On the way to Galilee Jesus passed through Samaria. It was noon when He reached the beautiful Vale of Shechem. At the opening of this valley was Jacob's well. Wearied with His journey, He sat down here to rest while His disciples went to buy food.
Didto sa Atabay ni Jacob Sa dalan paingon ngadto sa Galilea si Jesus miagi sa Samaria. Udto kadto nga Siya miabut sa matahum nga Walog sa Sicar. Didto sa ganghaan niining walog mao ang atabay ni Jacob. Gikapoyan sa Iyang panaw, milingkod Siya dinhi aron pagpahulay samtang ang Iyang mga disipulo miadto sa pagpamalit ug pagkaon.
The Jews and the Samaritans were bitter enemies, and as far as possible avoided all dealing with each other. To trade with the Samaritans in case of necessity was indeed counted lawful by the rabbis; but all social intercourse with them was condemned. A Jew would not borrow from a Samaritan, nor receive a kindness, not even a morsel of bread or a cup of water. The disciples, in buying food, were acting in harmony with the custom of their nation. But beyond this they did not go. To ask a favor of the Samaritans, or in any way seek to benefit them, did not enter into the thought of even Christ's disciples.
Ang mga Judiyo ug mga Samariahanon mga mapait nga mga kaaway, ug taman sa maarangan ang tanang pakigsandurot gilikayan nila tagsatagsa. Ang pagpakig-sabut kauban sa mga Samariahanon kon kinahanglanon giisip nga subay sa balaod sa mga rabbi; apan ang tanang katilingbanong pakig-abyan kanila gikondenar. Ang Judiyo dili makahulam gikan sa usa ka Samariahanon, ni modawat ug kalooy, dili gani bisan usa ka momho sa tinapay kun usa ka kabo sa tubig. Ang mga disipulo, sa pagpalit sa pagkaon, nagabuhat sibu sa batasan sa ilang nasud. Apan labaw niini wala sila maghimo. Ang pag-hangyo ug pabor sa mga Samariahanon, kun sa ilang paagi magpahimuot nila, wala mosulod sa hunahuna sa mga disipulo ni Kristo.
As Jesus sat by the well side, He was faint from hunger and thirst. The journey since morning had been long, and now the sun of noontide beat upon Him. His thirst was increased by the thought of the cool, refreshing water so near, yet inaccessible to Him; for He had no rope nor water jar, and the well was deep. The lot of humanity was His, and He waited for someone to come to draw.
Samtang si Jesus milingkod sa kiliran sa atabay, na-luya Siya tungod sa kagutom ug kauhaw. Ang panaw su-kad sa buntag layo, ug karon ang adlaw sa kaudtohon mituhop diha Kaniya. Ang Iyang kauhaw midugang pinaagi sa paghunahuna sa mabugnaw, makahupayng tubig sa duol, apan dili maabut Niya; kay wala Siya pisi kun timba sa tubig, ug ang atabay lalum. Ang bahin sa pagkatawhanon anaa Kaniya, ug naghulat Siya sa usa nga moabut sa pagkuha.
A woman of Samaria approached, and seeming unconscious of His presence, filled her pitcher with water. As she turned to go away, Jesus asked her for a drink. Such a favor no Oriental would withhold. In the East, water was called "the gift of God." To offer a drink to the thirsty traveler was held to be a duty so sacred that the Arabs of the desert would go out of their way in order to perform it. The hatred between Jews and Samaritans prevented the woman from offering a kindness to Jesus; but the Saviour was seeking to find the key to this heart, and with the tact born of divine love, He asked, not offered, a favor. The offer of a kindness might have been rejected; but trust awakens trust. The King of heaven came to this outcast soul, asking a service at her hands. He who made the ocean, who controls the waters of the great deep, who opened the springs and channels of the earth, rested from His weariness at Jacob's well, and was dependent upon a stranger's kindness for even the gift of a drink of water.
Usa ka babaye sa Samaria mipaduol, ug wala maka-tagad sa Iyang presensia, mipuno sa iyang pitsil sa tubig. Samtang siya mitalikod sa paglakaw, si Jesus na-ngayo kaniya ug ilimnon. Kanang matang sa pabor walay taga Silangan nga mobalibad. Didto sa Silangan, ang tubig ginganlan nga "gasa gikan sa Dios." Ang paghatag ug pag-inum sa giuhaw nga magpapanaw giila nga katungdanan nga sagrado nga ang mga Arabi sa desierto molakaw sa ilang dalan aron sa paghimo niining buhata. Ang kasuko sa mga Judiyo batok sa mga Samariahanon nakapugong sa babaye sa paghatag sa kalooy ngadto kang Jesus; apan ang Manluluwas nangita nga maka-kaplag ug yawi ngadto niining kasingkasing, ug uban sa taktika nga natawo sa diosnong gugma, Siya naghangyo, wala itanyag, usa ka pabor. Ang pagtanyag sa kalooy tingali balibaran; apan ang pagsalig makapukaw sa pagsalig. Ang Hari sa langit miabut niining sinalikway nga kalag, naghangyo ug serbisyo sa iyang mga kamot. Siya nga naghimo sa kadagatan, kinsa nagmando sa mga tubig sa dagkung giladmon, kinsa nag-abli sa mga tuboran ug mga tubig agianan sa yuta, mipahulay gikan sa Iyang kakapoy sa atabay ni Jacob, ug nagasalig sa kalooy sa estranyo bisan sa gasa sa ilimnon nga tubig.
The woman saw that Jesus was a Jew. In her surprise she forgot to grant His request, but tried to learn the reason for it. "How is it," she said, "that Thou, being a Jew, askest drink of me, which am a woman of Samaria?"
Ang babaye nakakita nga si Jesus usa ka Judiyo. Sa iyang katingala nahikalimot siya sa paghatag sa hangyo, apan naninguha sa paghibalo sa katarungan niini. "Na-unsa ba nga Ikaw nga usa ka Judiyo mihangyo man nga paimnon ko nga usa ka babayeng Samariahanon?"
The King of heaven came to this outcast soul, asking a service at her hands.
Ang Hari sa langit miabut niining sinalikway nga kalag, naghangyo ug serbisyo sa iyang mga kamot.
Desire of Ages, p. 234Jesus answered, "If thou knewest the gift of God, and who it is that saith to thee, Give Me to drink; thou wouldest have asked of Him, and He would have given thee living water." You wonder that I should ask of you even so small a favor as a draught of water from the well at our feet. Had you asked of Me, I would have given you to drink of the water of everlasting life.
Si Jesus mitubag, "Kon nasayud ka pa lamang sa gasa sa Dios, ug kon kinsa kining nagaingon kanimo, Paimna ra Ako; mangayo ka gayud unta Kaniya, ug ikaw hatagan Niyang buhi nga tubig." Ikaw mahibulong nga Ako mohangyo kanimo bisan sa diyotay nga pabor sa diyotay nga tubig gikan sa atabay sa atong tiilan. Kon ikaw nangayo pa Kanako, Ako makahatag unta kanimo sa pag-inum sa tubig sa kinabuhing dayon.
The woman had not comprehended the words of Christ, but she felt their solemn import. Her light, bantering manner began to change. Supposing that Jesus spoke of the well before them, she said, "Sir, Thou hast nothing to draw with, and the well is deep: from whence then hast Thou that living water? Art Thou greater than our father Jacob, which gave us the well, and drank thereof himself?" She saw before her only a thirsty traveler, wayworn and dusty. In her mind she compared Him with the honored patriarch Jacob. She cherished the feeling, which is so natural, that no other well could be equal to that provided by the fathers. She was looking backward to the fathers, forward to the Messiah's coming, while the Hope of the fathers, the Messiah Himself, was beside her, and she knew Him not. How many thirsting souls are today close by the living fountain, yet looking far away for the wellsprings of life! "Say not in thine heart, Who shall ascend into heaven? (that is, to bring Christ down from above:) or, Who shall descend into the deep? (that is, to bring up Christ again from the dead.) . . . The word is nigh thee, even in thy mouth, and in thy heart: . . . if thou shalt confess with thy mouth the Lord Jesus, and shalt believe in thine heart that God hath raised Him from the dead, thou shalt be saved." Romans 10:6-9.
Ang babaye wala makasabut sa mga pulong ni Kristo, apan siya nagbati sa ilang solemning tuyo. Ang iyang mabaw ug siaw nga batasan nagsugod pagkabalhin. Pa-nanglitan nga si Jesus misulti kabahin sa atabay sa ilang atubangan, siya miingon, "Senyor, Ikaw wala ganiy arang ikatimba, ug ang atabay lalum; asa man Nimo ku-haa kanang Imong buhi nga tubig? Labaw Ka pa ba sa among ginikanan nga si Jacob nga maoy naghatag ka-namo niining atabay, ug sa tubig niini nag-inum siya?" Iyang nakita sa atubangan niya ang usa lamang ka puma-panaw, maluya ug abugon. Sa iyang hunahuna iyang gi-tandi Siya uban sa dungog ni Patriarka Jacob. Iyang gi-tagoan ang pagbati, nga natural, nga walay laing atabay nga makapariho nianang gihatag sa mga amahan. Siya naglantaw balik ngadto sa mga amahan, ngadto sa pag-abut sa Mesiyas, samtang ang paglaum sa mga amahan, ang Mesiyas sa Iyang kaugalingon, diha sa iyang kiliran, ug wala siya mahibalo. Pila ka mga kalag nga giuhaw ka-rong adlawa nga suod sa buhing tuboran, apan naglantaw sa layo alang sa tuboran sa atabay sa kinabuhi! "Ayaw pag-ingon sa sulod sa imong kasingkasing, Kinsa bay mosaka sa langit? kana mao, ang pagdala ni Kristo ngari sa ubos gikan sa itaas: kun, Kinsa may mokanaug sa bung-aw? nga sa ato pa, aron sa pagdala kang Kristo sa itaas gikan sa mga patay. . . . Ang pulong haduol ka-nimo, anaa ra sa imong baba ug sa sulod sa imong kasingkasing: . . . kay kon pinaagi sa imong baba magasu-gid ikaw nga si Jesus mao ang Ginoo, ug magatuo sa sulod sa imong kasingkasing nga Siya gibanhaw sa Dios gikan sa mga patay, nan, maluwas ikaw." Rom. 10:6-9.
