Nicodemus held a high position of trust in the Jewish nation. He was highly educated, and possessed talents of no ordinary character, and he was an honored member of the national council. With others, he had been stirred by the teaching of Jesus. Though rich, learned, and honored, he had been strangely attracted by the humble Nazarene. The lessons that had fallen from the Saviour's lips had greatly impressed him, and he desired to learn more of these wonderful truths.
Si Nicodemus Si Nicodemus naghupot ug taas nga katungdanan sa nasud nga Judiyo. Siya hataas ug kaalam, ug naka-baton sa mga talento nga dili ordinaryong kinaiya, ug siya pinasidunggan nga miembro sa konsilyo sa nasud. Uban sa ubang tawo, siya nadasig sa mga pagtudlo ni Jesus. Bisan datu, maalamon, ug pinasidunggan, sa ka-hibulongan siya nadani pinaagi sa mapaubsanong Nasa-reno. Ang mga leksiyon nga migula sa mga ngabil sa Manluluwas sa dakung bahin nakatandog kaniya, ug siya naghandum pagkat-on ug dugang niining kahibulongang mga kamatuoran.
Christ's exercise of authority in the cleansing of the temple had roused the determined hatred of the priests and rulers. They feared the power of this stranger. Such boldness on the part of an obscure Galilean was not to be tolerated. They were bent on putting an end to His work. But not all were agreed in this purpose. There were some that feared to oppose One who was so evidently moved upon by the Spirit of God. They remembered how prophets had been slain for rebuking the sins of the leaders in Israel. They knew that the bondage of the Jews to a heathen nation was the result of their stubbornness in rejecting reproofs from God. They feared that in plotting against Jesus the priests and rulers were following in the steps of their fathers, and would bring fresh calamities upon the nation. Nicodemus shared these feelings. In a [168] council of the Sanhedrin, when the course to be pursued toward Jesus was considered, Nicodemus advised caution and moderation. He urged that if Jesus was really invested with authority from God, it would be perilous to reject His warnings. The priests dared not disregard this counsel, and for the time they took no open measures against the Saviour.
Ang kang Kristong pagpalihok sa awtoridad sa pag-linis sa templo nakapahagit sa bug-os nga kasuko sa mga saserdote ug mga magmamando. Ilang gikahadlokan ang gahum niining lumalangyaw. Kanang kaisug kabahin sa dili nailhang taga Galilea dili nila ikatugot. Sila nagti-nguha sa pagbutang sa katapusan sa Iyang buhat. Apan dili tanan misugot niining tuyoa. Adunay pila nga na-hadlok sa pagsupak sa Usa nga sa matuod gipalihok sa Espiritu sa Dios. Sila nahinumdum giunsa pagpatay sa mga manalagna sa pagbadlong sa mga sala sa mga pa-ngulo sa Israel. Sila nahibalo nga ang pagka ulipon sa mga Judiyo ngadto sa diwatahang nasud mao ang resulta sa ilang pagkagahig ulo sa pagsalikway sa mga pag-badlong gikan sa Dios. Sila nahadlok nga sa ilang pag-planog kadautan batok kang Jesus ang mga saserdote ug mga pangulo nagasunod sa lakang sa ilang mga ama-han, ug magadala ug bag-o nga kalaglagan sa nasud. Si Nicodemus nakaambit niining pagbatia. Sa katiguman sa Sanhedrin, sa dihang ang kahimtang ngadto kang Jesus ang pagahisgutan, si Nicodemus mitambag sa pag-pamatngon ug maghinayhinay. Siya naghangyo nga kon si Jesus tinuod nga nakabaton ug awtoridad gikan sa Dios, makatalagmanon ang pagsalikway sa Iyang mga pasidaan. Ang mga saserdote wala mosalikway niining tambag, ug pila ka panahon nga wala na sila maghisgot batok sa Manluluwas.
Since hearing Jesus, Nicodemus had anxiously studied the prophecies relating to the Messiah; and the more he searched, the stronger was his conviction that this was the One who was to come. With many others in Israel he had been greatly distressed by the profanation of the temple. He was a witness of the scene when Jesus drove out the buyers and the sellers; he beheld the wonderful manifestation of divine power; he saw the Saviour receiving the poor and healing the sick; he saw their looks of joy, and heard their words of praise; and he could not doubt that Jesus of Nazareth was the Sent of God.
Sukad nga nakabati kang Jesus, si Nicodemus sa masingkamoton nagtuon sa mga tagna kabahin sa Mesi-yas, ug sa nagadugang nga siya nagsusi, nagakakusog ang iyang pagbati nga mao kini ang Usa nga moabut. Uban sa daghan sa Israel siya nasubo kaayo tungod sa paghugaw sa templo. Siya saksi sa talan-awon sa dihang gipang-abog ni Jesus ang mga mumapalit ug mamaligya; iyang nakita ang kahibulongang pagpadayag sa diosnong gahum; iyang nakita ang Manluluwas nga nagdawat sa mga kabus ug nag-ayo sa mga masakiton; iyang nakita ang ilang tinan-awan sa kalipay, ug nadungog ang ilang mga pulong sa pagdayeg ug dili siya makaduhaduha nga si Jesus sa Nasaret mao ang Pinadala gikan sa Dios.
He greatly desired an interview with Jesus, but shrank from seeking Him openly. It would be too humiliating for a ruler of the Jews to acknowledge himself in sympathy with a teacher as yet so little known. And should his visit come to the knowledge of the Sanhedrin, it would draw upon him their scorn and denunciation. He resolved upon a secret interview, excusing this on the ground that if he were to go openly, others might follow his example. Learning by special inquiry the Saviour's place of retirement in the Mount of Olives, he waited until the city was hushed in slumber, and then sought Him.
Siya daku ang paghandum nga makigsulti kang Jesus, apan milikay sa pagpangita Kaniya sa dayag. Maka-paubos kaayo alang sa usa ka magmamando sa mga Judiyo sa pag-ila sa iyang kaugalingon nga nalooy sa mag-tutudlo nga wala pa kaayo mahibaloi. Ug kon ang iyang pagduaw mahibaloan sa Sanhedrin, makadala ngadto kaniya sa ilang pagsulinga ug pagdaut. Siya nagtinguha sa tinagong pakigsulti, pagpamalibad kini sa hinungdan nga kon siya moadto nga madayag, ang uban mosunod sa iyang sumbanan. Sa nahibaloan pinaagi sa pinasahing pagsusi nga ang dapit nga pahuwayanan sa Manluluwas mao ang Bukid sa mga Olibo, siya mihulat hangtud nga ang siyudad nahilum na sa katulogon, ug unya nangita Kaniya.
Except a man be born from above, he cannot see the kingdom of God.
Gawas kon ang tawo matawo gikan sa itaas, dili siya makakita sa ginharian sa Dios.
John 3:3, marginIn the presence of Christ, Nicodemus felt a strange timidity, which he endeavored to conceal under an air of composure and dignity. "Rabbi," he said, "we know that Thou art a teacher come from God: for no man can do these miracles that Thou doest, except God be with him." By speaking of Christ's rare gifts as a teacher, and also of His wonderful power to perform miracles, he hoped to pave the way for his interview. His words were designed to express and to invite confidence; but they really expressed unbelief. He did not acknowledge Jesus to be the Messiah, but only a teacher sent from God.
Sa atubangan ni Kristo, si Nicodemus nagabati ug katingalahang kahadlok, diin iyang gipaningkamotan sa pagtago ilalum sa kahimtang sa pamarug ug kahalang-don. “Rabbi,” siya miingon, “kami nasayud nga Ikaw maoy usa ka magtutudlo nga gikan sa Dios; kay walay tawong makahimo niining mga milagro nga Imong gi-pangbuhat gawas lamang kon ang Dios anaa uban kaniya.” Pinaagi sa pagsulti sa mga pinasahing mga gasa ni Kristo ingon nga magtutudlo, ug ingon man usab sa Iyang kahibulongang gahum paghimo niining mga milagro, siya naglaum sa pag-andam sa dalan alang sa iyang pakigsulti. Ang iyang mga pulong gihimo sa pag-pahayag ug pagdapit sa pagsalig; apan sila tinuod nag-pahayag sa kakulang sa pagtuo.
Instead of recognizing this salutation, Jesus bent His eyes upon the speaker, as if reading his very soul. In His infinite wisdom He saw before Him a seeker after truth. He knew the object of this visit, and with a desire to deepen the conviction already resting upon His listener's mind, He came directly to the point, saying solemnly, yet kindly, "Verily, verily, I say unto thee, Except a man be born from above, he cannot see the kingdom of God." John 3:3, margin. [171]
Inbis sa pag-ila sa katahuran, si Jesus mitutok sa Iyang mga mata ngadto sa nagsulti, sama sa nagbasa sa iyang kalag. Sa Iyang walay katapusang kaalam Iyang nakita sa atubangan Niya ang nagpangita sa kamatuoran. Siya nahibalo sa tuyo niining pagduaw, ug uban sa han-dum sa pagpalalum sa pagbati nga diha na daan sa hu-nahuna sa Iyang magpapatalinghog, Siya midiritso ngadto sa punto, nga sa solemni misulti, apan may kalooy, “Sa pagkamatuod, sa pagkamatuod, Ako nagaingon ngadto kanimo, Gawas kon ang tawo matawo gikan sa itaas, dili siya makakita sa ginharian sa Dios.” Juan 3: 3, margin.
