid ug pagbalaan niini, ug ang pulong sa Ginoo nadungog ingon nga pasidaan: "Magmatngon kamo sa inyong kaugalingon nga dili kamo magtungas sa bukid, ni maghikap kamo sa utlanan niini: bisan kinsa ang maghikap sa bukid pagapatyon gayud: walay kamot nga magahikap niini, kay siya tinuod pagabatoon, kun pagapanaon; bisan mananap kon tawo, dili siya pagabuhion." Eks. 19:12, 13. Busa ingon niana ang pagtudlo sa leksiyon nga bisan asa ang Dios magpakita sa Iyang presensia, ang dapit balaan. Ang mga lawak sa templo sa Dios tagdon unta nga sagrado. Apan sa kagubot tungod sa ganansia, tanan kini nawala sa panan-aw.

The priests and rulers were called to be the representatives of God to the nation; they should have corrected the abuses of the temple court. They should have given to the people an example of integrity and compassion. Instead of studying their own profit, they should have considered the situation and needs of the worshipers, and should have been ready to assist those who were not able to buy the required sacrifices. But this they did not do. Avarice had hardened their hearts.

Ang mga saserdote ug mga magmamando gitawag nga mga tinugyanan sa Dios ngadto sa nasud; sila unta maoy magpatarung sa mga pag-abuso sa mga korte sa templo. Sila unta maghatag sa mga sumbanan sa mga katawhan sa pagkamaminatud-on ug pagkalooy. Inbis sa pagtuon sa ilang kaayohan, sila unta magtagad sa kahimtang ug kinahanglan sa mga magsisimba, ug andam sa pagtabang niadtong mga dili makahimo sa pagpalit sa gikinahanglan nga sakripisyo. Apan kini wala nila himoa. Ang kahangol sa salapi nakagahi sa ilang mga kasingkasing.

There came to this feast those who were suffering, those who were in want and distress. The blind, the lame, the deaf, were there. Some were brought on beds. Many came who were too poor to purchase the humblest offering for the Lord, too poor even to buy food with which to satisfy their own hunger. These were greatly distressed by the statements of the priests. The priests boasted of their piety; they claimed to be the guardians of the people; but they were without sympathy or compassion. The poor, the sick, the dying, made their vain plea for favor. Their suffering awakened no pity in the hearts of the priests.

Adunay miabut niining piesta kadtong nanag-antus, kadtong nagkinahanglan ug nalibog. Ang buta, ang bakol, ang bungol, didto sila. Ang pila kanila gidala sa mga higdaanan. Daghan ang miabut nga kabus kaayo nga makapalit sa labing ubos nga halad alang sa Ginoo, kabus kaayo bisan sa pagpalit sa pagkaon diin makatagbaw sa ilang kaugalingong kagutom. Kini sila nasubo kaayo sa mga pahayag sa mga saserdote. Ang mga saserdote nagpagarbo sa ilang pagkadiosnon; sila nag-angkon nga mao ang magbalantay sa mga tawo; apan sila walay kalooy ug pagbati. Ang kabus, ang masakiton, ang himalatyon, mihimo sa ilang pakyas nga pagpangalyupo alang sa pabor. Ang ilang mga pag-antus wala makapapukaw sa kalooy sa mga kasingkasing sa mga saserdote.

As Jesus came into the temple, He took in the whole scene. He saw the unfair transactions. He saw the distress of the poor, who thought that without shedding of blood there would be no forgiveness for their sins. He saw the outer court of His temple converted into a place of unholy traffic. The sacred enclosure had become one vast exchange.

Samtang si Jesus miabut sa templo, Iyang namatikdan ang tibuok talan-awon. Iyang nakita ang dili matarung gibuhat. Iyang nakita ang kalisud sa mga kabus, kinsa naghunahuna nga kon walay pagpatulo sa dugo walay pagpasaylo sa ilang mga sala. Iyang nakita ang gawas sa hawanan sa Iyang templo nga nahimong dapit sa dili balaan nga pagpinalitay. Ang sagradong dapit nahimong dakung pagbinayloay.

Christ saw that something must be done. Numerous ceremonies were enjoined upon the people without the proper instruction as to their import. The worshipers offered their sacrifices without understanding that they were typical of the only perfect Sacrifice. And among them, unrecognized and unhonored, stood the One symbolized by all their service. He had given directions in regard to the offerings. He understood their symbolical value, and He saw that they were now perverted and misunderstood. Spiritual worship was fast disappearing. No link bound the priests and rulers to their God. Christ's work was to establish an altogether different worship.

Si Kristo nakakita nga adunay butang nga pagahimuon. Daghang mga seremonyas gipatuman sa mga tawo nga walay hustong pagtudlo kon unsa ang ilang tuyo. Ang mga magsisimba naghalad sa ilang mga sakripisyo nga wala makasabut nga sila gihularan lamang sa hingpit nga Sakripisyo. Ug sa taliwala nila, wala mailhi ug wala pasidunggi, nagtindog ang Usa nga gisimbolo sa tanan nilang serbisyo. Siya naghatag ug mga tulomanon kabahin sa mga paghalad. Siya nakasabut sa ilang bili sa simbolo, ug Iyang nakita nga karon sila nabalit-ad ug wala masabti. Ang espirituhanong pagsimba sa madali nagakawala. Walay higot nga nagahiusa sa mga saserdote ug mga pangulo ngadto sa ilang Dios. Ang buhat ni Kristo mao ang pagtukod sa lahi nga pagsimba.