Jesus did not immediately answer the question in regard to Himself, but with solemn earnestness He said, "Whosoever drinketh of this water shall thirst again: but whosoever drinketh of the water that I shall give him shall never thirst; but the water that I shall give him shall be in him a well of water springing up into everlasting life."
Si Jesus wala dayon motubag sa pangutana kabahin Kaniya, apan sa solemning kamatuoran Siya miingon, "Bisan kinsa ang moinum niining tubig uhawon pag-usab: apan bisan kinsa ang moinum sa tubig nga Akong igahatag kaniya dili na pagauhawon pag-usab; apan ang tubig nga Akong igahatag kaniya alang kaniya sama sa tubig sa atabay nga nagatubod ngadto sa kinabuhing walay katapusan."
He who seeks to quench his thirst at the fountains of this world will drink only to thirst again. Everywhere men are unsatisfied. They long for something to supply the need of the soul. Only One can meet that want. The need of the world, "The Desire of all nations," is Christ. The divine grace which He alone can impart, is as living water, purifying, refreshing, and invigorating the soul.
Siya nga nangita sa pagtagbaw sa iyang kauhaw sa tuboran niining kalibutan moinum lamang aron uhawon pag-usab. Bisan asa ang mga tawo wala matagbaw. Sila naghandum sa usa ka butang nga makatagbaw sa ilang kalag. Usa lamang ang makahibalag nianang kinahanglan. Ang gikinahanglan sa kalibutan, "Ang Handum sa tanang mga nasud," mao si Kristo. Ang diosnong grasya nga Siya lamang ang makahatag, mao ang buhing tubig, makapaputli, makapabugnaw, ug makahupay sa kalag.
Jesus asked a favor instead of offering one, letting the Samaritan woman's own hospitality open a door for grace she wouldn't otherwise have opened. Where might God be inviting you to receive from someone before you can give to them?
Nangayo si Jesus ug pabor imbes motanyag, nagtugot sa kaabi-abihon sa babayeng Samariahanon nga mag-abli sa pultahan alang sa grasya nga dili pa unta niya mabuksan. Asa tingali ang Dios nagdapit kanimo sa pagdawat gikan sa usa ka tawo sa dili pa ikaw makahatag ngadto kanila?
Jesus did not convey the idea that merely one draft of the water of life would suffice the receiver. He who tastes of the love of Christ will continually long for more; but he seeks for nothing else. The riches, honors, and pleasures of the world do not attract him. The constant cry of his heart is, More of Thee. And He who reveals to the soul its necessity is waiting to satisfy its hunger and thirst. Every human resource and dependence will fail. The cisterns will be emptied, the pools become dry; but our Redeemer is an inexhaustible fountain. We may drink, and drink again, and ever find a fresh supply. He in whom Christ dwells has within himself the fountain of blessing,—"a well of water springing up into everlasting life." From this source he may draw strength and grace sufficient for all his needs.
Si Jesus wala maghatag sa idiya nga bisan usa lamang ka pag-inum sa tubig sa kinabuhi igo na sa magda-dawat. Siya nga makatilaw sa gugma ni Kristo kanunay nga maghandum pagpadugang; apan wala nay iyang la-ing pangitaon. Ang bahandi, ang mga dungog, ug mga kalipayan sa kalibutan dili na makadani kaniya. Ang kanunay nga singgit sa iyang kasingkasing mao, Pagdugang pa diha Kanimo. Ug Siya nga magpadayag sa kalag sa iyang kinahanglan nagahulat sa pagtagbaw sa iyang ka-gutom ug kauhaw. Ang tanang tawhanong tinubdan ug pagsalig mapakyas. Ang mga tadyaw mawad-an sa sulod, ang mga danaw mahubsan; apan ang atong Manluluwas dili mahubsan nga tuburan. Tingali kita moinum, ug moinum pag-usab, ug makakita kanunay sa presko nga dugang sa tubig. Siya diin si Kristo nagapuyo aduna sa sulod niya nianang tuburan sa panalangin,—"usa ka atabay sa tubig nga nagtubod ngadto sa kinabuhing walay katapusan." Gikan niining tinubdan makakuha siya sa kusog ug grasya nga igo sa tanan niyang mga kinahanglan.
As Jesus spoke of the living water, the woman looked upon Him with wondering attention. He had aroused her interest, and awakened a desire for the gift of which He spoke. She perceived that it was not the water of Jacob's well to which He referred; for of this she used continually, drinking, and thirsting again. "Sir," she said, "give me this water, that I thirst not, neither come hither to draw."
Samtang si Jesus misulti sa buhing tubig, ang babaye mitan-aw diha Kaniya uban sa pagtagad nga ma-kahibulong. Iyang napukaw ang iyang interes ug naka-papukaw sa handum alang sa gasa nga Iyang gisulti. Siya nakasabut nga dili ang tubig sa atabay ni Jacob nga Iyang gihisgutan; kay kini kanunay niyang gigamit, na-gainum, ug giuhaw pag-usab. "Senyor," siya miingon, "hatagi ako niining tubig, aron dili na ako uhawon, ni moanhi pa sa pagtimba."
Jesus now abruptly turned the conversation. Before this soul could receive the gift He longed to bestow, she must be brought to recognize her sin and her Saviour. He "saith unto her, Go, call thy husband, and come hither." She answered, "I have no husband." Thus she hoped to prevent all questioning in that direction. But the Saviour continued, "Thou hast well said, I have no husband: for thou hast had five husbands; and he whom thou now hast is not thy husband: in that saidst thou truly."
Karon si Jesus midali pagbalhin sa ilang gipanagsul-tihan. Sa dili pa kining kalag makadawat sa gasa nga Iyang ihatag, kinahanglan siya dad-on sa pag-ila sa iyang sala ug iyang Manluluwas. Siya "miingon ngadto kaniya, Lumakaw ka ug tawgon mo ang imong bana, ug mobalik ka dinhi." Siya mitubag, "Ako walay bana." Pinaagi niana siya naglaum nga mapunggan ang tanang pagpangu-tana nianang butanga. Apan ang Manluluwas mipadayon, "Maayo ang imong pagkasulti, ako walay bana; kay ikaw adunay lima ka bana; ug ang anaa uban kanimo karon dili imong bana: niana mag-ingon ka sa matuod."
The listener trembled. A mysterious hand was turning the pages of her life history, bringing to view that which she had hoped to keep forever hidden. Who was He that could read the secrets of her life? There came to her thoughts of eternity, of the future Judgment, when all that is now hidden shall be revealed. In its light, conscience was awakened.
Ang nagpatalinghog mikurog. Usa ka mesterioso nga kamot nagpakli sa mga dahon sa kasaysayan sa iyang kinabuhi, nga gipadayag kadtong iyang gilauman sa pag-tago hangtud sa kahangturan. Kinsa man Siya nga ma-kabasa sa mga sekreto sa iyang kinabuhi? Dunay miabut kaniyang mga hunahuna sa eternidad, sa paghukom nga umalabut, nga ang tanan nga karon ginatago ipadayag. Diha niining kahayag, ang tanlag napukaw.
She could deny nothing; but she tried to evade all mention of a subject so unwelcome. With deep reverence, she said, "Sir, I perceive that Thou art a prophet." Then, hoping to silence conviction, she turned to points of religious controversy. If this was a prophet, surely He could give her instruction concerning these matters that had been so long disputed.
Wala na siyay ikalimod, apan siya naninguha sa pag-likay sa tanang paghisgot sa mga suheto nga dili angay. Uban sa halalum nga pagtahud nga diosnon, siya miingon, "Senyor, ako nagatuo nga Ikaw usa ka manalag-na." Unya, naglaum sa pagpahilum sa konbiksion, siya mihisgot sa mga punto sa tinuhoanong kasamok. Kon kini manalagna sa pagkamatuod Siya makahatag kaniya sa instruksion kabahin sa mga butang nga sa dugay na nga gikalantugian.
A mysterious hand was turning the pages of her life history, bringing to view that which she had hoped to keep forever hidden.
Usa ka mesterioso nga kamot nagpakli sa mga dahon sa kasaysayan sa iyang kinabuhi, nga gipadayag kadtong iyang gilauman sa pagtago hangtud sa kahangturan.
Desire of Ages, p. 237Patiently Jesus permitted her to lead the conversation whither she would. Meanwhile He watched for the opportunity of again bringing the truth home to her heart. "Our fathers worshiped in this mountain," she said, "and ye say, that in Jerusalem is the place where men ought to worship." Just in sight was Mount Gerizim. Its temple was demolished, and only the altar remained. The place of worship had been a subject of contention between the Jews and the Samaritans. Some of the ancestors of the latter people had once belonged to Israel; but because of their sins, the Lord suffered them to be overcome by an idolatrous nation. For many generations they were intermingled with idolaters, whose religion gradually contaminated their own. It is true they held that their idols were only to remind them of the living God, the Ruler of the universe; nevertheless the people were led to reverence their graven images.
Sa mapailubon si Jesus nagtugot kaniya sa pagman-do sa pagsinultihay kon iyang gusto. Apan Iyang giban-tayan ang higayon nga makausab Siya pagdala sa kamatuoran diritso sa iyang kasingkasing. "Ang atong mga amahan nagsimba niining bukid," siya miingon, "ug ikaw miingon, nga didto sa Jerusalem mao ang dapit diin ang mga tawo magsimba." Makita na ang Bukid sa Gerizim. Ang iyang templo naguba, ug ang altar na lang ang na-habilin. Ang dapit sa pagsimba mao ang suheto nga gi-panag-awayan sa mga Judiyo ug mga Samariahanon. Ang pila sa mga kagikan sa ulahing mga tawo kaniadto nasa-kup sa Israel; apan tungod sa ilang mga sala, ang Ginoo nagpaantus nila nga mapildi sa nasud nga nag-ampo sa diosdios. Sa daghang mga tuig sila gisagol sa mga nanag-simba sa larawan, kansang tinuhoan nakatakod sa ilang kaugalingon. Matuod nga sila nag-ingon nga ang ilang mga larawan magpahinumdum lamang kanila sa buhing Dios, ang Magmamando sa universo; apan bisan pa niini ang mga tawo gidala sa pagsimba sa ilang mga larawan.