Nicodemus came to Jesus secretly, under cover of night, unwilling to be seen. Is there a step toward Jesus you've been taking quietly, afraid of what others might think if they knew?
Si Nicodemus miduol kang Jesus sa tago, ilalum sa kangitngit sa gabii, nga dili andam nga makita. Aduna ka bay lakang paduol kang Jesus nga imong gihimo sa tago, nahadlok kon unsa ang hunahuna sa uban kon sila mahibalo?
Nicodemus had come to the Lord thinking to enter into a discussion with Him, but Jesus laid bare the foundation principles of truth. He said to Nicodemus, It is not theoretical knowledge you need so much as spiritual regeneration. You need not to have your curiosity satisfied, but to have a new heart. You must receive a new life from above before you can appreciate heavenly things. Until this change takes place, making all things new, it will result in no saving good for you to discuss with Me My authority or My mission.
Si Nicodemus miadto sa Ginoo naghunahuna sa pagsalmot sa diskosyon kauban Niya, apan si Jesus nagpahimutang sa dayag sa patukuranang prinsipio sa kamatuoran. Siya miingon ngadto kang Nicodemus, Dili sa kaalam sa tioriya ang imong kinahanglan labaw sa espirituhanong pagkausab. Dili kinahanglan nga ang imong pag usisa matagbaw, apan ang pagbaton sa bag-ong kinabuhi gikan sa itaas sa dili pa ikaw modayeg sa langitnong mga butang. Hangtud nga kining pagkabal-hin mahitabu, ang paghimo sa tanang mga butang nga bag-o, moresulta sa dili maayong pagluwas alang kani-mo paglantugi kauban Nako sa Akong awtoridad sa A-kong misyon.
Nicodemus had heard the preaching of John the Baptist concerning repentance and baptism, and pointing the people to One who should baptize with the Holy Spirit. He himself had felt that there was a lack of spirituality among the Jews, that, to a great degree, they were controlled by bigotry and worldly ambition. He had hoped for a better state of things at the Messiah's coming. Yet the heart-searching message of the Baptist had failed to work in him conviction of sin. He was a strict Pharisee, and prided himself on his good works. He was widely esteemed for his benevolence and his liberality in sustaining the temple service, and he felt secure of the favor of God. He was startled at the thought of a kingdom too pure for him to see in his present state.
Si Nicodemus nakadungog sa pagwali ni Juan nga Bautista kabahin sa paghinulsol ug bautismo, ug nag-tudlo sa mga tawo sa Usa nga mobautismo sa Espiritu Santo. Siya sa iyang kaugalingon nagbati nga adunay ka-kulang sa pagka espirituhanon sa taliwala sa mga Judiyo, nga, sa kinadak-an nga bahin, sila gimandoan sa mapahitas-ong opinyon ug kalibutanong ambisyon. Siya naglaum sa maayong kahimtang sa mga butang sa pa-nahon sa pag-anhi sa Mesiyas. Apan ang masusihon sa pagbuhat kaniya sa pag-ila sa sala. Siya strikto nga Pari-seo, ug nagpagarbo sa iyang kaugalingon sa iyang maayong mga buhat. Siya gihigugma sa daghan tungod sa iyang pagkamaloloy-on ug sa iyang pagkamanggihata-gon sa pagsustento sa serbisyo sa templo, ug siya nagbati nga seguro ang pabor sa Dios. Siya natingala sa paghunahuna sa ginharian nga maputli alang kaniya sa pagtan-aw sa iyang kahimtang karon.
The figure of the new birth, which Jesus had used, was not wholly unfamiliar to Nicodemus. Converts from heathenism to the faith of Israel were often compared to children just born. Therefore he must have perceived that the words of Christ were not to be taken in a literal sense. But by virtue of his birth as an Israelite he regarded himself as sure of a place in the kingdom of God. He felt that he needed no change. Hence his surprise at the Saviour's words. He was irritated by their close application to himself. The pride of the Pharisee was struggling against the honest desire of the seeker after truth. He wondered that Christ should speak to him as He did, not respecting his position as ruler in Israel.
Ang hulagway sa bag-ong pagkatawo, nga gigamit ni Jesus, dili sa kinatibuk-an nga wala masinatii ni Nicodemus. Ang mga kombertido gikan sa pagkadiwatahan ngadto sa pagtuo sa Israel usahay gitandi ngadto sa mga bata nga bag-ong natawo. Busa siya nakasabut tingali nga ang mga pulong ni Kristo dili pagadawaton sa literal nga kahimtang. Apan pinaagi sa katungod sa iyang pagkatawo ingon nga Israelhanon siya nagtagad sa iyang kaugalingon nga seguro sa dapit sa ginharian sa Dios. Siya nagbati nga wala niya kinahanglana ang kabalhi-nan. Busa siya natingala sa mga pulong sa Manluluwas. Siya nasuko tungod sa ilang kasuod nga ang maong bu-tang napahinungod kaniya. Ang garbo sa Pariseo nakig-bisog batok sa maminatud-on nga handum sa nangita sunod sa kamatuoran. Siya nahibulong nga si Kristo magsulti kaniya sama sa Iyang gihimo, nga wala mag-tahud sa iyang katungdanan ingon nga magmamando sa Israel.
Surprised out of his self-possession, he answered Christ in words full of irony, "How can a man be born when he is old?" Like many others when cutting truth is brought home to the conscience, he revealed the fact that the natural man receiveth not the things of the Spirit of God. There is in him nothing that responds to spiritual things; for spiritual things are spiritually discerned.
Nahigangha gikan sa iyang kaugalingong-kahimtang, siya mitubag ngadto kang Kristo sa mga pulong nga puno sa pagkadili mao, “Unsaon man sa tawo nga ma-tawo kon siya tigulang na?” Sama sa ubang daghan nga kon ang mahait nga kamatuoran dad-on ngadto sa tan-lag, iyang gipakita ang kamatuoran nga ang tawong natural dili makadawat sa mga butang sa Espiritu sa Dios. Walay anaa kaniya nga motubag sa espirituhanong mga butang; kay ang mga butang espirituhanon mailhan nga espirituhanon.
The Christian's life is not a modification or improvement of the old, but a transformation of nature.
Ang Kristohanong kinabuhi dili pagpatahum kun pagpauswag sa daan, apan pag-usab sa kinaiya.
Desire of Ages, p. 172But the Saviour did not meet argument with argument. Raising His hand with solemn, quiet dignity, He pressed the truth home with greater [172] assurance, "Verily, verily, I say unto thee, Except a man be born of water and of the Spirit, he cannot enter into the kingdom of God." Nicodemus knew that Christ here referred to water baptism and the renewing of the heart by the Spirit of God. He was convinced that he was in the presence of the One whom John the Baptist had foretold.
Apan ang Manluluwas wala mohibalag sa lantugi batok sa lantugi. Giisa ang Iyang kamot sa kasolemni, ug mahilum nga katakus, Siya miduso sa kamatuoran sa sibu uban sa dakung kasegurohan, “Sa pagkamatuod, sa pagkamatuod, nagaingon Ako kanimo, Gawas kon ang tawo magpakatawo sa tubig ug sa Espiritu, dili siya ma-kasulod sa ginharian sa Dios.” Si Nicodemus nahibalo nga si Kristo naghisgot sa bautismo sa tubig ug ang pagbag-o sa kasingkasing pinaagi sa Espiritu sa Dios. Siya nadani nga siya diha sa presensia sa Usa nga gi-sulti ni Juan Bautista.
Jesus continued: "That which is born of the flesh is flesh; and that which is born of the Spirit is spirit." By nature the heart is evil, and "who can bring a clean thing out of an unclean? not one." Job 14:4. No human invention can find a remedy for the sinning soul. "The carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be." "Out of the heart proceed evil thoughts, murders, adulteries, fornications, thefts, false witness, blasphemies." Romans 8:7; Matthew 15:19. The fountain of the heart must be purified before the streams can become pure. He who is trying to reach heaven by his own works in keeping the law is attempting an impossibility. There is no safety for one who has merely a legal religion, a form of godliness. The Christian's life is not a modification or improvement of the old, but a transformation of nature. There is a death to self and sin, and a new life altogether. This change can be brought about only by the effectual working of the Holy Spirit.