With searching glance, Christ takes in the scene before Him as He stands upon the steps of the temple court. With prophetic eye He looks into futurity, and sees not only years, but centuries and ages. He sees how priests and rulers will turn the needy from their right, and forbid that the gospel shall be preached to the poor. He sees how the love of God will be concealed from sinners, and men will make merchandise of His grace. As He beholds the scene, indignation, authority, and power are expressed in His countenance. The attention of the people is attracted to Him. The eyes of those engaged in their unholy traffic are riveted upon His face. They cannot withdraw their gaze. They feel that this Man reads their inmost thoughts, and discovers their hidden motives. Some attempt to conceal their faces, as if their evil deeds were written upon their countenances, to be scanned by those searching eyes.

Uban sa masusihon nga pagtan-aw, si Kristo nakamatikod sa talan-awon sa atubangan Niya samtang Siya nagtindog diha sa mga ang-ang sa korte sa templo. Uban sa matang matagnaon Siya milantaw ngadto sa umalabut panahon, ug dili lamang ang mga tuig ang makita, apan ginatus ug kapanahonan. Iyang nakita giunsa sa mga saserdote ug mga magmamando pagsalikway sa mga makaluluoy sa ilang katungod, ug gidid-an nga ang maayong balita iwali sa mga kabus. Iyang nakita giunsa pagtago gikan sa mga makasasala ang gugma sa Dios, ug ang mga tawo naghimog negosyo sa Iyang grasya. Samtang Iyang nakita ang talan-awon, ang matarung kasuko, ang awtoridad, ug kagahum napadayag sa Iyang panagway. Ang atension sa mga tawo nadani ngadto Kaniya. Ang mga mata niadtong nisalmot sa dili balaan nga patigayon mitutok sa Iyang nawong. Sila dili makalingiw sa ilang pagtan-aw. Sila nagabati nga kining tawhana nakabasa sa ilang mga hunahuna sa sulod, ug nakadiskobre sa ilang tinagong mga motibo. Ang uban naninguha sa pagtago sa ilang mga nawong, sama nga ang ilang dautang mga buhat nasulat diha sa ilang mga dagway, nga pagasusihon niadtong masusihong mga mata.

The confusion is hushed. The sound of traffic and bargaining has ceased. The silence becomes painful. A sense of awe overpowers the assembly. It is as if they were arraigned before the tribunal of God to answer for their deeds. Looking upon Christ, they behold divinity flash through the garb of humanity. The Majesty of heaven stands as the Judge will stand at the last day,—not now encircled with the glory that will then attend Him, but with the same power to read the soul. His eye sweeps over the multitude, taking in every individual. His form seems to rise above them in commanding dignity, and a divine light illuminates His countenance. He speaks, and His clear, ringing voice—the same that upon Mount Sinai proclaimed the law that priests and rulers are transgressing—is heard echoing through the arches of the temple: "Take these things hence; make not My Father's house an house of merchandise."

Ang kasamok nahilum. Ang tingog sa nanagpatigayon ug paghinangyoay mihunong. Ang kahilum nahimong masakit. Ang pagbati sa kabalaka migahum sa nanagtigum. Sama nga sila napaatubang sa tribuna sa Dios aron pagtubag sa ilang mga buhat. Sa mitan-aw ngadto kang Kristo, ilang nakita ang pagkadiosnon mikilab ngadto sa besti nga tawhanon. Ang Gamhanan sa langit nagtindog ingon nga Maghuhukom nga magatindog sa katapusang mga adlaw,—dili karon nalibutan sa himaya nga unya motambong Kaniya, apan sa samang gahum nga mobasa sa kalag. Ang Iyang mga mata miagi sa ibabaw sa dakung pundok, nga nag-usisa sa tagsatagsa ka tawo. Ang Iyang pamarug daw mitindog labaw kanila sa makamandong dungog, ug ang diosnong kahayag midan-ag sa Iyang dagway. Siya misulti, ug ang Iyang klaro, nagabagting nga tingog—ang samang tingog nga nagpahibalo didto sa Bukid sa Sinai sa balaod nga gilapas sa mga saserdote ug mga magmamando—madungog nga milanog sa mga arko sa templo. "Kuhaa kining mga butanga dinhi; ang balay sa Akong Amahan ayaw ninyo paghimoang merkado."

Slowly descending the steps, and raising the scourge of cords gathered up on entering the enclosure, He bids the bargaining company depart from the precincts of the temple. With a zeal and severity He has never before manifested, He overthrows the tables of the money-changers. The coin falls, ringing sharply upon the marble pavement. None presume to question His authority. None dare stop to gather up their ill-gotten gain. Jesus does not smite them with the whip of cords, but in His hand that simple scourge seems terrible as a flaming sword. Officers of the temple, speculating priests, brokers and cattle traders, with their sheep and oxen, rush from the place, with the one thought of escaping from the condemnation of His presence.

Sa hinay nanaug sa hagdan, ug giisa ang latigo nga hinakgum pisi sa pagsulod sa dapit, Iyang gisultian ang naghangyoay nga nagtigum pagpapahawa gikan niadtong mga lawak sa templo. Uban sa kadasig ug kaseryoso nga wala Niya ikapakita kaniadto, Iyang gipangtumba ang mga lamisa sa mga nanag-ilis sa salapi. Ang mga sinsilyo nangahulog, nga mitagingting sa maalingisig didto sa bantok nga marmol. Walay nakahunahuna sa pag-usisa sa Iyang awtoridad. Walay mihunong pagtigum sa ilang linimbong nga ganansia. Si Jesus wala mobunal kanila niadtong latigo sa mga pisi, apan sa Iyang kamot kadtong yanong latigo daw makalilisang sama sa nagakalayong espada. Ang mga opisyales sa templo, ang mga saserdote naghunahunag ganansia, ang mga magpapatigayon ug magbabaligyag baka, uban sa ilang karnero ug laking baka, midali paggawas gikan sa dapit, sa usa ka hunahuna nga mokalagiw gikan sa pagkamakondinar sa Iyang presensia.