When the temple at Jerusalem was rebuilt in the days of Ezra, the Samaritans wished to join the Jews in its erection. This privilege was refused them, and a bitter animosity sprang up between the two peoples. The Samaritans built a rival temple on Mount Gerizim. Here they worshiped in accordance with the Mosaic ritual, though they did not wholly renounce idolatry. But disasters attended them, their temple was destroyed by their enemies, and they seemed to be under a curse; yet they still clung to their traditions and their forms of worship. They would not acknowledge the temple at Jerusalem as the house of God, nor admit that the religion of the Jews was superior to their own.
Sa gitukod pag-usab ang templo sa Jerusalem sa pa-nahon ni Ezra, ang mga Samariahanon nagtinguha sa paghiusa kauban sa mga Judiyo sa pagtukod niini. Ki-ning higayon gidumili kanila, ug ang mapait nga panag-samok miabut sa taliwala niining duha ka katawhan. Ang mga Samariahanon nagtukod ug kaatbang nga templo sa Gerizim. Dinhi sila misimba sumala sa tulomanon ni Moises, bisan dili sila sa kinatibuk-an nagsalikway sa pagsimba sa larawan. Apan ang kalaglagan miabut kanila, ang ilang templo nalaglag sa ilang mga kaaway, ug daw sila mailalum sa tunglo; apan nagpabilin gihapon sila sa ilang mga tradisyon ug ilang mga porma sa pagsimba. Dili sila moila sa templo sa Jerusalem nga mao ang balay sa Dios, ni mosugot nga ang tinuhoan sa mga Judiyo labaw kay sa ilang kaugalingon.
In answer to the woman, Jesus said, "Believe Me, the hour cometh, when ye shall neither in this mountain, nor yet at Jerusalem, worship the Father. Ye worship ye know not what: we know what we worship: for salvation is of the Jews." Jesus had shown that He was free from Jewish prejudice against the Samaritans. Now He sought to break down the prejudice of this Samaritan against the Jews. While referring to the fact that the faith of the Samaritans was corrupted with idolatry, He declared that the great truths of redemption had been committed to the Jews, and that from among them the Messiah was to appear. In the Sacred Writings they had a clear presentation of the character of God and the principles of His government. Jesus classed Himself with the Jews as those to whom God had given a knowledge of Himself.
Sa pagtubag sa babaye, si Jesus miingon, "Tumoo ka Kanako, ang takna moabut, diin ikaw dili na maka-simba sa Amahan dinhi niining bukira ug didto sa Jeru-salem. Ikaw magasimba sa wala nimo mahibaloi: kami nahibalo sa among ginasimba: kay ang kaluwasan alang sa mga Judiyo." Si Jesus nagpakita nga Siya gawas sa mga pagdumot sa mga Judiyo batok sa mga Samariahanon. Karon Iyang gipangita ang pagbungkag niining pagdumot niining Samariahanon batok sa mga Judiyo. Samtang naghisgot sa kamatuoran nga ang pagtuo sa mga Samariahanon nahugawan tungod sa pagsimba sa larawan, Siya nagpahibalo nga ang dakung mga kamatuoran sa kaluwasan gitugyan ngadto sa mga Judiyo, ug nga sa taliwala nila ang Mesiyas mopakita. Sa Sagradong mga Sinulat aduna silay klaro nga pagpadayag sa kinaiya sa Dios ug ang mga prinsipio sa Iyang gobierno. Si Jesus nag-isip sa Iyang kaugalingon kauban sa mga Judiyo sama niadtong gihatagan sa Dios sa kaalam sa Iyang kaugalingon.
He desired to lift the thoughts of His hearer above matters of form and ceremony, and questions of controversy. "The hour cometh," He said, "and now is, when the true worshipers shall worship the Father in spirit and in truth: for the Father seeketh such to worship Him. God is a Spirit: and they that worship Him must worship Him in spirit and in truth."
Siya naghandum sa pagtuboy sa mga hunahuna sa Iyang magpapatalinghog ibabaw sa mga butang nga por-ma ug seremonyas, ug mga pangutana nga magdala sa paglalis. "Ang takna moabut," Siya miingon, "ug karon mao na, nga ang matuod magsisimba magasimba sa Amahan sa Espiritu ug sa kamatuoran: kay ang Amahan nangita niadtong nagasimba Kaniya. Ang Dios Espiritu man: ug sila nga mosimba Kaniya magsimba Kaniya sa espiritu ug sa kamatuoran."
The woman tried to steer the conversation away from her five marriages and her current situation, but Jesus gently named exactly what she was avoiding. What part of your life have you been hoping a conversation won't touch?
Gisulayan sa babaye nga ilikay ang panagsulti gikan sa iyang lima ka kaminyoon ug sa iyang kahimtang karon, apan malumong gingalan ni Jesus gayud kon unsa ang iyang gilikayan. Unsang bahin sa imong kinabuhi ang imong gilauman nga dili matandog sa panagsulti?
Here is declared the same truth that Jesus had revealed to Nicodemus when He said, "Except a man be born from above, he cannot see the kingdom of God." John 3:3, margin. Not by seeking a holy mountain or a sacred temple are men brought into communion with heaven. Religion is not to be confined to external forms and ceremonies. The religion that comes from God is the only religion that will lead to God. In order to serve Him aright, we must be born of the divine Spirit. This will purify the heart and renew the mind, giving us a new capacity for knowing and loving God. It will give us a willing obedience to all His requirements. This is true worship. It is the fruit of the working of the Holy Spirit. By the Spirit every sincere prayer is indited, and such prayer is acceptable to God. Wherever a soul reaches out after God, there the Spirit's working is manifest, and God will reveal Himself to that soul. For such worshipers He is seeking. He waits to receive them, and to make them His sons and daughters.
Dinhi gipahayag ang samang kamatuoran nga gipa-hayag ni Jesus ngadto kang Nicodemus sa dihang miingon Siya, "Gawas kon ang tawo matawo gikan sa itaas, dili siya makakita sa ginharian sa Dios." Juan 3:3, margin. Dili sa pagpangita sa balaang bukid kun sa sagradong templo nga ang tawo madala ngadto sa pagpa-kigtipon sa langit. Ang tinuhoan dili nahimutang lamang sa pormang makita sa gawas ug mga seremonyas. Ang ti nuhoan nga nagagikan sa Dios mao lamang ang tinuhoan nga magdala ngadto sa Dios. Aron nga makaalagad Kaniya sa husto, kinahanglan nga kita matawo sa dios-nong Espiritu. Kini makaputli sa kasingkasing ug maka-pabag-o sa hunahuna, nga maghatag kanato sa bag-ong kadasig sa paghibalo ug paghigugma sa Dios. Kini maghatag kanato sa matinumanong pagsugot sa tanan Niyang mga tulomanon. Mao kini ang tinuod nga pagsimba. Mao kini ang bunga sa pagbuhat sa Espiritu Santo. Pinaagi sa Espiritu ang tagsatagsa ka maminatud-ong pag-ampo nasulat, ug kanang pag-ampoa madawat ngadto sa Dios. Kon ang kalag mokab-ut ngadto sa Dios, diha ang pagbuhat sa Espiritu makita, ug ang Dios magpakita sa Iyang kaugalingon niining kalag. Alang nianang magsi-simba Siya nagapangita. Siya nagahulat sa pagdawat kanila, ug maghimo kanila nga Iyang mga anak nga lalake ug babaye.
As the woman talked with Jesus, she was impressed with His words. Never had she heard such sentiments from the priests of her own people or from the Jews. As the past of her life had been spread out before her, she had been made sensible of her great want. She realized her soul thirst, which the waters of the well of Sychar could never satisfy. Nothing that had hitherto come in contact with her had so awakened her to a higher need. Jesus had convinced her that He read the secrets of her life; yet she felt that He was her friend, pitying and loving her. While the very purity of His presence condemned her sin, He had spoken no word of denunciation, but had told her of His grace, that could renew the soul. She began to have some conviction of His character. The question arose in her mind, Might not this be the long-looked-for Messiah? She said to Him, "I know that Messias cometh, which is called Christ: when He is come, He will tell us all things." Jesus answered, "I that speak unto thee am He."
Samtang ang babaye nakigsulti kang Jesus, siya na-tandog sa Iyang mga pulong. Wala siya makabati sukad nianang pagpahayag gikan sa mga saserdote sa iyang ka-tawhan kun sa mga Judiyo. Samtang ang kaagi sa iyang kinabuhi gibuklad sa iyang atubangan, siya nahimong nagabati sa iyang dakung kinahanglan. Siya nakasabut sa kauhaw sa iyang kalag, diin ang mga tubig sa atabay sa Sicar dili makatagbaw. Walay bisan unsa nga naka-hibalag niya nga nakapapukaw sa iyang hataas nga kinahanglan. Si Jesus nagdani kaniya nga Siya makabasa sa mga tinago sa iyang kinabuhi; apan siya nagbati nga Siya maoy Iyang higala, nalooy ug nahigugma kaniya. Samtang ang kaputli sa Iyang presensia nagkondenar sa iyang sala, Siya wala mosulti ug pulong sa pagdaut, apan nagsulti kaniya sa Iyang grasya, nga makapabag-o sa kalag. Misugod siya sa pagbaton ug konbiksion sa Iyang kinaiya. Ang pangutana mitungha sa iyang hunahuna, dili ba kini tingali ang dugay-nang-gilantaw-nga Mesiyas? Miingon siya ngadto Kaniya, "Ako nahibalo nga ang Mesiyas moabut, kinsa ginganlan ug Kristo: kon Siya moan-hi, Siya magsulti kanamo sa tanang mga butang." Si Jesus mitubag, "Ako nga nagsulti kanimo mao Ako."