Si Jesus mipadayon, “Ang gianak sa unod, unod man; ug ang gianak sa Espiritu, Espiritu man.” Tungod sa kinaiya ang kasingkasing dautan, ug “Kinsay maka-dala ug malinis nga butang gikan sa dili malinis? walay usa.” Job 14:4. Walay tawhanong inbento nga makakap-lag sa remedio alang sa nagpakasalang kalag. “Kay ang hunahunang unod batok sa Dios: kay kini wala magpa-sakop sa balaod sa Dios, dili kini makahimo sa pagpailalum niini.” “Kay gikan sa kasingkasing nagagula ang mga dautang hunahuna, pagbuno, panapaw, pakighila-was, pangawat, pagsaksig bakak, panulti sa pagbuling sa dungog.” Rom. 8:7; Mat. 15:19. Ang tuburan sa kasingkasing pagaputlion sa dili pa ang sapa mahimong putli. Siya nga naninguha pag-abut sa langit sa iyang kaugalingong mga buhat sa pagbantay sa balaod nagti-nguha sa dili mahimo. Walay kaayohan alang sa usa kinsa aduna lamay legal nga tinuhoan, usa ka porma sa pagkadiosnon. Ang Kristohanong kinabuhi dili pagpata-hum kun pagpauswag sa daan, apan pag-usab sa kina-iya. Adunay pagpakamatay sa kaugalingon ug sa sala, ug ang bag-ong kinabuhi usab. Kining pagkabalhin ma-dala lamang sa epiktibong pagbuhat sa Espiritu Santo.
Nicodemus trusted his own good works and religious standing to secure God's favor, until Jesus told him he needed an entirely new heart. What are you tempted to lean on instead of the new birth Christ offers?
Si Nicodemus nagsalig sa iyang kaugalingong maayong mga buhat ug kahimtang sa relihiyon aron makab-ot ang pabor sa Dios, hangtud gisultihan siya ni Jesus nga kinahanglan niya ang bag-ong kasingkasing. Unsa ang imong gikatintal saligan imbes sa bag-ong pagkatawo nga gitanyag ni Kristo?
Nicodemus was still perplexed, and Jesus used the wind to illustrate His meaning: "The wind bloweth where it listeth, and thou hearest the sound thereof, but canst not tell whence it cometh, and whither it goeth: so is everyone that is born of the Spirit."
Si Nicodemus nalibog pa, ug si Jesus naggamit sa hangin sa pagpatin-aw sa Iyang kahulogan: “Ang hangin mohuros man ngadto sa buot niyang padulngan, ug ma-bati mo ang iyang tingog, ngani dili nimo mahibaloan diin siya gikan, ug asa siya padulong: ingon usab niana ang tagsatagsa nga matawo sa Espiritu.”
The wind is heard among the branches of the trees, rustling the leaves and flowers; yet it is invisible, and no man knows whence it comes or whither it goes. So with the work of the Holy Spirit upon the heart. It can no more be explained than can the movements of the wind. A person may not be able to tell the exact time or place, or to trace all the circumstances in the process of conversion; but this does not prove him to be unconverted. By an agency as unseen as the wind, Christ is constantly working upon the heart. Little by little, perhaps unconsciously to the receiver, impressions are made that tend to draw the soul to Christ. These may be received through meditating upon Him, through reading the Scriptures, or through hearing the word from the living preacher. Suddenly, as the Spirit comes with more direct appeal, the soul gladly surrenders itself to Jesus. By many this is called sudden conversion; but it is the result of long wooing by the Spirit of God,—a patient, protracted process. [173]
Ang hangin mabati sa mga sanga sa mga kahoy, na-gahaguros sa mga dahon ug mga bulak; apan kini dili makita, ug walay tawong nahibalo kon diin kini gikan o kon asa kini paingon. Ingon man usab ang buhat sa Espiritu Santo diha sa kasingkasing. Dili ikasaysay sama sa mga lihok sa hangin. Ang tawo tingali dili maka-himo pagsulti sa hustong panahon kun dapit, kun mo-subay sa tanang hitabu sa paagi sa pagkakonberter; apan kini dili magpamatuod nga siya wala makabig. Pi-naagi sa butang nga dili makita sama ra hangin, si Kristo kanunay nga nagbuhat diha sa kasingkasing. Ginag-may, tingali dili matagad sa nagadawat, ang mga pag-bati nahimo nga magadala ngadto sa pagkabig sa kalag ngadto kang Kristo. Tingali kini madawat pinaagi sa pagpamalandong diha Kaniya, pinaagi sa pagbasa sa mga Kasulatan, kun pinaagi sa pagpatalinghog sa pulong gikan sa buhing magwawali. Sa kalit, samtang ang Espiritu moabut sa labing diritsong pangalyupo, ang kalag sa malipayon motugyan sa iyang kaugalingon ngadto kang Jesus. Sa daghan kini gitawag nga hinanaling pagkaka-big; apan kini maoy resulta sa dugay nang pagtinguha sa Espiritu sa Dios,—usa ka mapailubon, malaayng paagi.
While the wind is itself invisible, it produces effects that are seen and felt. So the work of the Spirit upon the soul will reveal itself in every act of him who has felt its saving power. When the Spirit of God takes possession of the heart, it transforms the life. Sinful thoughts are put away, evil deeds are renounced; love, humility, and peace take the place of anger, envy, and strife. Joy takes the place of sadness, and the countenance reflects the light of heaven. No one sees the hand that lifts the burden, or beholds the light descend from the courts above. The blessing comes when by faith the soul surrenders itself to God. Then that power which no human eye can see creates a new being in the image of God.
Samtang ang hangin sa iyang kaugalingon dili makita, nakahimo kini sa epikto nga makita ug mabati. Busa ang buhat sa Espiritu diha sa kalag magpadayag sa iyang kaugalingon sa kada buhat ngadto kaniya nga mibati sa iyang maluwasong gahum. Sa dihang ang Espiritu sa Dios makakupot sa kasingkasing, kini maka-usab sa kinabuhi. Ang makasasalang mga hunahuna isa-likway, ang mga dautang buhat talikdan; ang gugma, ang pagpaubos, ang kalinaw moilis sa dapit sa kasuko, kasina, ug kagubot. Ang kalipay maoy mokuha sa dapit sa kagul-anan, ug ang panagway nagdan-ag sa kahayag sa langit. Walay usa nga makakita sa kamot nga nag-isa sa lulan, kun makakita sa kahayag nga nanaug gikan sa mga korte sa itaas. Ang panalangin moabut kon pinaagi sa pagtuo ang kalag motugyan sa iyang kaugalingon ngadto sa Dios. Unya kanang gahum nga walay tawhanong mata nga makakita maghimo ug bag-ong binuhat nga sibu sa dagway sa Dios.
By an agency as unseen as the wind, Christ is constantly working upon the heart.
Pinaagi sa butang nga dili makita sama sa hangin, si Kristo kanunay nga nagbuhat diha sa kasingkasing.
Desire of Ages, p. 173It is impossible for finite minds to comprehend the work of redemption. Its mystery exceeds human knowledge; yet he who passes from death to life realizes that it is a divine reality. The beginning of redemption we may know here through a personal experience. Its results reach through the eternal ages.
Malisud sa mga mamalatyong mga hunahuna sa pag-sabut sa buhat sa kaluwasan. Ang iyang misterio mola-paw pa sa tawhanong kaalam; apan siya nga magaagi gikan sa kamatayon ngadto sa kinabuhi makasabut nga kini diosnong kamatuoran. Ang sinugdan sa pagluwas ato tingaling mahibaloan dinhi pinaagi sa personal nga experiensia. Kining iyang resulta moabut ngadto sa mga kapanahonang walay katapusan.
While Jesus was speaking, some gleams of truth penetrated the ruler's mind. The softening, subduing influence of the Holy Spirit impressed his heart. Yet he did not fully understand the Saviour's words. He was not so much impressed by the necessity of the new birth as by the manner of its accomplishment. He said wonderingly, "How can these things be?"
Samtang si Jesus nagsulti, may pila ka dan-ag sa kamatuoran mituhop sa hunahuna sa magmamando. Ang makahumok, makapalumo nga inpluwensia sa Espiritu Santo nagtandog sa iyang kasingkasing. Apan siya wala makasabut sa bug-os sa mga pulong sa Manluluwas. Wala siya matandog kaayo pinaagi sa kinahanglan sa bag-ong pagkatawo ingon sa paagi sa iyang pagkahimo. Siya miingon nga nahibulong, “Unsaon man kining mga butanga pagkahimo?”
Like the wind, the Spirit's work in a heart is often invisible and untraceable, yet unmistakably real. Where have you noticed the quiet, unseen work of God shaping you, even without a dramatic moment to point to?
Sama sa hangin, ang buhat sa Espiritu diha sa kasingkasing sagad dili makita ug dili masubay, apan tinuod gayud. Asa nimo namatikdan ang hilom, dili makitang buhat sa Dios nga nag-umol kanimo, bisan walay dramatikong higayon nga ikatudlo?
"Art thou a master of Israel, and knowest not these things?" Jesus asked. Surely one entrusted with the religious instruction of the people should not be ignorant of truths so important. His words conveyed the lesson that instead of feeling irritated over the plain words of truth, Nicodemus should have had a very humble opinion of himself, because of his spiritual ignorance. Yet Christ spoke with such solemn dignity, and both look and tone expressed such earnest love, that Nicodemus was not offended as he realized his humiliating condition.