A panic sweeps over the multitude, who feel the overshadowing of His divinity. Cries of terror escape from hundreds of blanched lips. Even the disciples tremble. They are awestruck by the words and manner of Jesus, so unlike His usual demeanor. They remember that it is written of Him, "The zeal of Thine house hath eaten Me up." Psalm 69:9. Soon the tumultuous throng with their merchandise are far removed from the temple of the Lord. The courts are free from unholy traffic, and a deep silence and solemnity settles upon the scene of confusion. The presence of the Lord, that of old sanctified the mount, has now made sacred the temple reared in His honor.

Usa ka kagubot mikaylap sa daghang tawo, kinsa nagbati sa paglandong paglukop sa Iyang pagkadiosnon. Ang mga pagsinggit sa kahadlok migula gikan sa ginatus ka naluspad nga mga ngabil. Bisan ang mga disipulo mikurog. Sila nabalaka sa mga pulong ug batasan ni Jesus, nga dili sama sa Iyang naandang kinaiya. Sila nahinumdum nga nahasulat kabahin Niya, "Kay ang kadasig sa Imong balay nagalamoy Kanako." Sal. 69:9. Sa wala madugay ang masamokon nga pundok uban sa ilang baligya layo na gikan sa templo sa Ginoo. Ang mga hawanan nalibre na sa dili balaan nga patigayon, ug ang halalum nga kahilum ug kabalaan nagpabilin sa talan-awon sa kasamok. Ang presensia sa Ginoo, nga sa karaan nakabalaan sa bukid, karon nakahimo na nga sagrado sa templo nga gimatuto sa Iyang dungog.

In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God's purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts. In cleansing the temple from the world's buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. "The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner's fire, and like fullers' soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver." Malachi 3:1-3.

Diha sa paglinis sa templo, si Jesus nagpahibalo sa Iyang misyon ingon nga Mesiyas, ug misulod sa Iyang buhat. Kanang templo, nga gitukod alang sa pagpuyo sa diosnong Presensia, gihimo nga leksiyon nga talan-awon alang sa Israel ug sa kalibutan. Gikan sa mga katuigang walay katapusan maoy tuyo sa Dios nga ang kada usa ka linalang binuhat, gikan sa silaw ug balaang manulonda ngadto sa tawo, maoy templo alang sa pagpuyo sa Maglalalang. Tungod sa sala, ang tawohanon mihunong sa pagkatemplo sa Dios. Nangitngitan ug nahugawan pinaagi sa dautan, ang kasingkasing sa tawo wala na makapakita sa himaya sa Usang Diosnon. Apan pinaagi sa pagkatawhanon sa Anak sa Dios, ang tuyo sa langit natuman. Ang Dios nagpuyo sa katawhan, ug pinaagi sa maluwasong grasya ang kasingkasing sa tawo nahimo pag-usab nga Iyang templo. Ang Dios naghimo nga ang templo sa Jerusalem maoy kanunay nga magsaksi sa mataas nga destino nga nabuksan sa tagsatagsa ka kalag. Apan ang mga Judiyo wala makasabut sa kahulogan sa gambalay nga ilang gitagad sa dakung garbo. Sila wala magtugyan sa ilang kaugalingon ingon nga balaang mga templo sa Diosnong Espiritu. Ang mga hawanan sa templo sa Jerusalem, nga napuno sa kagahub sa dili balaan patigayon, nagarepresentar sa tanan nga matuod nga templo sa kasingkasing, nahugawan sa presensia sa lawasnong gugma ug dili balaang mga hunahuna. Sa paglinis sa templo gikan sa mga pumapalit ug magbabaligya sa kalibutan, si Jesus nagpahibalo sa Iyang misyon sa paglinis sa kasingkasing gikan sa pagkahugaw sa sala,—gikan sa yutan-on nga mga handum, ang hinakog nga kaibog, ang dautang mga batasan, nga nakahugaw sa kalag. "Ang Ginoo nga inyong gipangita, moabut sa hinanali sa Iyang templo, ug ang Sinugo sa tugon, si kinsa inyong gitinguha: Ania karon, Siya moabut na, nagaingon si Jehoba sa mga panon. Apan kinsa ang magapabilin sa adlaw sa Iyang pag-anhi? ug kinsa ang mangatubang kon Siya mopakita na? Kay Siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa manglalaba: Ug Siya magalingkod ingon sa magtutunaw ug maguulay sa salapi; ug Iyang pagaputlion ang mga anak lalake ni Levi, ug ulayon sila sama sa bulawan ug salapi." Mal. 3:1-3.

"Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you? If any man defile the temple of God, him shall God destroy; for the temple of God is holy, which temple ye are." 1 Corinthians 3:16, 17. No man can of himself cast out the evil throng that have taken possession of the heart. Only Christ can cleanse the soul temple. But He will not force an entrance. He comes not into the heart as to the temple of old; but He says, "Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear My voice, and open the door, I will come in to him." Revelation 3:20. He will come, not for one day merely; for He says, "I will dwell in them, and walk in them; . . . and they shall be My people." "He will subdue our iniquities; and Thou wilt cast all their sins into the depths of the sea." 2 Corinthians 6:16; Micah 7:19. His presence will cleanse and sanctify the soul, so that it may be a holy temple unto the Lord, and "an habitation of God through the Spirit." Ephesians 2:21, 22.