As the woman heard these words, faith sprang up in her heart. She accepted the wonderful announcement from the lips of the divine Teacher.
Samtang ang babaye nakabati niining mga pulonga, ang pagtuo mitubo sa iyang kasingkasing. Iyang gidawat ang kahibulongang pahibalo gikan sa mga ngabil sa langitnong Magtutudlo.
This woman was in an appreciative state of mind. She was ready to receive the noblest revelation; for she was interested in the Scriptures, and the Holy Spirit had been preparing her mind to receive more light. She had studied the Old Testament promise, "The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto Him ye shall hearken." Deuteronomy 18:15. She longed to understand this prophecy. Light was already flashing into her mind. The water of life, the spiritual life which Christ gives to every thirsty soul, had begun to spring up in her heart. The Spirit of the Lord was working with her.
Kining babayehana adunay kahimtang sa hunahuna nga nadani. Siya andam sa pagdawat sa dungganong pagpadayag; kay siya interesado sa mga Kasulatan, ug ang Espiritu Santo nag-andam sa iyang hunahuna sa pagdawat sa dugang kahayag. Siya mituon sa Daan nga Tu-gon nga saad, "Ang Ginoo nga imong Dios pagpatindog diha kaninyo sa usa ka manalagna gikan sa taliwala ninyo, sa inyong mga igsuon, nga sama kanako; ngadto Kaniya magpatalinghog kamo." Deut. 18:15. Siya naghan-dum sa pagsabut niining tagna. Ang kahayag nagdan-ag na sa iyang hunahuna. Ang tubig sa kinabuhi, ang espiri-tuhanong kinabuhi nga ihatag ni Kristo sa tagsatagsa ka giuhawng kalag, misugod pagtubod sa iyang kasingkasing. Ang Espiritu sa Ginoo nagabuhat na diha kaniya.
The plain statement made by Christ to this woman could not have been made to the self-righteous Jews. Christ was far more reserved when He spoke to them. That which had been withheld from the Jews, and which the disciples were afterward enjoined to keep secret, was revealed to her. Jesus saw that she would make use of her knowledge in bringing others to share His grace.
Ang yanong pahayag nga gihimo ni Kristo ngadto ni-ining babaye dili mahimo ngadto sa mga Judiyo nga nag-pakamatarung sa kaugalingon. Si Kristo daw nagpana-gana kon Siya mosulti kanila. Kadtong wala isulti ngadto sa mga Judiyo, ug diin ang mga disipulo human niana gisultihan sa pagtago niini, gipadayag ngadto kaniya. Si Jesus nakakita nga iyang gamiton ang iyang kahibalo sa pagdala sa uban nga makaambit sa Iyang grasya.
I that speak unto thee am He.
Ako nga nagsulti kanimo mao Ako.
John 4:26When the disciples returned from their errand, they were surprised to find their Master speaking with the woman. He had not taken the refreshing draught that He desired, and He did not stop to eat the food His disciples had brought. When the woman had gone, the disciples entreated Him to eat. They saw Him silent, absorbed, as in rapt meditation. His face was beaming with light, and they feared to interrupt His communion with heaven. But they knew that He was faint and weary, and thought it their duty to remind Him of His physical necessities. Jesus recognized their loving interest, and He said, "I have meat to eat that ye know not of."
Sa diha nga ang mga disipulo mibalik gikan sa ilang buhat, sila natingala nga nakaplagan nila ang ilang Aga-lon nga nakigsulti sa babaye. Siya wala makakuha sa ma-bugnaw nga ilimnon nga Iyang gihandum, ug wala Siya mohunong aron pagkaon sa kalan-on nga gidala sa Iyang mga disipulo. Sa dihang wala na ang babaye, ang mga disipulo mihangyo Kaniya sa pagkaon. Ilang nakita nga Siya naghilum, nagpamalandong, sama nga halalum ang panghunahuna. Ang Iyang dagway nagdan-ag sa kahayag, ug sila nahadlok sa pagbalda sa Iyang pagpakig-uban sa langit. Apan sila nahibalo nga Siya maluya ug gilaayan, ug naghunahuna nga maoy ilang katungdanan sa pagpa-hinumdum Kaniya sa Iyang kinahanglan sa panglawas. Si Jesus miila sa ilang mahigugmaong interes, ug Siya miingon, "Ako adunay kalan-on nga pagakan-on nga wala ninyo mahibaloi."
The disciples wondered who could have brought Him food; but He explained, "My meat is to do the will of Him that sent Me, and to accomplish His work." John 4:34, R. V. As His words to the woman had aroused her conscience, Jesus rejoiced. He saw her drinking of the water of life, and His own hunger and thirst were satisfied. The accomplishment of the mission which He had left heaven to perform strengthened the Saviour for His labor, and lifted Him above the necessities of humanity. To minister to a soul hungering and thirsting for the truth was more grateful to Him than eating or drinking. It was a comfort, a refreshment, to Him. Benevolence was the life of His soul.
Ang mga disipulo nahibulong kinsa ang nagdala Kaniya sa pagkaon; Apan Siya mipatin-aw, "Ang Akong pagkaon mao ang pagbuhat sa kabubut-on sa nagpadala Ka-nako, ug ang pagtuman sa Iyang bulohaton." Juan 4:34, R.V. Samtang ang Iyang mga pulong ngadto sa babaye nakapamata sa iyang konsiyensia, si Jesus nalipay. Iyang nakita siya nga nag-inum sa tubig sa kinabuhi, ug ang Iyang kaugalingon nga kagutom ug kauhaw natagbaw. Ang pagtapus sa Iyang buhat nga Iyang gibilin sa langit pagbuhat nakapalig-on sa Manluluwas sa Iyang pagbud-lay, ug nakatuboy Kaniya ibabaw sa tawhanong kinahanglan. Ang pag-alagad sa usa ka kalag nga gigutom ug gi-uhaw sa kamatuoran labi pang mapasalamaton ngadto Kaniya kay sa pagkaon ug pag-inum. Makapahupay, ug makapapresko, ngadto Kaniya. Ang pagkaluoy mao ang kinabuhi sa Iyang kalag.
Our Redeemer thirsts for recognition. He hungers for the sympathy and love of those whom He has purchased with His own blood. He longs with inexpressible desire that they should come to Him and have life. As the mother watches for the smile of recognition from her little child, which tells of the dawning of intelligence, so does Christ watch for the expression of grateful love, which shows that spiritual life is begun in the soul.
Ang atong Manluluwas giuhaw nga mailhan. Siya gi-gutom sa kalooy ug gugma alang niadtong Iyang gipalit sa Iyang kaugalingong dugo. Siya naghandum sa dili ma-tukib nga tinguha nga sila moduol Kaniya ug makada-wat sa kinabuhi. Samtang ang inahan nagbantay alang sa pahiyum sa pag-ila gikan sa iyang diyotayng bata, nga na-gasulti sa banagbanag sa kahibalo, mao man usab si Kristo nagbantay sa pagpahayag sa mapasalamatong gugma, nga nagpakita sa espirituhanong kinabuhi nga misu-god na sa kalag.
The woman had been filled with joy as she listened to Christ's words. The wonderful revelation was almost overpowering. Leaving her waterpot, she returned to the city, to carry the message to others. Jesus knew why she had gone. Leaving her waterpot spoke unmistakably as to the effect of His words. It was the earnest desire of her soul to obtain the living water; and she forgot her errand to the well, she forgot the Saviour's thirst, which she had purposed to supply. With heart overflowing with gladness, she hastened on her way, to impart to others the precious light she had received.
Ang babaye napuno sa kalipay samtang siya nagpatalinghog sa mga pulong ni Kristo. Ang kahibulongang pagpadayag daw milabaw sa gahum. Sa gibiyaan ang iyang sudlanan sa tubig, mibalik siya sa siyudad, aron pagdala sa mensahe ngadto sa uban. Si Jesus nahibalo ngano nga siya mipahawa. Sa pagbiya sa iyang sudlanan sa tubig sama sa nagsulti sa walay sayup sa epikto sa Iyang mga pulong. Maoy masingkamotong handum sa Iyang kalag sa pagdawat sa buhing tubig; ug iyang naka-limtan ang iyang tuyo didto sa atabay, iyang nakalimtan ang kauhaw sa Manluluwas, nga may tuyo siya sa paghatag. Uban sa kasingkasing nga nagaawas sa kalipay, siya midali sa iyang dalan, aron paghatag sa uban sa bi-lilhong kahayag nga iyang nadawat.
This woman, an outsider by every measure her society used, was among the first to hear Jesus plainly say, ‘I that speak unto thee am He.’ What does it say about God's heart that such a clear revelation went to someone so overlooked?
Kining babayehana, usa ka estranghero sa matag paagi nga gisukod sa iyang katilingban, usa sa mga una nga nakadungog kang Jesus sa tin-aw nga pag-ingon, 'Ako nga nagsulti kanimo mao Ako.' Unsay gipasabot niini bahin sa kasingkasing sa Dios nga ang maong klarong pagpadayag miabut sa usa nga gipasagdan pag-ayo?
"Come, see a man, which told me all things that ever I did," she said to the men of the city. "Is not this the Christ?" Her words touched their hearts. There was a new expression on her face, a change in her whole appearance. They were interested to see Jesus. "Then they went out of the city, and came unto Him."
"Umari kamo, tan-awa ninyo ang usa ka tawo nga mitug-an kanako sa tanang nabuhat ko," miingon siya ngadto sa mga tawo sa siyudad. "Dili ba kaha kini ang Kristo?" Ang iyang mga pulong nakatandog sa ilang mga kasingkasing. Adunay bag-ong gipahayag sa iyang dagway, usa ka pagkabalhin sa iyang tibuok panagway. Sila in-teresado sa pagpakigkita kang Jesus. "Ug sila nanggula sa siyudad, ug miadto ngadto Kaniya."
As Jesus still sat at the well side, He looked over the fields of grain that were spread out before Him, their tender green touched by the golden sunlight. Pointing His disciples to the scene, He employed it as a symbol: "Say not ye, There are yet four months, and then cometh harvest? behold, I say unto you, Lift up your eyes, and look on the fields; for they are white already to harvest." And as He spoke, He looked on the groups that were coming to the well. It was four months to the time for harvesting the grain, but here was a harvest ready for the reaper.