“Ikaw ba magtutudlo sa Israel, ug wala mahibalo niining mga butanga?” Si Jesus nangutana. Sa pagkamatuod ang usa nga gitugyanan sa pagpanudlo sa tinuhoan sa mga katawhan dili maignorante sa mga kamatuoran nga importante kaayo. Ang Iyang mga pulong nagdala sa leksiyon nga inbis nga magbatig kasuko sa klarong mga pulong sa kamatuoran, si Nicodemus magbaton sa labing mapaubsanong opinyon sa iyang kaugalingon, tungod sa iyang espirituhanong kaignorante. Apan si Kristo nagsulti sa solemning katakus, ug ang paglantaw ug tuno nagpadayag sa maminatud-ong gugma, niana si Nicodemus wala masubo samtang iyang nasabtan ang iyang napahiubos nga kahimtang.
But as Jesus explained that His mission on earth was to establish a spiritual instead of a temporal kingdom, His hearer was troubled. Seeing this, Jesus added, "If I have told you earthly things, and ye believe not, how shall ye believe, if I tell you of heavenly things?" If Nicodemus could not receive Christ's teaching, illustrating the work of grace upon the heart, how could he comprehend the nature of His glorious heavenly kingdom? Not discerning the nature of Christ's work on earth, he could not understand His work in heaven.
Apan samtang si Jesus misaysay sa Iyang misyon dinhi sa yuta mao ang pagtukod sa espirituhanon inbis sa temporaryo nga ginharian, ang Iyang magpapataling-hog nasamok. Sa nakita kini, si Jesus midugang. “Kon Ako nagsulti kanimo sa yutan-ong mga butang ug ikaw dili motuo, unsaon man nimo pagtuo, kon Ako magsulti kanimo sa langitnong mga butang?” Kon si Nicodemus dili makadawat sa pagtudlo ni Kristo, nga nagpadayag sa buhat sa grasya sa kasingkasing, unsaon niya sa pagsa-but sa kinaiya sa Iyang mahimayaong langitnong ginharian? Wala makaila sa kinaiya sa buhat ni Kristo sa yuta, dili siya makasabut sa Iyang buhat sa langit.
The Jews whom Jesus had driven from the temple claimed to be children of Abraham, but they fled from the Saviour's presence because [174] they could not endure the glory of God which was manifested in Him. Thus they gave evidence that they were not fitted by the grace of God to participate in the sacred services of the temple. They were zealous to maintain an appearance of holiness, but they neglected holiness of heart. While they were sticklers for the letter of the law, they were constantly violating its spirit. Their great need was that very change which Christ had been explaining to Nicodemus,—a new moral birth, a cleansing from sin, and a renewing of knowledge and holiness.
Ang mga Judiyo nga gipapahawa ni Jesus sa templo nag-angkon nga mga anak ni Abraham, apan sila mika-lagiw gikan sa presensia sa Manluluwas tungod kay dili sila makaantus sa himaya sa Dios nga gipakita diha Kaniya. Pinaagi niana sila naghatag ug kamatuoran nga sila dili angay pinaagi sa grasya sa Dios nga moapil sa sagradong mga serbisyo sa templo. Sila mainiton sa pag-hupot sa dagway sa pagkabalaan, apan sila wala mag-tagad sa pagkabalaan sa kasingkasing. Samtang sila mag-pasantop sa letra sa balaod, sila kanunay nga naglapas sa iyang espiritu. Ang ilang dakung kinahanglan mao ang pagkabalhin nga gisaysay ni Kristo ngadto kang Nicodemus,—ang usa ka pagkatawo nga yano, ang paglinis gikan sa sala, ug ang pagbag-o sa kahibalo ug pagkabalaan.
There was no excuse for the blindness of Israel in regard to the work of regeneration. Under the inspiration of the Holy Spirit, Isaiah had written, "We are all as an unclean thing, and all our righteousnesses are as filthy rags." David had prayed, "Create in me a clean heart, O God; and renew a right spirit within me." And through Ezekiel the promise had been given, "A new heart also will I give you, and a new spirit will I put within you: and I will take away the stony heart out of your flesh, and I will give you an heart of flesh. And I will put My Spirit within you, and cause you to walk in My statutes." Isaiah 64:6; Psalm 51:10; Ezekiel 36:26, 27.
Walay pamalibad sa pagkabuta sa Israel kabahin sa buhat sa pagkausab. Ilalum sa pagdasig sa Espiritu Santo, si Isaias nagsulat, “Kita tanan sama sa mahugaw nga butang, ug ang atong tanang pagkamatarung sama sa sa-put nga nahugawan.” Si David nag-ampo, “Buhatan Mo ako ug usa ka ulay nga kasingkasing, Oh Dios; Ug bag-oha ang usa ka espiritu nga matul-id sa sulod nako.’’ Ug pinaagi kang Ezekiel ang saad gihatag, “Hatagan Kousab kamo sa usa ka bag-o nga kasingkasing, ug ang usa ka bag-ong espiritu igabutang Ko sa sulod ninyo; kuhaon Ko ang batoon nga kasingkasing gikan sa inyong unod, ug hatagan Ko kamo sa usa ka kasingkasing nga unod. Ug igabutang Ko ang Akong Espiritu sa sulod ninyo, ug palakton Ko kamo sa Akong kabalaoran.” Isa. 64:6; Sal. 51:10; Ezek. 36:26, 27.
They were to look and live.
Sila magtan-aw ug mabuhi.
Desire of Ages, p. 175Nicodemus had read these scriptures with a clouded mind; but he now began to comprehend their meaning. He saw that the most rigid obedience to the mere letter of the law as applied to the outward life could entitle no man to enter the kingdom of heaven. In the estimation of men, his life had been just and honorable; but in the presence of Christ he felt that his heart was unclean, and his life unholy. Nicodemus was being drawn to Christ. As the Saviour explained to him concerning the new birth, he longed to have this change wrought in himself. By what means could it be accomplished? Jesus answered the unspoken question: "As Moses lifted up the serpent in the wilderness, even so must the Son of man be lifted up: that whosoever believeth in Him should not perish, but have eternal life."
Si Nicodemus nakabasa niining mga sinulat uban sa napanganuran nga hunahuna; apan siya karon nagsugod na pagsabut sa ilang kahulogan. Iyang nakita nga ang la-bing makuting pagtuman sa gamayng letra sa balaod sama sa paghimo sa kinabuhi sa gawas dili makatugot sa tawo pagsulod sa ginharian sa langit. Sa pagtan-aw sa tawo, ang iyang kinabuhi matarung ug dungganon; apan sa presensia ni Kristo siya nagabati nga ang iyang kasingkasing mahugaw, ug ang iyang kinabuhi dili bala-an. Si Nicodemus gihikling ngadto kang Kristo. Samtang ang Manluluwas mipatin-aw ngadto kaniya kabahin sa bag-ong pagkatawo, siya naghandum sa paghimo sa iyang pagkabalhin nga mahimo sa iyang kaugalingon. Sa unsang paagi nga kini mahimo? Si Jesus mitubag sa wala ikasulti nga pangutana: “Samtang si Moises nag-isa sa halas didto sa kamingawan, maingon man usab ang Anak sa tawo igaisa: aron ang tanang mosalig Kaniya dili malaglag, kon dili makabaton sa kinabuhing walay katapusan.”
Here was ground with which Nicodemus was familiar. The symbol of the uplifted serpent made plain to him the Saviour's mission. When the people of Israel were dying from the sting of the fiery serpents, God directed Moses to make a serpent of brass, and place it on high in the midst of the congregation. Then the word was sounded throughout the encampment that all who would look upon the serpent should live. The people well knew that in itself the serpent had no power to help them. It was a symbol of Christ. As the image made in the likeness of the [175] destroying serpents was lifted up for their healing, so One made "in the likeness of sinful flesh" was to be their Redeemer. Romans 8:3. Many of the Israelites regarded the sacrificial service as having in itself virtue to set them free from sin. God desired to teach them that it had no more value than that serpent of brass. It was to lead their minds to the Saviour. Whether for the healing of their wounds or the pardon of their sins, they could do nothing for themselves but show their faith in the Gift of God. They were to look and live.
Ania dinhi ang katarungan diin si Nicodemus nasi-nati. Ang simbolo sa naisa nga halas nagpatin-aw ngadto kaniya sa misyon sa Manluluwas. Sa diha nga ang mga katawhan sa Israel nagakamatay sa lala sa kalayo-hong mga halas, ang Dios nagsugo kang Moises sa paghimo ug halas nga tumbaga, ug ipahimutang kini sa ita-as sa taliwala sa katilingban. Unya ang pulong gipatu-nog sa tibuok nga kampo nga ang tanan nga motan-aw sa halas mabuhi. Ang mga tawo nahibalo kaayo nga sa iyang kaugalingon ang halas walay gahum sa pagta-bang kanila. Kini simbolo kang Kristo. Samtang ang dagway nga gihimo nga sama sa makalaglag nga halas gi-isa sa itaas alang sa pag-ayo, busa ang Usa nga nahimo “nga sama sa dagway sa makasasalang unod” mamao ang ilang Manluluwas. Rom. 8:3. Daghan sa mga Israel-hanon nagtagad sa mga serbisyo sa pagsakripisyo nga may iyang kaugalingong birtud sa pagpagawas kanila gikan sa sala. Ang Dios naghandum sa pagtudlo kanila nga kini wala nay bili sama sa halas nga tumbaga. Kini maoy magdala sa ilang mga hunahuna ngadto sa Manluluwas. Kon kini alang sa pag-ayo sa ilang mga samad kun pagpasaylo sa ilang mga sala, wala silay mahimo sa ilang kaugalingon apan nagpakita sa ilang pagtuo ngadto sa Gasa sa Dios. Sila magtan-aw ug mabuhi.