"Wala ba kamo masayud nga kamo templo sa Dios ug nga ang Espiritu sa Dios nagapuyo diha sa sulod ninyo? Kon adunay molaglag sa templo sa Dios, siya pagalaglagon sa Dios; kay ang templo sa Dios balaan, ug kanang temploha mao kamo." 1 Kor. 3:16, 17. Walay tawo sa iyang kaugalingon makapapahawa sa dautang panon nga nakapahiluna sa kasingkasing. Si Kristo lamang ang makalinis sa templo sa kalag. Apan Siya dili mopugos sa pagsulod. Siya dili mosulod sa kasingkasing sama sa templo sa karaan; apan Siya moingon, "Ania karon, Ako nagatindog sa pultahan, ug nagapanuktok: bisan kinsa nga tawo makadungog sa Akong tingog, ug moabli sa pultahan, Ako mosulod ngadto kaniya." Pin. 3:20. Siya moanhi dili sa usa ka adlaw; kay Siya nag-ingon, "Ako magapuyo diha kanila, ug magalakaw diha kanila; . . . ug sila mamao ang Akong katawhan." "Iyang pagakuhaon ang atong mga kalapasan; ug Ikaw magalabay niining tanan nilang sala ngadto sa kinailadman sa dagat." 2 Kor. 6:16; Mik. 7:19. Ang Iyang presensia makalinis ug makabalaan sa kalag, aron nga kini mahimo nga balaan nga templo ngadto sa Ginoo, ug "usa ka puloy-anan sa Dios pinaagi sa Espiritu." Epe. 2:21, 22.

Overpowered with terror, the priests and rulers had fled from the temple court, and from the searching glance that read their hearts. In their flight they met others on their way to the temple, and bade them turn back, telling them what they had seen and heard. Christ looked upon the fleeing men with yearning pity for their fear, and their ignorance of what constituted true worship. In this scene He saw symbolized the dispersion of the whole Jewish nation for their wickedness and impenitence.

Nagamhan sa kahadlok, ang mga saserdote ug mga pangulo mikalagiw gikan sa korte sa templo, ug gikan sa masusihong pagtan-aw nga nakabasa sa ilang mga kasingkasing. Sa ilang pagkalagiw ilang gihibalag ang uban nga nagpaingon sa templo, ug gisultian sila nga mobalik sa ilang agi, nagsulti kanila unsa ang ilang nakita ug nadungog. Si Kristo nagtan-aw sa nagkalagiw nga mga tawo uban ang mahandumong kalooy alang sa kalisang, ug sa ilang kaignorante kon unsa ang nahilakip sa matuod nga pagsimba. Niining talan-awon Iyang nakita nga gisimbolo ang pagbulagbulag sa tibuok nasud sa Judiyo tungod sa ilang pagkadautan ug pagpakaulaw.

And why did the priests flee from the temple? Why did they not stand their ground? He who commanded them to go was a carpenter's son, a poor Galilean, without earthly rank or power. Why did they not resist Him? Why did they leave the gain so ill acquired, and flee at the command of One whose outward appearance was so humble?

Ug ngano man nga ang mga saserdote mikalagiw gikan sa templo? Ngano nga sila dili makatindog sa ilang dapit? Siya nga nagsugo kanila sa pagpahawa usa lang ka anak sa panday, usa ka kabus Galileanhon, nga walay yutan-ong ranggo kun gahum. Ngano nga sila wala mosukol Kaniya? Nganong ilang gibiyaan ang ganansia nga dautan nga pagkakuha, ug mikalagiw sa sugo sa Usa kinsang panagway sa gawas mapaubsanon kaayo?

Christ spoke with the authority of a king, and in His appearance, and in the tones of His voice, there was that which they had no power to resist. At the word of command they realized, as they had never realized before, their true position as hypocrites and robbers. When divinity flashed through humanity, not only did they see indignation on Christ's countenance; they realized the import of His words. They felt as if before the throne of the eternal Judge, with their sentence passed on them for time and for eternity. For a time they were convinced that Christ was a prophet; and many believed Him to be the Messiah. The Holy Spirit flashed into their minds the utterances of the prophets concerning Christ. Would they yield to this conviction?

Si Kristo misulti nga may awtoridad ingon sa hari, ug ang Iyang dagway, ug sa tono sa Iyang tingog, adunay diha nga sila walay gahum sa pagsukol. Sa pulong sa pagsugo sila nakasabut, sa wala pa nila masabti kaniadto, sa ilang matuod nga buhat ingon mga salingkapaw ug mga kawatan. Sa dihang ang diosnon mikilab ngadto sa tawhanon, dili lamang sila nakakita sa diosnong kasuko sa panagway ni Kristo; sila nakasabut sa tuyo sa Iyang mga pulong. Sila nagbati nga sama sa anaa sa trono sa walay katapusang Maghuhukom, uban sa ilang hukom nga gihatag kanila alang sa panahon ug sa eternidad. Sa maong panahon sila nadani nga si Kristo usa ka manalagna; ug daghan ang mituo Kaniya nga mao ang Mesiyas. Ang Espiritu Santo nagpakidlap sa ilang mga hunahuna sa mga sinultihan sa mga manalagna kabahin kang Kristo. Mosugot ba sila niining hunahunaa?

Repent they would not. They knew that Christ's sympathy for the poor had been aroused. They knew that they had been guilty of extortion in their dealings with the people. Because Christ discerned their thoughts they hated Him. His public rebuke was humiliating to their pride, and they were jealous of His growing influence with the people. They determined to challenge Him as to the power by which He had driven them forth, and who gave Him this power.

Sa paghinulsol sila dili mosugot. Sila nahibalo nga ang simpatiya ni Kristo alang sa kabus nagpadasig. Siya nahibalo nga nakasala sila sa pagpasuborno sa ilang pagtagad sa mga tawo. Tungod kay si Kristo nakasabut sa ilang mga hunahuna sila nasuko Kaniya. Ang Iyang pagbadlong sa publiko nakapaubos sa ilang garbo, ug sila nasina sa Iyang nagatubo nga inpluwensia sa mga tawo. Sila nagtinguha sa paghagit Kaniya kabahin sa gahum nga diin Siya nagaabog kanila, ug kinsa ang naghatag Kaniya sa gahum.