Samtang si Jesus milingkod sa kilid sa atabay, Siya mitan-aw sa kaumhan nga uhay nga gibuklad sa atubangan Niya, ang ilang malumong kalunhaw natandog sa bulawanong kahayag sa adlaw. Sa mitudlo sa Iyang mga disipulo ngadto sa talan-awon, Iya kining gigamit ingon nga simbolo: "Dili kamo mag-ingon, Upat pa ka bulan, moabut na ang ting-ani? Ania karon, Ako magaingon ngadto kaninyo, iyahat ang inyong mga mata, ug tan-awa ang mga kaumhan; kay sila hinog na aron pagaanihon." Ug samtang Siya misulti, mitan-aw Siya sa mga pundok nga nagapadulong sa atabay. Upat pa ka bulan hangtud ngadto sa pag-ani sa mga uhay, apan ania ang alanihon nga andam nga anihon.
"He that reapeth," He said, "receiveth wages, and gathereth fruit unto life eternal: that both he that soweth and he that reapeth may rejoice together. And herein is that saying true, One soweth, and another reapeth." Here Christ points out the sacred service owed to God by those who receive the gospel. They are to be His living agencies. He requires their individual service. And whether we sow or reap, we are working for God. One scatters the seed; another gathers in the harvest; and both the sower and the reaper receive wages. They rejoice together in the reward of their labor.
"Siya nga magaani," Siya miingon, "magadawat ug suhol, ug magahipus ug bunga alang sa kinabuhi nga dayon; aron ang magpupugas ug ang mag-aani managdu-yog sa kalipay. Ug ania dinhi ang giingon matuod, Usa ang magapugas, ug lain ang magaani." Dinhi si Kristo nagtudlo sa sagradong serbisyo nga gipahinungod ngadto sa Dios pinaagi niadtong nagadawat sa maayong ba-lita. Sila magamao ang Iyang mga buhing mga tinugya-nan. Siya nagkinahanglan sa ilang tinagsa nga serbisyo. Ug kon kita magpugas kun mag-ani, kita naghulat alang sa Dios. Ang usa magpugas sa binhi; ang lain magtigum sa pag-ani; ug kining duha ang magpupugas ug ang magaani makadawat sa mga suhol. Silang duha magakalipay sa balus sa ilang kahago.
Jesus said to the disciples, "I sent you to reap that whereon ye bestowed no labor: other men labored, and ye are entered into their labors." The Saviour was here looking forward to the great ingathering on the day of Pentecost. The disciples were not to regard this as the result of their own efforts. They were entering into other men's labors. Ever since the fall of Adam Christ had been committing the seed of the word to His chosen servants, to be sown in human hearts. And an unseen agency, even an omnipotent power, had worked silently but effectually to produce the harvest. The dew and rain and sunshine of God's grace had been given, to refresh and nourish the seed of truth. Christ was about to water the seed with His own blood. His disciples were privileged to be laborers together with God. They were coworkers with Christ and with the holy men of old. By the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost, thousands were to be converted in a day. This was the result of Christ's sowing, the harvest of His work.
Si Jesus miingon ngadto sa mga disipulo, "Ako nag-sugo kaninyo sa pag-ani niadtong wala ninyo budlayi: ang uban mao ang nagbudlay, ug kamo nanagpakaambit sa ilang binudlayan." Ang Manluluwas dinhi naglantaw niadtong dakung panagtigum sa adlaw sa Pentikoste. Ang mga disipulo wala magtagad niini nga resulta sa ilang kaugalingong paningkamot. Sila nagasulod sa kinabud-layan sa ubang tawo. Sukad mahulog si Adan si Kristo nagtugyan sa binhi sa pulong ngadto sa Iyang mga pi-niling mga sulogoon, aron igatanum sa tawhanong kasingkasing, ug ang dili makitang tinugyanan, bisan ang walay katapusang gahum, nagbuhat sa mahilum apan sa epekto aron pagdala sa pag-ani. Ang yamog ug ang ulan ug ang silaw sa grasya sa Dios gihatag, aron pag-papresko, ug paggalam sa binhi sa kamatuoran. Si Kristo hapit na nga magtubig sa binhi uban sa Iyang kaugalingong dugo. Ang Iyang mga disipulo nakabaton sa pribilihiyo nga mahimong magbubuhat kauban sa iyang Dios. Sila masigkamagbubuhat kauban ni Kristo ug sa mga balaang mga tawo sa karaang panahon. Pinaagi sa pagbubo sa Espiritu Santo sa panahon sa Pentikostes, mga linibo ang pagakonbertihon sa usa ka adlaw. Mao kini ang resulta sa pagpugas ni Kristo, ang pag-ani sa Iyang buhat.
In the words spoken to the woman at the well, good seed had been sown, and how quickly the harvest was received. The Samaritans came and heard Jesus, and believed on Him. Crowding about Him at the well, they plied Him with questions, and eagerly received His explanations of many things that had been obscure to them. As they listened, their perplexity began to clear away. They were like a people in great darkness tracing up a sudden ray of light till they had found the day. But they were not satisfied with this short conference. They were anxious to hear more, and to have their friends also listen to this wonderful teacher. They invited Him to their city, and begged Him to remain with them. For two days He tarried in Samaria, and many more believed on Him.
Sa mga pulong nga gisulti ngadto sa babaye didto sa atabay, ang maayong binhi natanum, ug unsa ka dali nga ang pag-ani nadawat dayon. Ang mga Samariahanon miabut ug nagpatalinghog ni Jesus, ug mituo Kaniya. Nagpundok libut Niya sa atabay, sila naghatag Kaniyag daghang mga pangutana, ug sa matinguhaon midawat sa Iyang pagpatin-aw sa daghang mga butang nga ma-ngitngit alang kanila. Samtang sila nagpatalinghog, ang ilang kalibog misugod pagkahanaw. Sila sama sa ka-tawhan sa dakung kangitngit nga nagasubay sa kalit nga dan-ag sa kahayag hangtud nga ilang nakaplagan ang adlaw. Apan sila wala matagbaw niining mubong pakigsulti Kaniya. Sila nagtinguha sa pagpatalinghog ug dugang pa, ug gusto nila nga ang ilang mga higala makapatalinghog niining kahibulongang magtutudlo. Sila nagdapit Kaniya ngadto sa ilang siyudad, ug naghangyo Kaniya nga magpabilin. Sulod sa duha ka adlaw nagpabilin Siya didto sa Samaria, ug daghang mga tawo ang mituo Kaniya.
Lift up your eyes, and look on the fields; for they are white already to harvest.
Iyahat ang inyong mga mata, ug tan-awa ang mga kaumhan; kay sila hinog na aron pagaanihon.
John 4:35The Pharisees despised the simplicity of Jesus. They ignored His miracles, and demanded a sign that He was the Son of God. But the Samaritans asked no sign, and Jesus performed no miracles among them, save in revealing the secrets of her life to the woman at the well. Yet many received Him. In their new joy they said to the woman, "Now we believe, not because of thy saying: for we have heard Him ourselves, and know that this is indeed the Christ, the Saviour of the world."
Ang mga Pariseo misaway sa pagkayano ni Jesus. Wala nila ilha ang Iyang mga milagro, ug nagkinahang-lan sa ilhanan nga Siya mao ang Anak sa Dios. Apan ang mga Samariahanon wala mangita ug ilhanan, ug si Jesus wala maghimog mga milagro sa taliwala nila, gawas sa pagpadayag sa mga sekreto sa kinabuhi niadtong babaye didto sa atabay. Apan daghan ang midawat Kaniya. Sa ilang bag-ong kalipay, miingon sila ngadto sa babaye, "Karon kami mituo, dili tungod sa imong gi-ingon; kay kami nakadungog Kaniya, ug among naila nga Siya sa pagkamatuod si Kristo, ang Manluluwas sa kalibutan."
The Samaritans believed that the Messiah was to come as the Redeemer, not only of the Jews, but of the world. The Holy Spirit through Moses had foretold Him as a prophet sent from God. Through Jacob it had been declared that unto Him should the gathering of the people be; and through Abraham, that in Him all the nations of the earth should be blessed. On these scriptures the people of Samaria based their faith in the Messiah. The fact that the Jews had misinterpreted the later prophets, attributing to the first advent the glory of Christ's second coming, had led the Samaritans to discard all the sacred writings except those given through Moses. But as the Saviour swept away these false interpretations, many accepted the later prophecies and the words of Christ Himself in regard to the kingdom of God.
Ang mga Samariahanon mituo nga ang Mesiyas mo-abut ingon nga Manluluwas, dili lamang sa mga Judiyo, apan sa kalibutan. Ang Espiritu Santo pinaagi kang Moises nagsulti kaniadto nga Siya ingon sa Manalagna nga gipadala gikan sa Dios. Pinaagi kang Jacob ginapahibalo nga diha Kaniya mao ang panagtigum sa mga tawo; ug pinaagi kang Abraham, nga diha Kaniya ang tanang mga nasud sa yuta pagapanalanginan. Niining mga kasulatan ang mga tawo sa Samaria nagpasikad sa ilang pagtuo diha sa Mesiyas. Ang kamatuoran nga ang mga Judiyo naghubad sa sayop sa ulahing mga manalag-na, nga nagpanihungod sa unang pag-anhi sa himaya sa ikaduhang pag-anhi ni Kristo, nakadala sa mga Samariahanon sa pagbiya sa tanan nga sagradong mga sinulat gawas niadtong gihatag pinaagi kang Moises. Apan sa diha nga ang Manluluwas nagbanlas niining palso nga paghubad, daghan ang midawat sa ulahing mga tagna ug sa mga pulong ni Kristo sa Iyang kaugalingon kabahin sa ginharian sa Dios.
Jesus had begun to break down the partition wall between Jew and Gentile, and to preach salvation to the world. Though He was a Jew, He mingled freely with the Samaritans, setting at nought the Pharisaic customs of His nation. In face of their prejudices He accepted the hospitality of this despised people. He slept under their roofs, ate with them at their tables,—partaking of the food prepared and served by their hands,—taught in their streets, and treated them with the utmost kindness and courtesy.