The Israelites didn't need to understand how the bronze serpent worked — they only needed to look and live. What are you overanalyzing today when what God is really asking of you is simply to look to Him in faith?
Ang mga Israelhanon wala magkinahanglan makasabut kon giunsa paglihok ang halas nga tumbaga — kinahanglan lamang nila motan-aw ug mabuhi. Unsa ang imong sobra nga gitagad-analisar karon nga ang tinuod nga gipangayo sa Dios kanimo mao lamang ang pagtan-aw Kaniya sa pagtuo?
Those who had been bitten by the serpents might have delayed to look. They might have questioned how there could be efficacy in that brazen symbol. They might have demanded a scientific explanation. But no explanation was given. They must accept the word of God to them through Moses. To refuse to look was to perish.
Kadtong gipaak sa mga halas tingali malangaylangay sa pagtan-aw. Tingali sila mangutana unsaon pagpaka-ayo sa tumbagang simbolo. Sila unta mangayo sa pag-saysay pinaagi sa siyensia. Apan walay pagpatin-aw nga gihatag. Sila magdawat sa pulong sa Dios kanila pinaagi ni Moises. Ang pagdumili sa pagtan-aw mao ang pagka-laglag.
Not through controversy and discussion is the soul enlightened. We must look and live. Nicodemus received the lesson, and carried it with him. He searched the Scriptures in a new way, not for the discussion of a theory, but in order to receive life for the soul. He began to see the kingdom of heaven as he submitted himself to the leading of the Holy Spirit.
Dili pinaagi sa pakig-away ug paglalis nga ang kalag mahayagan. Kinahanglan nga kita motan-aw ug mabuhi. Si Nicodemus nakadawat sa leksiyon, ug gidala kini kauban niya. Iyang gisusi ang Kasulatan sa bag-ong pa-agi, dili sa pagpakiglalis sa teoria, apan aron makada-wat ug kinabuhi sa kalag. Misugod siya pagtan-aw sa ginharian sa langit samtang siya mitugyan sa iyang kaugalingon sa pagmando sa Espiritu Santo.
There are thousands today who need to learn the same truth that was taught to Nicodemus by the uplifted serpent. They depend on their obedience to the law of God to commend them to His favor. When they are bidden to look to Jesus, and believe that He saves them solely through His grace, they exclaim, "How can these things be?"
Adunay linibo karong adlawa kinsa nagkinahanglan nga makakat-on sa samang kamatuoran nga gitudlo ngadto kang Nicodemus pinaagi sa giisa nga halas. Sila naga-salig sa ilang pagtuman sa balaod sa Dios nga dayegon sila alang sa Iyang pabor. Sa dihang sila gisultihan sa pagtan-aw ngadto kang Jesus, ug motuo nga Siya maga-luwas kanila pinaagi sa Iyang grasya, sila mosinggit, “Unsaon man niining mga butanga pagkahimo?”
Like Nicodemus, we must be willing to enter into life in the same way as the chief of sinners. Than Christ, "there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved." Acts 4:12. Through faith we receive the grace of God; but faith is not our Saviour. It earns nothing. It is the hand by which we lay hold upon Christ, and appropriate His merits, the remedy for sin. And we cannot even repent without the aid of the Spirit of God. The Scripture says of Christ, "Him hath God exalted with His right hand to be a Prince and a Saviour, for to give repentance to Israel, and forgiveness of sins." Acts 5:31. Repentance comes from Christ as truly as does pardon.
Sama kang Nicodemus, kita kinahanglan nga mosu-lod sa kinabuhi sa samang paagi sama sa pangulo sa mga makasasala. Gawas kang Kristo, “walay lain nga nga-lan ilalum sa langit nga gihatag sa mga tawo, diin kita mangaluwas.” Buhat 4:12. Pinaagi sa pagtuo atong ma-dawat ang grasya sa Dios; apan ang pagtuo dili atong Manluluwas. Wala kiniy makuha. Ang kamot nga maga-kupot ngadto kang Kristo, ug magbahinbahin sa Iyang mga kaayohan, mao ang tambal sa sala. Uug dili gani kita makahinulsol kon wala ang Espiritu sa Dios. Ang Kasulatan nagaingon kabahin kang Kristo, “Ang Dios mao ang nagtuboy Kaniya ngadto sa Iyang tuo ingon nga Prin-sipe ug Manluluwas, aron ang Israel maghinulsol ug ka-hatagan sa kapasayloan sa mga sala. . Buh. 5:31. Ang paghinulsol nagagikan kang Kristo sama ka matuod ang sa pagpasaylo.
How, then, are we to be saved? "As Moses lifted up the serpent in the wilderness," so the Son of man has been lifted up, and everyone who has been deceived and bitten by the serpent may look and live. "Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the [176] world." John 1:29. The light shining from the cross reveals the love of God. His love is drawing us to Himself. If we do not resist this drawing, we shall be led to the foot of the cross in repentance for the sins that have crucified the Saviour. Then the Spirit of God through faith produces a new life in the soul. The thoughts and desires are brought into obedience to the will of Christ. The heart, the mind, are created anew in the image of Him who works in us to subdue all things to Himself. Then the law of God is written in the mind and heart, and we can say with Christ, "I delight to do Thy will, O my God." Psalm 40:8.
Unsaon, unya, nga kita mangaluwas? “Ingon nga si Moises nag-isa sa halas didto sa kamingawan,” busa ang Anak sa tawo giisa usab, ug ang tagsatagsa nga nalimbo-ngan ug napaakan sa halas motan-aw ug mabuhi. “Tan-awa ang Kordero sa Dios, nga nagakuha sa sala sa kali-butan.” Juan 1:29. Ang kahayag nga nagadan-ag gikan sa krus nagpadayag sa gugma sa Dios. Ang iyang gugma nag-duso kanato ngadto Kaniya. Kon dili kita mosupak ni-ining pagbira kanato, kita madala ngadto sa tiilan sa krus aron paghinulsol sa mga sala nga nakapalansang sa krus sa Manluluwas. Unya ang Espiritu sa Dios pinaagi sa pagtuo maghimo ug usa ka bag-ong kinabuhi diha sa kalag. Ang mga hunahuna ug mga handum gidala ngadto sa pagtuman sa kabubut-on ni Kristo. Ang kasingkasing, ang hunahuna, nalalang pagbag-o ngadto sa dagway Niya kinsa nagbuhat dinhi kanato pagtugyan sa tanang mga butang ngadto Kaniya. Unya ang balaod sa Dios isulat sa hunahuna ug kasingkasing, ug makaingon kita kauban ni Kristo, ‘‘Ako malipay sa pagbuhat sa Imong kabubut-on, O akong Dios.” Sal. 40:8.
The light from that secret interview illumined the cross upon Calvary, and Nicodemus saw in Jesus the world's Redeemer.
Ang kahayag sa tinagong pagpakigsulti nakadan-ag sa krus sa Kalbaryo, ug si Nicodemus nakakita diha kang Jesus nga Manluluwas sa kalibutan.
Desire of Ages, p. 177In the interview with Nicodemus, Jesus unfolded the plan of salvation, and His mission to the world. In none of His subsequent discourses did He explain so fully, step by step, the work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven. At the very beginning of His ministry He opened the truth to a member of the Sanhedrin, to the mind that was most receptive, and to an appointed teacher of the people. But the leaders of Israel did not welcome the light. Nicodemus hid the truth in his heart, and for three years there was little apparent fruit.
Diha sa pagpakigsulti kauban ni Nicodemus, si Jesus nagpakita sa piano sa kaluwasan ug sa Iyang mis-yon nganhi sa kalibutan. Wala sa Iyang kanunayng pa-kigsulti nga Siya mosaysay sa bug-os, tagsatagsa ka la-kang, sa buhat gikinahanglan nga himuon sa mga kasingkasing sa tanan nga manunod sa ginharian sa langit. Sa sinugdan sa Iyang pag-alagad Iyang gibuksan ang kamatuoran sa usa ka sakup sa Sanhedrin, ngadto sa hunahuna nga labing madawaton, ug ngadto sa tinudlong magtutudlo sa mga tawo. Apan ang mga lider sa Israel wala modawat sa kahayag. Si Nicodemus nagtago sa kamatuoran sa iyang kasingkasing, ug sa tulo ka tuig adunay diyotay lamang kamatuoran.