Slowly and thoughtfully, but with hate in their hearts, they returned to the temple. But what a change had taken place during their absence! When they fled, the poor remained behind; and these were now looking to Jesus, whose countenance expressed His love and sympathy. With tears in His eyes, He said to the trembling ones around Him: Fear not; I will deliver thee, and thou shalt glorify Me. For this cause came I into the world.

Sa mahinay ug sa mahunahunaon, apan uban sa kapungot sa ilang mga kasingkasing, sila mibalik sa templo. Apan unsa ang kabalhinan ang nahitabu sa panahon sa ilang pagkawala diha? Sa ilang pagkalagiw ang mga kabus nagpabilin; ug kini sila karon nagtan-aw ngadto kang Jesus, kansang panagway nagpahayag sa Iyang gugma ug kalooy. Uban sa mga luha sa Iyang mga mata, Siya miingon ngadto sa mga nagakurog nga naglibut Kaniya: Ayaw kahadlok, Ako magaluwas kaninyo, ug kamo magahimaya Kanako. Kay alang niining hinungdan Ako mianhi niining kalibutan.

The people pressed into Christ's presence with urgent, pitiful appeals: Master, bless me. His ear heard every cry. With pity exceeding that of a tender mother He bent over the suffering little ones. All received attention. Everyone was healed of whatever disease he had. The dumb opened their lips in praise; the blind beheld the face of their Restorer. The hearts of the sufferers were made glad.

Ang mga tawo midotdot ngadto sa presensia ni Kristo uban sa dinaliang hangyo sa kalooy: Agalon, panalangini ako. Ang Iyang dalunggan nakadungog sa tagsatagsa ka singgit. Uban sa kalooy nga molabaw niadtong malumong inahan midungo Siya ngadto sa mga gagmayng nanag-antus. Ang tanan nakadawat sa pagtagad. Ang tanan nangaayo sa bisan unsang balatian nga anaa kanila. Ang mga amang miabli sa ilang mga ngabil sa pagdayeg; ang mga buta nakakita sa nawong sa ilang Mag-aayo. Ang mga kasingkasing sa mga nanag-antus nahimong gilipay.

As the priests and temple officials witnessed this great work, what a revelation to them were the sounds that fell on their ears! The people were relating the story of the pain they had suffered, of their disappointed hopes, of painful days and sleepless nights. When the last spark of hope seemed to be dead, Christ had healed them. The burden was so heavy, one said; but I have found a helper. He is the Christ of God, and I will devote my life to His service. Parents said to their children, He has saved your life; lift up your voice and praise Him. The voices of children and youth, fathers and mothers, friends and spectators, blended in thanksgiving and praise. Hope and gladness filled their hearts. Peace came to their minds. They were restored soul and body, and they returned home, proclaiming everywhere the matchless love of Jesus.

Samtang ang mga saserdote ug mga opisyales sa templo nagsaksi niining dakung buhat, unsa ka pagpadayag ngadto kanila ang mga tingog nga miabut sa ilang mga dalunggan! Ang mga tawo nagsubli sa sugilanon sa kasakit nga ilang giantus, sa ilang mga paglaum nga napakyas, ug sa mga masakit nga mga adlaw ug mga gabiing walay katulog. Sa diha nga ang katapusang kidlap sa paglaum daw mamatay na, si Kristo nag-ayo kanila. Ang lulan hilabihan ka bug-at, ang usa misulti; apan nakakaplag ako sa magtatabang. Siya mao si Kristo sa Dios, ug akong maggamit sa akong kinabuhi alang sa Iyang serbisyo. Ang mga ginikanan miingon sa ilang mga anak, Siya nagluwas sa inyong kinabuhi; itugbaw ang inyong tingog ug magdayeg Kaniya. Ang mga tingog sa mga bata ug mga batan-on, mga amahan ug mga inahan, mga higala ug mga tumatan-aw, nagkahiusa sa pagpasalamat ug pagdayeg. Ang paglaum ug kalipay nakapuno sa ilang mga kasingkasing. Ang kalipay miabut sa ilang mga hunahuna. Sila giayo kalag ug lawas, ug sila mipauli sa puloy-anan, nagpahibalo bisan asa sa dili ikatandi nga gugma ni Jesus.

At the crucifixion of Christ, those who had thus been healed did not join with the rabble throng in crying, "Crucify Him, crucify Him." Their sympathies were with Jesus; for they had felt His great sympathy and wonderful power. They knew Him to be their Saviour; for He had given them health of body and soul. They listened to the preaching of the apostles, and the entrance of God's word into their hearts gave them understanding. They became agents of God's mercy, and instruments of His salvation.

Didto sa paglansang sa krus ni Kristo, kadtong nangaayo wala moapil sa nagakagubot nga pundok sa katawhan sa pagsinggit, "Ilansang Siya, ilansang Siya." Ang ilang mga kalooy didto kang Jesus; kay sila nagbati sa Iyang dakung kalooy ug kahibulongang gahum. Sila nahibalo Kaniya ingon nga ilang Manluluwas; kay Siya naghatag kanila ug mabaskog nga lawas ug kalag. Sila nagpatalinghog sa pagwali sa mga apostoles, ug ang pagsulod sa pulong sa Dios sa ilang mga kasingkasing nakahatag kanila sa pagsabut. Sila nahimong mga ahente sa kalooy sa Dios, ug mga ginamiton alang sa Iyang kaluwasan.

The crowd that had fled from the temple court after a time slowly drifted back. They had partially recovered from the panic that had seized them, but their faces expressed irresolution and timidity. They looked with amazement on the works of Jesus, and were convicted that in Him the prophecies concerning the Messiah were fulfilled. The sin of the desecration of the temple rested, in a great degree, upon the priests. It was by their arrangement that the court had been turned into a market place. The people were comparatively innocent. They were impressed by the divine authority of Jesus; but with them the influence of the priests and rulers was paramount. They regarded Christ's mission as an innovation, and questioned His right to interfere with what was permitted by the authorities of the temple. They were offended because the traffic had been interrupted, and they stifled the convictions of the Holy Spirit.