Si Jesus misugod sa pagbungkag sa bongbong nga nag-ali sa taliwala sa Judiyo ug sa Hentil, ug pagwali sa kaluwasan ngadto sa kalibutan. Bisan Siya Judiyo, Siya nakigtipon sa walay pagpugong kauban sa mga Samariahanon, gibutang nga walay hinungdan ang batasang Pinariseo sa Iyang nasud. Sa atubangan sa ilang pagdu-mot Iyang gidawat ang pagabi-abi niining tinamayng mga tawo. Siya natulog ilalum sa ilang mga atop, mi-kaon kauban nila sa ilang mga lamesa,—miapil pagkaon sa inandam kalan-on sa ilang mga kamot,—nanudlo sa ilang mga dalan, ug nagtratar kanila sa dakung kalooy ug pagtahud.
In the temple at Jerusalem a low wall separated the outer court from all other portions of the sacred building. Upon this wall were inscriptions in different languages, stating that none but Jews were allowed to pass this boundary. Had a Gentile presumed to enter the inner enclosure, he would have desecrated the temple, and would have paid the penalty with his life. But Jesus, the originator of the temple and its service, drew the Gentiles to Him by the tie of human sympathy, while His divine grace brought to them the salvation which the Jews rejected.
Didto sa templo sa Jerusalem usa ka mubo nga bongbong nag-ulang sa gawas hawanan gikan sa tanang ubang bahin sa sagradong gambalay. Diha niining bongbong may mga sinulat gikan sa nagkalainlaing sinultihan nagasulti nga walay lain kon dili ang mga Judiyo lamang ang gitugotan sa pag-agi niadtong utlanan. Kon ang Hentil magpaaron ingnon pagsulod sa sulod, siya makahu-gaw sa templo, ug magabayad sa silot sa iyang kinabuhi. Apan si Jesus, ang unang naghimo sa templo ug sa iyang serbisyo, nagkabig sa mga Hentil ngadto Kaniya, pinaagi sa higot sa tawhanong kalooy, samtang ang Iyang diosnong grasya nagdala kanila sa kaluwasan diin gisa-likway sa mga Judiyo.
She left behind the very thing she'd come to the well for — her waterpot — because what she had just received mattered more. What have you set aside, even temporarily, once you encountered something more satisfying?
Gibiyaan niya ang gayud nga butang nga iyang katuyoan sa pag-anha sa atabay — ang iyang sudlanan sa tubig — tungod kay ang iyang bag-ong nadawat mas hinungdanon pa. Unsa ang imong gibiyaan, bisan sa makadiyot, sa dihang ikaw nakasugat ug mas makatagbaw nga butang?
The stay of Jesus in Samaria was designed to be a blessing to His disciples, who were still under the influence of Jewish bigotry. They felt that loyalty to their own nation required them to cherish enmity toward the Samaritans. They wondered at the conduct of Jesus. They could not refuse to follow His example, and during the two days in Samaria, fidelity to Him kept their prejudices under control; yet in heart they were unreconciled. They were slow to learn that their contempt and hatred must give place to pity and sympathy. But after the Lord's ascension, His lessons came back to them with a new meaning. After the outpouring of the Holy Spirit, they recalled the Saviour's look, His words, the respect and tenderness of His bearing toward these despised strangers. When Peter went to preach in Samaria, he brought the same spirit into his own work. When John was called to Ephesus and Smyrna, he remembered the experience at Shechem, and was filled with gratitude to the divine Teacher, who, foreseeing the difficulties they must meet, had given them help in His own example.
Ang pagpabilin ni Jesus sa Samaria gihimo nga pa-nalangin sa Iyang mga disipulo, kinsa nailalum pa sa inpluwensia sa igpaaron-ingonon nga mga Judiyo. Siya nagbati nga ang pagkamaminatud-on ngadto sa ilang ka-ugalingong nasud nagkinahanglan nga sila magtago ug pagdumot batok sa mga Samariahanon. Sila nahibulong sa batasan ni Jesus. Dili sila makabalibad sa pagsunod sa Iyang sumbanan, ug sa panahon sa duha ka adlaw didto sa Samaria, ang paghigugma ngadto Kaniya naka-himo sa ilang mga pagdumot nga napunggan; apan sa ilang kasingkasing wala sila mag inuliay. Sila mahinay sa pagsabut nga ang ilang kalagot ug kasuko naghatag ug dapit sa kalooy ug simpatiya. Apan human sa pagkayab sa Ginoo, ang Iyang mga leksiyon mibalik ngadto kanila uban sa bag-ong kahulogan. Human sa pagbubo sa Espiritu Santo, ilang gihisgotan ang tinan-awan, ang Iyang mga pulong, ang respito ug kalumo sa Iyang pamarug ngadto niining tinamayng mga lumalangyaw. Sa diha nga si Pedro miadto sa pagwali sa Samaria, siya nagdala sa sama nga espiritu sa iyang buhat. Sa dihang gitawag si Juan ngadto sa Epeso ug Samaria, iyang nahinumduman ang experiensia sa Sechem, ug napuno sa pagpasalamat ngadto sa diosnong Magtutudlo, kinsa, nakalantaw sa kalisdanan nga ilang hibalagon, naghatag kanilag hina-bang sa Iyang sumbanan.
The Saviour is still carrying forward the same work as when He proffered the water of life to the woman of Samaria. Those who call themselves His followers may despise and shun the outcast ones; but no circumstance of birth or nationality, no condition of life, can turn away His love from the children of men. To every soul, however sinful, Jesus says, If thou hadst asked of Me, I would have given thee living water.
Ang Manluluwas sa gihapon nagdala sa unahan sa sa-mang buhat sama sa Iyang pagtanyag sa tubig sa kinabuhi ngadto sa babaye sa Samaria. Kadtong nagtawag sa ilang kaugalingon nga mga sumosunod Niya tingali magtamay ug maglikay sa mga tawong sinalikway; apan walay higayon sa pagkatawo kun nasyonalidad, walay kahimtang sa kinabuhi, nga makapatalikod sa Iyang gugma alang sa mga tawo. Sa tagsatagsa ka kalag, bisan unsa ka makasasala, si Jesus miingon, Kon ikaw ma-ngayo Kanako, Ako magahatag kaninyo sa tubig nga buhi.
The gospel invitation is not to be narrowed down, and presented only to a select few, who, we suppose, will do us honor if they accept it. The message is to be given to all. Wherever hearts are open to receive the truth, Christ is ready to instruct them. He reveals to them the Father, and the worship acceptable to Him who reads the heart. For such He uses no parables. To them, as to the woman at the well, He says, "I that speak unto thee am He."
Ang maayong balita nga pagdapit dili pasigpiton, ug ipahayag lamang sa mga piniling pila ka buok, kinsa, nga atong gihunahuna, nakahatag nato ug dungog kon sila modawat niini. Ang mensahe igahatag ngadto sa tanan. Bisan asa nga ang mga kasingkasing maablihan alang sa kamatuoran, si Kristo andam sa pagtudlo kanila. Iyang ipakita kanila ang Amahan, ug ang pagsimba nga madawat Niya kinsa makabasa sa kasingkasing. Alang niana dili Siya magagamit sa mga sambingay. Ngadto kanila, sama sa babaye didto sa atabay, Siya miingon, "Ako nga nagasulti kanimo mao Ako."
When Jesus sat down to rest at Jacob's well, He had come from Judea, where His ministry had produced little fruit. He had been rejected by the priests and rabbis, and even the people who professed to be His disciples had failed of perceiving His divine character. He was faint and weary; yet He did not neglect the opportunity of speaking to one woman, though she was a stranger, an alien from Israel, and living in open sin.
Sa dihang si Jesus milingkod sa pagpahulay sa atabay ni Jacob, Siya miabut gikan sa Judea, diin ang Iyang pagbuhat diyotay lang ug bunga. Siya gisalikway sa mga saserdote ug mga rabbi, ug bisan ang mga tawo kinsa nag-angkon nga Iyang mga disipulo napakyas sa pag-ila sa Iyang diosnong kinaiya. Siya maluya ug gikapuyan; apan wala Niya pasagdi ang higayon sa pagsulti sa usa ka babaye, bisan siya lumalangyaw, dili sakup sa Israel, ug nagpuyo sa dayag nga sala.
He who drinks of the living water becomes a fountain of life. The receiver becomes a giver.
Siya nga moinum sa buhing tubig mahimong tuburan sa kinabuhi. Ang magdadawat nahimong maghahatag.
Desire of Ages, p. 249The Saviour did not wait for congregations to assemble. Often He began His lessons with only a few gathered about Him, but one by one the passers-by paused to listen, until a multitude heard with wonder and awe the words of God through the heaven-sent Teacher. The worker for Christ should not feel that he cannot speak with the same earnestness to a few hearers as to a larger company. There may be only one to hear the message; but who can tell how far-reaching will be its influence? It seemed a small matter, even to His disciples, for the Saviour to spend His time upon a woman of Samaria. But He reasoned more earnestly and eloquently with her than with kings, councilors, or high priests. The lessons He gave to that woman have been repeated to the earth's remotest bounds.
Ang Manluluwas wala maghulat sa daghang kataw-han nga managtigum. Usahay Siya magsugod sa Iyang mga leksiyon nga may pila ka buok nga magtigum libut Kaniya, apan ang tagsatagsa ka lumalabay mohunong sa pagpatalinghog, hangtud ang dakung panon sa kataw-han makadungog sa kahibulong ug katingala sa mga pulong sa Dios pinaagi sa pinadala-sa-langit nga Magtutud-lo. Ang magbubuhat kang Kristo dili magabati nga dili siya makasulti sa samang kaminatud-on ngadto sa pila ka magpapatalinghog kay sa dakung panon. Tingali usa lang ang magpatalinghog sa mensahe; apan kinsay makasulti unsa ka layo ang maabut sa iyang inpluwensia? Daw diyotay lang nga butang, bisan pa sa Iyang mga disipulo, alang sa Manluluwas sa paggamit sa Iyang panahon sa babaye sa Samaria. Apan Siya nagpangataru-ngan sa maminatud-on ug masinabuton kauban niya kay sa mga hari, mga magtatambag, ug mga hataas nga sa-serdote. Ang leksiyon nga Iyang gihatag niadtong babaye gisubli ngadto sa labing suok nga dapit sa yuta.