But Jesus was acquainted with the soil into which He cast the seed. The words spoken at night to one listener in the lonely mountain were not lost. For a time Nicodemus did not publicly acknowledge Christ, but he watched His life, and pondered His teachings. In the Sanhedrin council he repeatedly thwarted the schemes of the priests to destroy Him. When at last Jesus was lifted up on the cross, Nicodemus remembered the teaching upon Olivet: "As Moses lifted up the serpent in the wilderness, even so must the Son of man be lifted up: that whosoever believeth [177] in Him should not perish, but have eternal life." The light from that secret interview illumined the cross upon Calvary, and Nicodemus saw in Jesus the world's Redeemer.
Apan si Jesus nasinati sa yuta nga Iyang gisabyagan sa binhi. Ang mga pulong nga gisulti sa gabii sa usa ka magpapatalinghog sa mamingawng bukid wala mawala. Pila ka panahon si Nicodemus wala mag-ila kang Kristo sa publiko, apan siya nagbantay sa Iyang kinabuhi, ug nagpamalandong sa Iyang mga pagtudlo. Sa konsilyo sa Sanhedrin siya nagsubli pagbabag sa mga tuyo sa mga saserdote sa paglaglag Kaniya. Sa katapusan nga si Jesus giisa didto sa krus, si Nicodemus nakahinumdum sa pagtudlo didto sa Olibo: “Ingon nga si Moises nag-isa sa halas didto sa kamingawan, ingon man usab ang Anak sa tawo igaisa usab: aron kon kinsa ang motuo Kaniya dili mawala, apan makadawat sa kinabuhing walay katapusan.” Ang kahayag sa tinagong pagpakigsulti naka-dan ag sa krus sa Kalbaryo, ug si Nicodemus nakakita diha kang Jesus nga Manluluwas sa kalibutan.
After the Lord's ascension, when the disciples were scattered by persecution, Nicodemus came boldly to the front. He employed his wealth in sustaining the infant church that the Jews had expected to be blotted out at the death of Christ. In the time of peril he who had been so cautious and questioning was firm as a rock, encouraging the faith of the disciples, and furnishing means to carry forward the work of the gospel. He was scorned and persecuted by those who had paid him reverence in other days. He became poor in this world's goods; yet he faltered not in the faith which had its beginning in that night conference with Jesus.
Human sa pagkayab sa Ginoo, sa diha nga ang mga disipulo nagkatibulaag pinaagi sa paglutos, si Nicodemus nagmaisugon sa pagpakita sa atubangan. Iyang gi-gamit ang iyang salapi sa pagsustento sa batang iglesya nga ang mga Judiyo naghandum nga mawagtang sa ka-matayon. Sa panahon sa katalagman siya nga nagmami-natngonon ug mapangutanahon karon malig-on sama sa batong daku, nagdasig sa pagtuo sa mga disipulo, ug naghatag ug salapi aron pagpadayon sa unahan sa buhat sa maayong balita. Siya gikasuk-an ug gilutos niad-tong nagtahud kaniya sa unang mga adlaw. Nahimo si-yang kabus sa kabtangan niining kalibutana; apan wala siya magluya sa pagtuo nga misugod niadtong pakigsul-ti sa gabii kauban ni Jesus.
Nicodemus related to John the story of that interview, and by his pen it was recorded for the instruction of millions. The truths there taught are as important today as they were on that solemn night in the shadowy mountain, when the Jewish ruler came to learn the way of life from the lowly Teacher of Galilee.
Si Nicodemus nagpahibalo ngadto kang Juan sa su-gilanon niadtong ilang pagsinultihanay, ug pinaagi sa iyang pluma gisulat alang sa pagtudlo sa minilyon. Ang mga kamatuoran nga gitudlo didto sama ka importante karong adlawa ingon nga sila niadtong solemning gabii sa nalandongang bukid, sa dihang ang magmamandong Judiyo mianha sa pagkat-on sa dalan sa kinabuhi gikan sa mapaubsanong Magtutudlo sa Galilea.
Nicodemus carried the truth quietly in his heart for years before his faith became visible to others, yet his courage at the cross showed the seed had never died. Is there a seed of truth planted in you that hasn't blossomed publicly yet, but is still very much alive?
Gitagoan ni Nicodemus ang kamatuoran sa iyang kasingkasing sulod sa mga tuig sa dili pa mahimong makita sa uban ang iyang pagtuo, apan ang iyang kaisug diha sa krus nagpakita nga ang binhi wala gayud mamatay. Aduna bay binhi sa kamatuoran nga natanom kanimo nga wala pa mobuswak sa publiko, apan buhi gihapon?
For a time the Baptist's influence over the nation had been greater than that of its rulers, priests, or princes. If he had announced himself as the Messiah, and raised a revolt against Rome, priests and people would have flocked to his standard. Every consideration that appeals to the ambition of the world's conquerors Satan had stood ready to urge upon John the Baptist. But with the evidence before him of his power, he had steadfastly refused the splendid bribe. The attention which was fixed upon him he had directed to Another.
"Siya Magauswag" Sa pila ka panahon ang inpluwensia sa Bautista ngadto sa nasud nahimong daku pa kay sa mga mag-mamando, mga saserdote, ug mga prinsipe. Kon siya nagpahibalo sa iyang kaugalingon nga mao ang Mesi-yas, ug maghimog pagrebelde batok sa Roma, ang mga saserdote ug mga tawo mopunsisok unta ngadto sa iyang tulomanon. Ang tagsatagsa ka pagtagad nga na-gadani sa ambisyon sa mga mananaug sa kalibutan si Satanas nga andam sa paghangyo kang Juan Bautista. Apan uban sa kamatuoran sa atubangan niya sa iyang gahum, siya sa malig-on nagdumili sa makadaning su-borno. Ang pagtagad nga natumong didto kaniya iyang gidiritso ngadto sa Lain.
Now he saw the tide of popularity turning away from himself to the Saviour. Day by day the crowds about him lessened. When Jesus came from Jerusalem to the region about Jordan, the people flocked to hear Him. The number of His disciples increased daily. Many came for baptism, and while Christ Himself did not baptize, He sanctioned the administration of the ordinance by His disciples. Thus He set His seal upon the mission of His forerunner. But the disciples of John looked with jealousy upon the growing popularity of Jesus. They stood ready to criticize His work, and it was not long before they found occasion. A question arose between them and the Jews as to whether baptism availed to cleanse the soul from sin; they maintained that the baptism of Jesus differed essentially from that of John. Soon they were in dispute with Christ's disciples in regard to the form of words proper to use at baptism, and finally as to the right of the latter to baptize at all. [179]
Karon iyang nakita ang sulog sa pagkainila nga mi-balhin gikan kaniya ngadto na sa Manluluwas. Adlaw adlaw ang panon sa katawhan libut kaniya nagkagamay. Sa dihang si Jesus miabut gikan sa Jerusalem ngadto sa dapit sa Jordan, ang mga tawo nanagpundok sa pag-patalinghog Kaniya. Ang gidaghanon sa Iyang mga disipulo nagadugang adlaw adlaw. Daghan ang miabut aron pabautismo, ug samtang si Kristo sa Iyang kaugalingon wala magbautismo, Iyang gitugot ang paghimo sa maong tulomanon pinaagi sa Iyang mga disipulo. Pinaagi niana Iyang gipahimutang ang Iyang timaan sa buhat sa Iyang mag-uuna. Apan ang mga disipulo ni Juan mitan-aw nga may kasina sa nagatubo nga pagkainila na ni Jesus. Sila mitindog nga andam sa pagsaway sa Iyang buhat, ug wala magdugay nga sila nakakaplag ug higayon. Ang usa ka pangutana miabut sa taliwala nila ug sa mga Judiyo kon ang bautismo makalinis ba sa kalag gikan sa sala; sila nagpamatuod nga ang bautismo ni Jesus lahi kaayo sa kang Juan. Sa wala madugay sila nagka-away sa mga disipulo ni Kristo kabahin sa porma sa mga pulong nga gamiton sa panahon sa bautismo, ug sa katapusan sa katungod sa naulahi sa pagpamautismo.
The disciples of John came to him with their grievances, saying, "Rabbi, He that was with thee beyond Jordan, to whom thou bearest witness, behold, the same baptizeth, and all men come to Him." Through these words, Satan brought temptation upon John. Though John's mission seemed about to close, it was still possible for him to hinder the work of Christ. If he had sympathized with himself, and expressed grief or disappointment at being superseded, he would have sown the seeds of dissension, would have encouraged envy and jealousy, and would seriously have impeded the progress of the gospel.
Ang mga disipulo ni Juan miadto kaniya uban sa ilang mga agrabio, nga nagaingon, "Magtutudlo, Siya nga kauban nimo didto sa Jordan kang kinsa ikaw nag-saksi, tan-awa, Siya nagbautismo ug ang tanang tawo miadto Kaniya." Pinaagi niining mga pulonga, si Sata-nas nagdala sa tentasyon ngadto kang Juan. Bisan ang buhat ni Juan hapit na matapus, daw mahimo pa niya ang pagbalda sa buhat ni Kristo. Kon siya nalooy pa sa iyang kaugalingon, ug nagpadayag sa kaguol ug kabigo nga nalabwan, siya unta magpugas sa binhi sa kasa-mok, magdasig unta sa kasina ug pangabugho, ug sa ser-yoso mobabag sa pag-uswag sa maayong balita.