Ang pundok sa mga tawo nga mikalagiw gikan sa hawanan sa templo human sa maong panahon mihinay pagpamalik. Sila sa bahin naulian sa kagubot nga nahitabu kanila, apan ang ilang mga dagway nagpakita sa maluyang kahimtang ug maulawon. Sila nagtan-aw sa katingala sa mga buhat ni Jesus, ug natandog nga diha Kaniya ang mga tagna kabahin sa Mesiyas natuman. Ang sala sa paghugaw sa templo nahiluna, sa dakung bahin, sa mga saserdote. Pinaagi sa ilang paghan-ay sa mga butang nga ang korte nahimong dapit sama sa merkado. Ang mga tawo kon ikatandi mga inosente. Sila natandog pinaagi sa diosnong awtoridad ni Jesus; apan alang kanila ang inpluwensia sa mga saserdote ug mga magmamando maoy labaw. Sila nagtagad sa misyon ni Kristo ingon nga bag-ong paagi, ug mipangutana sa Iyang katungod sa pagbalda kon unsa ang gitugot pinaagi sa mga may awtoridad sa templo. Sila nasuko tungod kay ang ilang patigayon nabalda, ug ilang gipakawala ang mga pagtandog sa Espiritu Santo.

Above all others the priests and rulers should have seen in Jesus the anointed of the Lord; for in their hands were the sacred scrolls that described His mission, and they knew that the cleansing of the temple was a manifestation of more than human power. Much as they hated Jesus, they could not free themselves from the thought that He might be a prophet sent by God to restore the sanctity of the temple. With a deference born of this fear, they went to Him with the inquiry, "What sign showest Thou unto us, seeing that Thou doest these things?"

Labaw sa nga tanan ang mga saserdote ug mga magmamando makakita unta kang Jesus ingon nga dinihog sa Ginoo; kay sa ilang mga kamot ang mga linukot nga nagsaysay sa Iyang misyon, ug sila nahibalo nga ang paglinis sa templo usa ka pagpakita sa labaw sa tawhanong gahum. Ingon nga daku ang ilang kasuko kang Jesus, dili usab nila mapagawas ang ilang kaugalingon gikan sa hunahuna nga Siya tingali ang manalagna nga gipadala sa Dios aron pagpabalik sa pagkabalaan sa templo. Uban sa kalainan nga natawo sa ilang kahadlok, miadto sila ngadto Kaniya uban niining pangutana, "Unsang ilhanan nga Imong ikapakita kanamo, sa nakita nga Ikaw naghimo niining mga butanga?"

Jesus had shown them a sign. In flashing light into their hearts, and in doing before them the works which the Messiah was to do, He had given convincing evidence of His character. Now when they asked for a sign, He answered them by a parable, showing that He read their malice, and saw to what lengths it would lead them. "Destroy this temple," He said, "and in three days I will raise it up."

Si Jesus nagpakita kanila sa ilhanan. Sa pagpakidlap ug kahayag sa ilang mga kasingkasing, ug sa paghimo sa atubangan nila sa mga buhat nga pagahimuon sa Mesiyas, Siya nakahatag sa makadani nga kamatuoran sa Iyang kinaiya. Karon nga sila nagpangayo sa ilhanan, Siya mitubag kanila pinaagi sa sambingay, gipakita nga Siya nakabasa sa ilang dautang tuyo, ug nakita kon asa kutob kini magadala kanila. "Laglaga kining templo," Siya mingon, "ug sa tulo ka adlaw Akong bangonon kini pag-usab."

In these words His meaning was twofold. He referred not only to the destruction of the Jewish temple and worship, but to His own death,—the destruction of the temple of His body. This the Jews were already plotting. As the priests and rulers returned to the temple, they had proposed to kill Jesus, and thus rid themselves of the troubler. Yet when He set before them their purpose, they did not understand Him. They took His words as applying only to the temple at Jerusalem, and with indignation exclaimed, "Forty and six years was this temple in building, and wilt Thou rear it up in three days?" Now they felt that Jesus had justified their unbelief, and they were confirmed in their rejection of Him.

Niining mga pulonga ang Iyang kahulogan duha. Siya naghisgot dili lamang sa kalaglagan sa templo sa mga Judiyo ug pagsimba, apan ngadto sa Iyang kaugalingong kamatayon,—ang paglaglag sa templo sa Iyang lawas. Kini giplanohan na sa mga Judiyo. Samtang ang mga saserdote ug mga magmamando mibalik sa templo, sila nagtinguha sa pagpatay kang Jesus, ug pinaagi niana mawagtang sa ilang kaugalingon ang magsasamok. Apan sa Iyang gipahamutang sa ilang atubangan ang ilang tuyo, sila wala makasabut Kaniya. Ilang gidawat ang Iyang mga pulong nga napahinungod lamang sa templo sa Jerusalem, ug uban sa matarung kasuko miingon, "Kap-atan ug unom ka tuig ang templo natukod, ug Imo ba kining gubaon sulod sa tulo ka adlaw?" Karon sila nagbati nga si Jesus nagpamatarung sa ilang kawalay pagtuo, ug sila nalig-on sa pagsalikway Kaniya.

Christ did not design that His words should be understood by the unbelieving Jews, nor even by His disciples at this time. He knew that they would be misconstrued by His enemies, and would be turned against Him. At His trial they would be brought as an accusation, and on Calvary they would be flung at Him as a taunt. But to explain them now would give His disciples a knowledge of His sufferings, and bring upon them sorrow which as yet they were not able to bear. And an explanation would prematurely disclose to the Jews the result of their prejudice and unbelief. Already they had entered upon a path which they would steadily pursue until He should be led as a lamb to the slaughter.