As soon as she had found the Saviour the Samaritan woman brought others to Him. She proved herself a more effective missionary than His own disciples. The disciples saw nothing in Samaria to indicate that it was an encouraging field. Their thoughts were fixed upon a great work to be done in the future. They did not see that right around them was a harvest to be gathered. But through the woman whom they despised, a whole cityful were brought to hear the Saviour. She carried the light at once to her countrymen.
Sa dihadiha nga nakaplagan niya ang Manluluwas ang babayeng Samariahanon nagdala sa uban ngadto Kaniya. Siya nagpakita sa iyang kaugalingon nga labing epiktibong misyonero kay sa Iyang kaugalingong mga disipulo. Ang mga disipulo walay nakita sa Samaria nga usa ka makapadasig nga kaumhan. Ang mga hunahuna nila natumong sa dakung buhat nga pagahimuon sa ulahing panahon. Sila wala makakita nga diha libut kanila adunay alanihon nga pagatigumon. Apan pinaagi sa babaye nga ilang gitamay, ang tibuok nga siyudad nadala sa pagpatalinghog sa Manluluwas. Iya dayong gidala ang kahayag ngadto sa iyang mga katagilungsod.
This woman represents the working of a practical faith in Christ. Every true disciple is born into the kingdom of God as a missionary. He who drinks of the living water becomes a fountain of life. The receiver becomes a giver. The grace of Christ in the soul is like a spring in the desert, welling up to refresh all, and making those who are ready to perish eager to drink of the water of life.
Kining babayehana nagpadayag sa nagabuhat nga praktikal nga pagtuo ngadto kang Kristo. Ang tagsatagsa ka matuod nga disipulo natawo ngadto sa ginha-rian sa Dios ingon nga misyonero. Siya nga moinum sa buhing tubig mahimong tuburan sa kinabuhi. Ang mag-dadawat nahimong maghahatag. Ang grasya ni Kristo sa kalag mahisama sa tuburan diha sa desierto, nagatubod aron sa pagpabugnaw sa tanan, ug himuon kadtong andam nang malaglag nga maninguha sa pag-inum sa tubig sa kinabuhi.
The disciples saw nothing promising in Samaria; the woman they despised ended up bringing a whole town to Christ. Who in your life might God be preparing to do more for His kingdom than you'd expect?
Walay nakita nga makapadasig ang mga disipulo sa Samaria; ang babaye nga ilang gitamay mao ang nakadala sa tibuok lungsod ngadto kang Kristo. Kinsa diha sa imong kinabuhi ang tingali gipangandam sa Dios sa paghimo ug labaw pa alang sa Iyang ginharian kay sa imong gidahum?
The Galileans who returned from the Passover brought back the report of the wonderful works of Jesus. The judgment passed upon His acts by the dignitaries at Jerusalem opened His way in Galilee. Many of the people lamented the abuse of the temple and the greed and arrogance of the priests. They hoped that this Man, who had put the rulers to flight, might be the looked-for Deliverer. Now tidings had come that seemed to confirm their brightest anticipations. It was reported that the prophet had declared Himself to be the Messiah.
"Gawas kon Makakita Ka'g mga Ilhanan ug mga Kahibulongan" Ang mga Galileanhon nga nahibalik gikan sa Pas-ko nagdala sa report sa mga kahibulongang mga buhat ni Jesus. Ang paghukom nga gihatag sa mga dagkung tawo sa Jerusalem tungod sa Iyang mga buhat nakaabli sa Iyang dalan paingon sa Galilea. Daghan sa mga tawo nanagsubo sa pag abusar sa templo ug ang kahangol ug kagarboso sa mga saserdote. Sila naglaum nga kining Tawhana, nga nakapahimo sa mga magmamando sa pagkalagiw, tingali mao ang dugay nang gilantaw nga Manluluwas. Karon ang balita miabut nga daw nag-pamatuod sa masanagon nga paghulat. Ginapahibalo nga ang manalagna nagsulti sa iyang kaugalingon nga Mesiyas.
But the people of Nazareth did not believe on Him. For this reason, Jesus did not visit Nazareth on His way to Cana. The Saviour declared to His disciples that a prophet has no honor in his own country. Men estimate character by that which they themselves are capable of appreciating. The narrow and worldly-minded judged of Christ by His humble birth, His lowly garb, and daily toil. They could not appreciate the purity of that spirit upon which was no stain of sin.
Apan ang mga tawo sa Nasaret wala motuo Kaniya. Tungod niining katarungan si Jesus wala moduaw sa Nasaret sa Iyang pagpapanaw ngadto sa Cana. Ang Manluluwas misulti sa Iyang mga disipulo nga ang manalagna walay dungog sa iyang kaugalingong lungsod. Ang mga tawo nagbanabana sa kinaiya nianang ilang na-himo sa pagdayeg sa ilang kaugalingon. Ang mga sigpit ug kalibutanong hunahuna naghukom kang Kristo pinaagi sa Iyang mapaubsanong natawhan, ang Iyang mapa-ubsanong binistehan, ug inadlaw nga pagbuhat. Dili sila makadayeg sa kaputli nianang espiritu diin walay man-sa sa sala.
The news of Christ's return to Cana soon spread throughout Galilee, bringing hope to the suffering and distressed. In Capernaum the tidings attracted the attention of a Jewish nobleman who was an officer in the king's service. A son of the officer was suffering from what seemed to be an incurable disease. Physicians had given him up to die; but when the father heard of Jesus, he determined to seek help from Him. The child was very low, and, it was feared, might not live till his return; yet the nobleman felt that he must present the case in person. He hoped that a father's prayers might awaken the sympathy of the Great Physician.
Ang mga balita sa pagbalik ni Kristo ngadto sa Cana midali pagkaylap ngadto sa Galilea, nagdala ug pag-laum ngadto sa mga nanag-antus ug nalibog. Didto sa Capernaum ang mga balita nakadani sa pagtagad sa usa ka dungganong tawo kinsa opisyal sa bulohaton sa hari. Usa ka anak lalake sa opisyal nag-antus sa daw dili na maayo nga balatian. Ang mga mananambal mibalibad na pagtambal kaniya aron mamatay; apan sa pagkadu-ngog sa amahan kabahin ni Jesus, nagtinguha siya sa pagpangitag hinabang Kaniya. Ang bata maluya na kaayo, ug, gikahadlokan, nga dili mabuhi hangtud sa iyang pagbalik; apan ang inilang tawo nagbati nga siya mag-presentar sa iyang kaso sa personal. Siya naglaum nga ang pag-ampo sa amahan makapamata sa simpatiya ning Dakung Mananambal.
On reaching Cana he found a throng surrounding Jesus. With an anxious heart he pressed through to the Saviour's presence. His faith faltered when he saw only a plainly dressed man, dusty and worn with travel. He doubted that this Person could do what he had come to ask of Him; yet he secured an interview with Jesus, told his errand, and besought the Saviour to accompany him to his home. But already his sorrow was known to Jesus. Before the officer had left his home, the Saviour had beheld his affliction.
Sa pag-abut sa Cana iyang nakita ang dasok mga tawo nga naglibut kang Jesus. Uban sa kasingkasing nga masibuton siya misiut ngadto sa presensia sa Manluluwas. Ang iyang pagtuo mihinay sa dihang nakita lamang niya ang usa ka tawong yanog sinaputan, abugon ug maluya tungod sa pagpanaw. Siya nagduhaduha nga kining Tawhana makahimo sa iyang gianhaan sa pagpangayo Kaniya; apan nakahigayon siya pagpakigsulti kang Jesus, misulti sa iyang tuyo, ug naghangyo sa Manluluwas sa pag-uban kaniya ngadto sa iyang puloy-anan. Apan nahibaloan na daan ang iyang kagul-anan ni Jesus. Sa wala pa ang opisyal mobiya sa iyang puloy-anan, ang Manluluwas nakakita sa iyang kasakitan.
But He knew also that the father had, in his own mind, made conditions concerning his belief in Jesus. Unless his petition should be granted, he would not receive Him as the Messiah. While the officer waited in an agony of suspense, Jesus said, "Except ye see signs and wonders, ye will not believe."
Apan nahibalo usab Siya nga ang amahan, sa iyang kaugalingong hunahuna, naghimog mga kondisyon kabahin sa iyang pagtuo kang Jesus. Gawas kon ang iyang pangalyupo itugot, dili siya modawat Kaniya nga Mesiyas. Samtang ang opisyal naghulat uban sa kasakit sa paghulat, si Jesus miingon, "Gawas kon makakita kag mga ilhanan ug mga kahibulongan, dili ka motuo."
Except ye see signs and wonders, ye will not believe.
Gawas kon makakita kag mga ilhanan ug mga kahibulongan, dili ka motuo.
John 4:48Notwithstanding all the evidence that Jesus was the Christ, the petitioner had determined to make his belief in Him conditional on the granting of his own request. The Saviour contrasted this questioning unbelief with the simple faith of the Samaritans, who asked for no miracle or sign. His word, the ever-present evidence of His divinity, had a convincing power that reached their hearts. Christ was pained that His own people, to whom the Sacred Oracles had been committed, should fail to hear the voice of God speaking to them in His Son.
Bisan pa sa mga kamatuoran nga si Jesus mao si Kristo, ang nagahangyo naninguha sa paghimo sa iyang pagtuo kang Kristo nga may kondisyon sa paghatag sa iyang hangyo. Ang Manluluwas nagtandi niining mapa-ngutanahong kakulang sa pagtuo ngadto sa yanong pagtuo sa mga Samariahanon, nga wala mangayo sa milagro kun ilhanan. Ang Iyang pulong, ang kamatuoran sa ka-nunayng-presente Niyang pagkadiosnon, adunay makapa-dani nga gahum nga makaabut sa ilang mga kasingkasing. Si Kristo gisakitan nga ang Iyang kaugalingong ka-tawhan, kinsa gitugyanan sa mga Sagradong Orakulo, nga mapakyas sa pagpatalinghog sa tingog sa Dios nga gisulti ngadto kanila diha sa Iyang Anak.