John had by nature the faults and weaknesses common to humanity, but the touch of divine love had transformed him. He dwelt in an atmosphere uncontaminated with selfishness and ambition, and far above the miasma of jealousy. He manifested no sympathy with the dissatisfaction of his disciples, but showed how clearly he understood his relation to the Messiah, and how gladly he welcomed the One for whom he had prepared the way.
Si Juan tungod sa kinaiya adunay mga sayop ug mga kaluyahon nga komon sa tawo, apan ang pagtan-dog sa diosnong gugma nakausab kaniya. Siya nagpabilin sa kahimtang nga wala matakdi sa paghigugma sa kaugalingon ug ambisyon, ug layo ibabaw sa kahugaw sa pangabugho. Siya wala magpadayag sa kalooy sa kaku-lang sa katagbaw sa iyang mga disipulo, apan nagpakita unsa ka tin-aw siya nakasabut sa iyang relasyon ngadto sa Mesiyas, ug unsa ka malipayon nga siya midawat sa Usa kang kinsa iyang giandaman sa dalan.
He said, "A man can receive nothing, except it be given him from heaven. Ye yourselves bear me witness, that I said, I am not the Christ, but that I am sent before Him. He that hath the bride is the bridegroom: but the friend of the bridegroom, which standeth and heareth him, rejoiceth greatly because of the bridegroom's voice." John represented himself as the friend who acted as a messenger between the betrothed parties, preparing the way for the marriage. When the bridegroom had received his bride, the mission of the friend was fulfilled. He rejoiced in the happiness of those whose union he had promoted. So John had been called to direct the people to Jesus, and it was his joy to witness the success of the Saviour's work. He said, "This my joy therefore is fulfilled. He must increase, but I must decrease."
Siya miingon, "Ang tawo dili makadawat bisan unsa nga butang, gawas kon ihatag kaniya gikan sa langit. Kamo sa inyong kaugalingon nakasaksi kanako, nga ako miingon, ako dili si Kristo, apan nga ako gipadala sa unahan Niya. Siya nga adunay pangasaw-onon mao ang pamanhonon: apan ang higala sa pamanhonon, nga naga-tindog ug nagpatalinghog kaniya, nagakalipay ug daku tungod sa tingog sa pamanhonon." Si Juan nagpahinu-ngod sa iyang kaugalingon nga usa ka higala kinsa nag-buhat ingon nga sulogoon sa taliwala sa mga sinabutang may katungod, sa pag-andam sa dalan ngadto sa kasal. Sa dihang ang pamanhonon midawat sa pangasaw-onon niya, ang buhat sa higala natuman na. Siya nalipay sa kalipayan niadtong panaghiusa nga iyang gihimo. Busa si Juan gitawag sa pagtudlo sa mga tawo ngadto kang Jesus, ug maoy iyang kalipay sa pagsaksi sa kalampu-san sa buhat sa Manluluwas. Siya miingon, "Pinaagi ni-ini ang akong kalipay natuman na. Siya mag-uswag, apan ako magkunhod."
He must increase, but I must decrease.
Siya mag-uswag, apan ako magkunhod.
John 3:30Looking in faith to the Redeemer, John had risen to the height of self-abnegation. He sought not to attract men to himself, but to lift their thoughts higher and still higher, until they should rest upon the Lamb of God. He himself had been only a voice, a cry in the wilderness. Now with joy he accepted silence and obscurity, that the eyes of all might be turned to the Light of life.
Nagtan-aw sa pagtuo ngadto sa Manluluwas, si Juan miuswag ngadto sa gitas-on sa pagdumili sa kaugalingon. Wala Siya mangita nga ang mga tawo madani ngadto Kaniya, apan sa pagtuboy sa ilang mga hunahuna ibabaw ngadto sa itaas, hangtud sila makapahu-lay sa Kordero sa Dios. Siya sa iyang kaugalingon usa lamang ka tingog, usa ka singgit sa kamingawan. Karon uban ang kalipay, iyang gidawat ang paghilum ug pagka dili mailhan, aron ang mga mata sa tanan mo-tan-aw ngadto sa Kahayag sa kinabuhi.
Those who are true to their calling as messengers for God will not seek honor for themselves. Love for self will be swallowed up in love for Christ. No rivalry will mar the precious cause of the gospel. They will recognize that it is their work to proclaim, as did John the Baptist, [180] "Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world." John 1:29. They will lift up Jesus, and with Him humanity will be lifted up. "Thus saith the high and lofty One that inhabiteth eternity, whose name is Holy; I dwell in the high and holy place, with him also that is of a contrite and humble spirit, to revive the spirit of the humble, and to revive the heart of the contrite ones." Isaiah 57:15.
Kadtong matuod sa ilang pagkatinawag ingon nga mga mensahero alang sa Dios dili mangita sa dungog sa ilang kaugalingon. Ang gugma sa kaugalingon lam-yon sa gugma alang kang Kristo. Walay panagribal nga makamansa sa bililhong buhat sa ebanghelyo. Ilang mailhan nga maoy ilang buhat ang pagpahibalo, sama sa gihimo ni Juan Bautista, "Tan-awa ang Kordero sa Dios, kinsa magakuha sa sala sa kalibutan." Juan 1:29. Sila mag-isa ni Jesus, ug uban Kaniya ang katawhan maisa usab. "Kay kini mao ang giingon sa hataas ug sa Usa nga halangdon nga nagapuyo sa walay katapusan, kan-sang ngalan mao ang Balaan; Ako nagapuyo sa hataas ug balaan nga dapit, uban kaniya usab nga adunay espiritu nga mahinulsolon ug mapaubsanon, aron sa pag-pabuhi sa espiritu sa mapaubsanon, ug aron sa pagpa-buhi sa kasingkasing sa mahinulsolon." Isa. 57:15.
The soul of the prophet, emptied of self, was filled with the light of the divine. As he witnessed to the Saviour's glory, his words were almost a counterpart of those that Christ Himself had spoken in His interview with Nicodemus. John said, "He that cometh from above is above all: he that is of the earth is earthly, and speaketh of the earth: He that cometh from heaven is above all. . . . For He whom God hath sent speaketh the words of God: for God giveth not the Spirit by measure unto Him." Christ could say, "I seek not Mine own will, but the will of the Father which hath sent Me." John 5:30. To Him it is declared, "Thou hast loved righteousness, and hated iniquity; therefore God, even Thy God, hath anointed Thee with the oil of gladness above Thy fellows." Hebrews 1:9. The Father "giveth not the Spirit by measure unto Him." [181]
Ang kalag sa manalagna, nga nakuhaan sa kaugalingon, napuno sa kahayag sa diosnon. Samtang siya misaksi sa himaya sa Manluluwas, ang iyang mga pulong daw susama niadtong gisulti ni Kristo sa Iyang kaugalingon sa Iyang pakigsulti kang Nicodemus. Si Juan miingon, "Siya nga nagagikan sa itaas labaw sa ngata-nan: siya nga gikan sa yuta iya sa yuta, ug nagasulti pi-nasukad sa yuta: Siya nga gikan sa langit labaw sa ta-nan. . . . Kay Siya nga gipadala sa Dios magasulti man sa mga pulong sa Dios, sanglit sa walay sukod ang Dios nagapanghatag man sa Espiritu." Si Kristo makaingon, "Ako wala mangita sa Akong kaugalingong kabubut-on, apan sa kabubut-on sa Amahan nga nagpadala Kanako." Juan 5:30. Alang Kaniya gina-ingon, "Gihigugma mo ang pagkamatarung ug gidumtan mo ang pagkamasupilon; tungod niana, gidihogan Ikaw sa Dios, nga Imong Dios, sa lana sa kalipay labaw pa kay kanila nga imong mga sagabay." Heb. 1:9. Ang Amahan "wala maghatag sa Espiritu pinaagi sa sukod ngadto Kaniya."
John found joy, not grief, in watching his own influence shrink as Christ's grew, saying, 'He must increase, but I must decrease.' Where in your life might God be asking you to celebrate someone else's increase instead of guarding your own?
Si Juan nakakaplag ug kalipay, dili kasubo, sa pagtan-aw sa iyang kaugalingong impluwensya nga nagakunhod samtang si Kristo nagatubo, nga nag-ingon, 'Siya mag-uswag, apan ako magkunhod.' Asa sa imong kinabuhi tingali ang Dios nagahangyo kanimo sa pagsaulog sa pag-uswag sa uban imbes sa pagbantay sa imong kaugalingon?
So with the followers of Christ. We can receive of heaven's light only as we are willing to be emptied of self. We cannot discern the character of God, or accept Christ by faith, unless we consent to the bringing into captivity of every thought to the obedience of Christ. To all who do this the Holy Spirit is given without measure. In Christ "dwelleth all the fullness of the Godhead bodily, and in Him ye are made full." Colossians 2:9, 10, R. V.