Si Kristo wala magplano nga ang Iyang mga pulong masabtan sa dili matinuohon nga mga Judiyo, bisan pa sa mga disipulo niining panahona. Siya nahibalo nga sila dili masabtan sa Iyang mga kaaway, ug unya mobalitok batok Kaniya. Sa Iyang paghusay sila pagadad-on ingon nga mag akusar, ug sa Kalbaryo sila iduso ngadto Kaniya ingon nga magbiaybiay. Apan ang pagsaysay karon kanila makahatag sa Iyang mga disipulo sa kahibalo sa Iyang mga pag-antus, ug magdala kanila sa kasubo nga wala pa gayud nila mahimo pagdala. Ug ang pagpatin-aw sayo nga ikasulti sa mga Judiyo sa resulta sa ilang pagdumot ug kakulang sa pagtuo. Sila nakasulod na sa dalan nga ilang kanunayon paghimo hangtud nga Siya pagadad-on ingon sa nating karnero ngadto sa ihawan.

It was for the sake of those who should believe on Him that these words of Christ were spoken. He knew that they would be repeated. Being spoken at the Passover, they would come to the ears of thousands, and be carried to all parts of the world. After He had risen from the dead, their meaning would be made plain. To many they would be conclusive evidence of His divinity.

Kini alang sa katungod niadtong motuo Kaniya nga kining mga pulong ni Kristo ginasulti. Siya nahibalo nga sila pagasublion. Ingon nga gisulti sa panahon sa Pasko, sila moabut sa mga dalunggan sa linibo, ug madala ngadto sa tanang dapit sa kalibutan. Human nga Siya nabanhaw sa minatay, ang ilang kahulogan ipatin-aw na. Alang sa daghan sila mahimong katapusang kamatuoran sa Iyang pagkadiosnon.

Because of their spiritual darkness, even the disciples of Jesus often failed of comprehending His lessons. But many of these lessons were made plain to them by subsequent events. When He walked no more with them, His words were a stay to their hearts.

Tungod sa ilang espirituhanong kangitngit, bisan ang mga disipulo ni Jesus usahay napakyas sa pagsabut sa Iyang mga leksiyon. Apan daghan niining mga leksiyon napatin-aw ngadto kanila pinaagi sa nagasunod nga mga hitabu. Sa dihang wala na Siya molakaw kauban nila, ang Iyang mga pulong maoy nagpalig-on sa ilang mga kasingkasing.

As referring to the temple at Jerusalem, the Saviour's words, "Destroy this temple, and in three days I will raise it up," had a deeper meaning than the hearers perceived. Christ was the foundation and life of the temple. Its services were typical of the sacrifice of the Son of God. The priesthood was established to represent the mediatorial character and work of Christ. The entire plan of sacrificial worship was a foreshadowing of the Saviour's death to redeem the world. There would be no efficacy in these offerings when the great event toward which they had pointed for ages was consummated.

Sa nagahisgot sa templo sa Jerusalem, ang mga pulong sa Manluluwas, "Laglaga kining templo, ug sa tulo ka adlaw Ako kining pagabangonon pag-usab," adunay halalum nga kahulogan kay sa masabtan sa nanagpatalinghog. Si Kristo mao ang patukoranan ug kinabuhi sa templo. Ang iyang mga serbisyo hulad sa sakripisyo sa Anak sa Dios. Ang bulohaton sa saserdote gihimo aron pagpadayag sa kinaiyang magalaban ug buhat ni Kristo. Ang tibuok piano sa sakripisyong pagsimba mao ang naglandong sa kamatayon sa Manluluwas sa pagluwas sa kalibutan. Wala nay epikto kining mga halad kon ang dakung hitabu diin sila nagitudlo niini sa mga katuigan kon matuman na.

Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.

Sukad nga ang tibuok kahimtang sa seremonyas simbolo ni Kristo, wala kiniy bili gawas kang Kristo. Sa diha nga ang mga Judiyo misira sa ilang pagsalikway ni Kristo pinaagi sa pagtugyan Kaniya ngadto sa kamatayon, ilang gisalikway ang tanan nga naghatag ug kahulogan ngadto sa templo ug sa iyang serbisyo. Ang iyang kasagrado nawala. Kini gihukman ngadto sa kalaglagan. Gikan niadtong adlawa ang mga halad sa sakripisyo ug ang serbisyo nga naghilakip kanila walay kahulogan. Sama sa halad ni Cain, sila wala maghulad sa pagtuo diha sa Manluluwas. Sa pagbutang ni Kristo sa kamatayon, ang mga Judiyo naghimo sa paglaglag sa ilang templo. Sa diha nga si Kristo gilansang sa krus, ang sulod nga tabil sa templo nagisi sa duha gikan sa itaas ngadto sa ubos, nagpamatuod nga ang dakung katapusang sakripisyo nahimo na, ug nga ang sistema sa mga halad sa sakripisyo natapus sa kahangturan.

"In three days I will raise it up." In the Saviour's death the powers of darkness seemed to prevail, and they exulted in their victory. But from the rent sepulcher of Joseph, Jesus came forth a conqueror. "Having spoiled principalities and powers, He made a show of them openly, triumphing over them." Colossians 2:15. By virtue of His death and resurrection He became the minister of the "true tabernacle, which the Lord pitched, and not man." Hebrews 8:2. Men reared the Jewish tabernacle; men builded the Jewish temple; but the sanctuary above, of which the earthly was a type, was built by no human architect. "Behold the Man whose name is The Branch; . . . He shall build the temple of the Lord; and He shall bear the glory, and shall sit and rule upon His throne; and He shall be a priest upon His throne." Zechariah 6:12, 13.

"Sulod sa tulo ka adlaw Akong pagabangonon kini pag-usab." Diha sa kamatayon sa Manluluwas ang mga gahum sa kangitngit daw nakadaug, ug sila nagpagarbo sa ilang kadaugan. Apan gikan sa naguba nga lubnganan ni Jose, si Jesus mogola nga mananaug. "Sa nakuhaan sa hinagiban ang mga punoan ug mga kagamhanan, Iyang gipakita sila sa dayag, nakadaug sa ibabaw nila." Kol. 2:15. Pinaagi sa Iyang kamatayon ug pagkabanhaw Siya nahimong ministro sa "matuod nga tabernakulo, nga gipatindog sa Ginoo ug dili sa tawo." Heb. 8:2. Ang mga tawo maoy nag-amoma sa tabernakulo sa Judiyo; ang mga tawo nagtukod sa templo sa mga Judiyo; apan ang sangtuario sa itaas, diin ang sa yutan-on usa ka hulad, walay tawhanong arkitikto ang nagtukod niini. "Ania karon ang Tawo kinsang ngalan mao ang Sanga; . . . Siya magtukod sa templo ni Jehoba; ug Siya magadala sa himaya, ug magalingkod ug magmando diha sa Iyang trono; ug Siya mahimong saserdote sa Iyang trono." Sak. 6:12, 13.

The sacrificial service that had pointed to Christ passed away; but the eyes of men were turned to the true sacrifice for the sins of the world. The earthly priesthood ceased; but we look to Jesus, the minister of the new covenant, and "to the blood of sprinkling, that speaketh better things than that of Abel." "The way into the holiest of all was not yet made manifest, while as the first tabernacle was yet standing: . . . but Christ being come an high priest of good things to come, by a greater and more perfect tabernacle, not made with hands, . . . by His own blood He entered in once into the holy place, having obtained eternal redemption for us." Hebrews 12:24; 9:8-12.

Ang serbisyo sa sakripisyo nga nagatudlo kang Kristo miagi na; apan ang mga mata sa mga tawo mipaingon ngadto sa matuod nga sakripisyo alang sa mga sala sa kalibutan. Ang yutan-ong pagkasaserdote nahunong; apan kita motutok ngadto kang Jesus, ang ministro alang sa bag-ong tugon, ug "ngadto sa dugo nga giula, nga nagsulti sa mga maayong mga butang kay sa kang Abel." "Ang agianan ngadto sa Dapit nga Balaan dili pa binuksan samtang nagabarug pa gihapon nga pangunahan: . . . Apan sa pagtungha na ni Kristo ingon nga labawng saserdote sa mga maayong butang nga nanagpangabut, pinaagi sa daku ug labi pang hingpit nga tabernakulo, nga dili binuhat sa mga kamot, . . . pinaagi sa Iyang kaugalingong dugo Siya misulod makausa didto sa balaang dapit, nga nadawat ang walay katapusang katubsanan alang kanato." Heb. 12:24; 9:8-12.

"Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them." Hebrews 7:25. Though the ministration was to be removed from the earthly to the heavenly temple; though the sanctuary and our great high priest would be invisible to human sight, yet the disciples were to suffer no loss thereby. They would realize no break in their communion, and no diminution of power because of the Saviour's absence. While Jesus ministers in the sanctuary above, He is still by His Spirit the minister of the church on earth. He is withdrawn from the eye of sense, but His parting promise is fulfilled, "Lo, I am with you alway, even unto the end of the world." Matthew 28:20. While He delegates His power to inferior ministers, His energizing presence is still with His church.

"Busa Siya makahimo usab sa pagluwas kanila sa labing maarangan niadtong moduol ngadto sa Dios pinaagi Kaniya, sa nakita nga Siya kanunayng buhi aron sa paglaban alang kanila." Heb. 7:25. Bisan ang buhat sa pag-alagad pagakuhaon gikan sa yutan-on ngadto sa langitnong templo; bisan ang sangtuario ug ang atong dakung hataas nga saserdote dili makita sa tawhanong igtatan-aw, apan ang mga disipulo dili mag-antus sa kapildihan human niana. Sila makasabut nga walay pagkabugto sa ilang panagkauban, ug walay pagminus sa gahum tungod nga wala diha ang Manluluwas. Samtang si Jesus nag-alagad sa sangtuario sa itaas, Siya mao gihapon pinaagi sa Iyang Espiritu ang ministro sa iglesya sa ibabaw sa yuta. Siya kuhaon gikan sa pagbati sa mata, apan ang Iyang saad sa paggikan natuman, "Ania karon, Ako magauban kaninyo kanunay, bisan pa ngadto sa katapusan sa kalibutan." Mat. 28:20. Samtang Iyang gitugyan ang Iyang gahum ngadto sa mga ubos nga ministro, ang Iyang makapabuhi nga presensia anaa gihapon sa Iyang iglesya.

"Seeing then that we have a great high priest, . . . Jesus, the Son of God, let us hold fast our profession. For we have not an high priest which cannot be touched with the feeling of our infirmities; but was in all points tempted like as we are, yet without sin. Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace to help in time of need." Hebrews 4:14-16.

"Sanglit aduna man kitay dakung labawng saserdote, . . . si Jesus, ang Anak sa Dios, pangusgan ta pagkupot ang atong tinuohan. Kay ang atong labawng saserdote dili Siya usa nga dili arang mobati sa pagkalooy kanato sa atong mga kaluyahon, hinonoa usa Siya nga sa tanang paagi gitintal ingon kanato, hinuon wala makasala. Busa kita manuol nga maisugon ngadto sa trono sa grasya, aron nga kita makadawat ug kalooy, ug makakaplag ug grasya nga ikatabang sa panahon nga kinahanglan." Heb. 4:14-16.