Mao man usab ang mga sumosunod ni Kristo. Ma-kadawat kita sa langitnong kahayag diha lamang kon kita andam sa paglimod sa kaugalingon. Dili kita makasabut sa kinaiya sa Dios, kun modawat kang Kristo pinaagi sa pagtuo, hangtud nga kita mosugot nga dad-on sa pagpasakup sa tagsatagsa ka hunahuna ngadto sa pag-tuman ni Kristo. Alang sa tanan nga maghimo niini ang Espiritu Santo ihatag nga walay sukod. Diha kang Kristo "nagapuyo ang tanang kahupnganan sa pagkadios sa lawas, ug diha Kaniya ikaw nabug-os." Kol. 2:9, 10, R.V.
The disciples of John had declared that all men were coming to Christ; but with clearer insight, John said, "No man receiveth His witness;" so few were ready to accept Him as the Saviour from sin. But "he that hath received His witness hath set his seal to this, that God is true." John 3:33, R. V. "He that believeth on the Son hath everlasting life." No need of disputation as to whether Christ's baptism or John's purified from sin. It is the grace of Christ that gives life to the soul. Apart from Christ, baptism, like any other service, is a worthless form. "He that believeth not the Son shall not see life." The success of Christ's work, which the Baptist had received with such joy, was reported also to the authorities at Jerusalem. The priests and rabbis had been jealous of John's influence as they saw the people leaving the synagogues and flocking to the wilderness; but here was One who had still greater power to attract the multitudes. Those leaders in Israel were not willing to say with John, "He must increase, but I must decrease." They arose with a new determination to put an end to the work that was drawing the people away from them.
Ang mga disipulo ni Juan nagpahibalo nga ang tanang mga tawo nga moadto kang Kristo; apan uban sa klaro nga panglantaw, si Juan miingon, "Walay tawo nga midawat sa Iyang saksi;" diyotay lang ang andam sa pagdawat Kaniya ingon nga Manluluwas gikan sa sala. Apan "siya nga modawat sa Iyang pagsaksi nagpahilu-na sa Iyang timaan niini, nga ang Dios matuod." Juan 3'. 33, R.V. "Siya nga motuo sa Anak may kinabuhing walay katapusan.'' Wala nay kinahanglan sa paglantugi kon ang bautismo ni Kristo kun ang kang Juan makaputli gikan sa sala. Ang grasya ni Kristo mao ang maghatag sa kinabuhi sa kalag. Gawas kang Kristo, ang bautismo, sama sa ubang serbisyo, walay bili nga porma. "Siya nga dili motuo sa Anak dili makakita sa kinabuhi.'' Ang kalampusan sa buhat ni Kristo, diin ang Bautista nagdawat sa dakung kalipay, ginapahibalo usab ngadto sa mga awtoridad sa Jerusalem. Ang mga saserdote ug mga rabbi nangabugho sa inpluwensia ni Juan samtang ilang nakita ang mga tawo nga mitalikod sa sina-goga ug nagpunsisok ngadto sa kamingawan; apan adunay Usa nga may dakung gahum sa pagdani sa daghang tawo. Kadtong mga lider sa Israel dili andam sa pag-ingon kauban ni Juan, "Siya mag-uswag, apan ako mag-kunhod." Sila mitindog uban sa bag-ong tinguha sa pag-butang sa katapusan sa buhat nga nakakuha sa mga tawo gikan kanila.
Jesus knew that they would spare no effort to create a division between His own disciples and those of John. He knew that the storm was gathering which would sweep away one of the greatest prophets ever given to the world. Wishing to avoid all occasion for misunderstanding or dissension, He quietly ceased His labors, and withdrew to Galilee. We also, while loyal to truth, should try to avoid all that may lead to discord and misapprehension. For whenever these arise, they result in the loss of souls. Whenever circumstances occur that threaten to cause division, we should follow the example of Jesus and of John the Baptist.
Si Jesus nahibalo nga sila dili magbilin ug paning-kamot paghimo sa panagbulag sa taliwala sa Iyang ka-ugalingong mga disipulo ug kadtong kang Juan. Siya nahibalo nga ang bagyo nagatigum nga maoy mobanlas sa usa ka labing dakung manalagna nga gihatag ngadto sa kalibutan. Naghandum sa paglikay sa tanang higa-yon sa dili pagsinabtanay kun kasamok, Siya mihilum paghunong sa Iyang buhat, ug mihikling ngadto sa Ga-lilea. Kita usab, samtang matinud-anon sa kamatuoran, maninguha sa paglikay sa tanan nga magadala ngadto sa kasamok ug walay pagsinabtanay. Kay kon kini moba-rug, sila magaresulta sa pagkawala sa mga kalag. Kon ang mga kahigayonan moabut nga maghulga sa paghimo sa panagbulag, atong sundon ang sulondan ni Jesus ug kang Juan Bautista.
John had been called to lead out as a reformer. Because of this, his disciples were in danger of fixing their attention upon him, feeling that the success of the work depended upon his labors, and losing sight of the fact that he was only an instrument through which God had wrought. But the work of John was not sufficient to lay the foundation of the [182] Christian church. When he had fulfilled his mission, another work was to be done, which his testimony could not accomplish. His disciples did not understand this. When they saw Christ coming in to take the work, they were jealous and dissatisfied.
Si Juan gitawag aron magpangulo ingon nga repor-mador. Tungod niini, ang iyang mga disipulo may kata-lagman sa pagbutang sa ilang atension ngadto kaniya, nga magbati nga ang kalampusan sa buhat nagasalig sa iyang kahago, ug mawad-an sa talan-awon sa kamatuoran nga siya usa lamang ka instrumento diin ang Dios nagabuhat. Apan ang buhat ni Juan dili paigo sa pagpa-himutang sa patukoranan sa Kristohanong iglesya. Sa diha nga natuman na niya ang iyang pagbuhat, may laing buhat nga pagahimuon, diin ang iyang pagpamatuod dili makahimo. Ang iyang mga disipulo dili makasabut niini. Sa ilang nakita si Kristo nga miabut sa pagkuha sa buhat, sila nangabugho ug wala matagbaw.
We can receive of heaven's light only as we are willing to be emptied of self.
Makadawat kita sa langitnong kahayag diha lamang kon kita andam sa paglimod sa kaugalingon.
Desire of Ages, p. 182The same dangers still exist. God calls a man to do a certain work; and when he has carried it as far as he is qualified to take it, the Lord brings in others, to carry it still farther. But, like John's disciples, many feel that the success of the work depends on the first laborer. Attention is fixed upon the human instead of the divine, jealousy comes in, and the work of God is marred. The one thus unduly honored is tempted to cherish self-confidence. He does not realize his dependence on God. The people are taught to rely on man for guidance, and thus they fall into error, and are led away from God.
Ang samang katalagman nagapabilin. Ang Dios mag-tawag sa tawo sa paghimo sa usa ka buhat; ug kon siya magdala niini sa gilay-on nga siya angay na sa pagdala niini, ang Ginoo magdala sa uban, aron sa pagdala niini ngadto sa unahan. Apan, sama sa mga disipulo ni Juan, daghan ang magbati nga ang kalampusan sa buhat nagasalig sa unang magbubuhat. Ang atension natutok ngadto sa tawo inbis sa diosnon, ang pangabugho moabut, ug ang buhat sa Dios mamansahan. Ang usa nga wala ha-tagi sa dungog matintal sa pagpangga sa pagsalig sa kaugalingon. Siya wala makaila sa iyang pagsalig ngadto sa Dios. Ang mga tawo gitudloan sa pagsalig sa tawo sa paggiya, ug pinaagi niana sila mahulog sa sayop, ug ma-dala layo sa Dios.
The work of God is not to bear the image and superscription of man. From time to time the Lord will bring in different agencies, through whom His purpose can best be accomplished. Happy are they who are willing for self to be humbled, saying with John the Baptist, "He must increase, but I must decrease."
Ang buhat sa Dios dili mao ang pagdala sa dagway ug patik sa tawo. Gikan sa usa ka panahon ngadto sa laing panahon ang Ginoo magdala sa nagkalainlaing mga sinugo, diin ang Iyang tuyo mahimo sa labing maayo. Malipayon sila nga andam nga ang kaugalingon pagapa-ubson, moingon kauban ni Juan Bautista, "Siya magaus-wag, apan ako magakunhod."
The chapter warns that when attention fixes on the human worker instead of the divine hand behind the work, jealousy creeps in and God's work is marred. Where might you be giving a person — including yourself — the credit that belongs only to God?
Ang kapitulo nagpasidaan nga kon ang pagtagad matutok sa tawhanong mamumuo imbes sa diosnong kamot sa luyo sa buhat, ang pangabugho mosulod ug ang buhat sa Dios mamansahan. Asa ka tingali naghatag sa usa ka tawo — lakip ang imong kaugalingon — sa pasidungog nga iya lamang sa Dios?