Yet the nobleman had a degree of faith; for he had come to ask what seemed to him the most precious of all blessings. Jesus had a greater gift to bestow. He desired, not only to heal the child, but to make the officer and his household sharers in the blessings of salvation, and to kindle a light in Capernaum, which was so soon to be the field of His own labors. But the nobleman must realize his need before he would desire the grace of Christ. This courtier represented many of his nation. They were interested in Jesus from selfish motives. They hoped to receive some special benefit through His power, and they staked their faith on the granting of this temporal favor; but they were ignorant as to their spiritual disease, and saw not their need of divine grace.
Apan ang dungganong tawo adunay gidak-on sa pag-tuo; kay siya mianha sa pagpangayo sa gihunahuna niya nga labing bililhon sa tanang panalangin. Si Jesus adunay dakung gasa nga ihatag. Siya naghandum, dili lamang sa pag-ayo sa bata, apan sa paghimo sa opisyal ug ang iyang panimalay nga makaambit sa mga panalangin sa kaluwasan, ug pagdagkot ug kahayag didto sa Capernaum, nga sa dili madugay mahimong Iyang kaumhan sa mga pagbudlay Niya. Apan ang dungganong tawo mag-ila sa iyang kinahanglan sa dili pa siya mohandum sa grasya ni Kristo. Kining sulogoon sa hari nagarepresen-tar sa daghan sa iyang nasud. Sila interesado kang Jesus sa hinakog nga katuyoan. Sila naglaum pagdawat sa pinasahing mga kaayohan gikan sa Iyang gahum, ug ilang gitaon ang ilang pagtuo nga kahatagan sa ilang temporaryong pabor; apan sila ignorante sa ilang es-pirituhanong balatian, ug wala nila makita ang kinahanglan sa diosnong grasya.
Like a flash of light, the Saviour's words to the nobleman laid bare his heart. He saw that his motives in seeking Jesus were selfish. His vacillating faith appeared to him in its true character. In deep distress he realized that his doubt might cost the life of his son. He knew that he was in the presence of One who could read the thoughts, and to whom all things were possible. In an agony of supplication he cried, "Sir, come down ere my child die." His faith took hold upon Christ as did Jacob, when, wrestling with the Angel, he cried, "I will not let Thee go, except Thou bless me." Genesis 32:26.
Sama sa kidlap sa kahayag, ang mga pulong sa Man-luluwas ngadto sa dungganong tawo nakabuklad sa iyang kasingkasing. Iyang nakita nga ang Iyang tuyo pag-pangita kang Jesus hinakog. Ang Iyang mausabong pagtuo nagpakita ngadto Kaniya sa iyang tinuod nga kinaiya. Sa halalum nga kalisud iyang nasabtan nga ang iyang pagduhaduha magabili sa kinabuhi sa iyang anak. Siya nahibalo nga siya diha sa atubangan sa Usa nga makabasa sa mga hunahuna, ug kang kinsa ang tanang mga butang mahimo. Sa kasakit sa pagpangamuyo mi-singgit siya, "Senyor, uban Ka kanako tingali ang akong anak mamatay." Ang iyang pagtuo nakakupot kang Kristo sama kang Jakob, sa dihang, nakiglayog sa Manulon-da, siya misinggit, "Dili ko Ikaw buhian, gawas kon Imo akong panalanginan." Gen. 32:26.
The nobleman wanted a miracle on his own terms — proof before belief. Where do you find yourself asking God for signs instead of simply trusting His word?
Gusto sa dungganong tawo ang milagro sa iyang kaugalingong kasabutan — pamatuod sa dili pa pagtuo. Asa ikaw nangita ug mga ilhanan gikan sa Dios imbes nga yano lamang mosalig sa Iyang pulong?
Like Jacob he prevailed. The Saviour cannot withdraw from the soul that clings to Him, pleading its great need. "Go thy way," He said; "thy son liveth." The nobleman left the Saviour's presence with a peace and joy he had never known before. Not only did he believe that his son would be restored, but with strong confidence he trusted in Christ as the Redeemer.
Sama kang Jacob siya nakadaug. Ang Manluluwas dili makabiya gikan sa kalag nga nagkupot Kaniya, naghangyo sa iyang kinahanglan. "Lumakaw ka sa imong dalan," Siya miingon; "ang imong anak buhi." Ang dungganong tawo mibiya sa presensia sa Manluluwas uban sa kalinaw ug kalipay nga wala pa niya mahibaloi kani-adto. Dili lamang nga siya mituo nga ang iyang anak maayo, apan sa makusog nga pagsalig siya misalig kang Kristo ingon nga Manluluwas.
At the same hour the watchers beside the dying child in the home at Capernaum beheld a sudden and mysterious change. The shadow of death was lifted from the sufferer's face. The flush of fever gave place to the soft glow of returning health. The dim eyes brightened with intelligence, and strength returned to the feeble, emaciated frame. No signs of his malady lingered about the child. His burning flesh had become soft and moist, and he sank into a quiet sleep. The fever had left him in the very heat of the day. The family were amazed, and great was the rejoicing.
Nianang maong takna ang mga nanagbantay sa hi-malatyon nga bata didto sa puloy-anan sa Capernaum nakakita sa kalit ug misteryosong kabalhinan. Ang lan-dong sa kamatayon nakuha gikan sa dagway sa nag-an-tus. Ang kainit sa hilanat mihatag ug dapit sa malumong dan-ag sa nagabalik nga maayong lawas. Ang nagngiub nga mga mata midan-ag uban sa kaalam, ug ang kusog mibalik sa maluya ug maniwang nga lawas. Walay ilhanan sa iyang balatian nga nagpabilin sa bata. Ang iyang nagakalayo nga kaunoran nahimong mahumok ug may diyotayng kabasa, ug siya sa hilum nahikatulog. Ang hilanat mibiya kaniya sa panahong mainit ang adlaw. Ang pamilya natingala, ug daku ang ilang kalipay.
Cana was not so far from Capernaum but that the officer might have reached his home on the evening after his interview with Jesus; but he did not hasten on the homeward journey. It was not until the next morning that he reached Capernaum. What a homecoming was that! When he went to find Jesus, his heart was heavy with sorrow. The sunshine seemed cruel to him, the songs of the birds a mockery. How different his feelings now! All nature wears a new aspect. He sees with new eyes. As he journeys in the quiet of the early morning, all nature seems to be praising God with him. While he is still some distance from his own dwelling, servants come out to meet him, anxious to relieve the suspense they are sure he must feel. He shows no surprise at the news they bring, but with a depth of interest they cannot know he asks at what hour the child began to mend. They answer, "Yesterday at the seventh hour the fever left him." At the very moment when the father's faith grasped the assurance, "Thy son liveth," divine love touched the dying child.
Ang Cana dili layo gikan sa Capernaum apan ang opisyal tingali makaabut sa iyang puloy-anan nianang gabii human sa iyang pakigsulti kang Jesus; apan siya wala magdali sa iyang pagpanaw pauli. Hangtud sa su-nod na nga buntag nga siya nakauli sa Capernaum. Daw unsa ka nindot nga pagpauli! Sa miadto siya sa pagpa-ngita kang Jesus, ang iyang kasingkasing mabug-at sa kagul-anan. Ang kainit sa adlaw daw mabangis alang kaniya, ang mga awit sa mga langgam daw nagbiaybiay. Daw unsa ka lahi ang iyang pagbati karon! Ang tanang kinaiyahan nagbisti sa bag-ong panan-aw. Siya nakakita sa bag-o nang mga mata. Samtang siya nagpanaw sa ma-hilum sayong kabuntagon, ang tibuok kinaiyahan sama sa nanagdayeg sa Dios kauban niya. Samtang siya layo pa gikan sa iyang gipuy-an, ang mga sulogoon migawas sa paghibalag kaniya, matinguhaon sa paghumpay sa kakulba nga sila seguro nga iyang gibati. Siya wala ma-tingala sa mga balita nga ilang gidala, apan uban sa ha-lalum nga interes sila wala mahibalo nga siya nangutana unsang taknaa nga ang bata nagsugod pagkaayo. Sila mitubag, "Gahapon sa ikapito ang takna ang hilanat mi-pahawa kaniya." Nianang higayon nga ang pagtuo sa amahan mikupot sa kasegurohan, "Ang imong anak buhi." Ang diosnong gugma mihikap sa himalatyong bata.
The father hurries on to greet his son. He clasps him to his heart as one restored from the dead, and thanks God again and again for this wonderful restoration.
Ang amahan midali ngadto sa paghibalag sa iyang anak. Iyang gigakus siya ngadto sa iyang kasingkasing sama sa usa nga gibalik gikan sa minatay, ug nagpasa-lamat sa Dios pagbalikbalik alang niining kahibulongang pag-ayo.
Go thy way; thy son liveth.
Lumakaw ka sa imong dalan; ang imong anak buhi.
John 4:50The nobleman longed to know more of Christ. As he afterward heard His teaching, he and all his household became disciples. Their affliction was sanctified to the conversion of the entire family. Tidings of the miracle spread; and in Capernaum, where so many of His mighty works were performed, the way was prepared for Christ's personal ministry.
Ang dungganong tawo naghandum sa paghibalo sa dugang pa kang Kristo. Sa nadungog niya human niini ang Iyang mga pagtudlo, siya ug ang tibuok niyang pa-nimalay nahimong mga disipulo. Ang ilang kasakitan na-balaan ngadto sa pagkakabig sa tibuok pamilya. Ang mga balita sa milagro mikaylap; ug didto sa Caperna-um, diin daghan sa Iyang gamhanang buhat gihimo, ang dalan naandam alang sa personal nga pagbuhat ni Kristo.
He who blessed the nobleman at Capernaum is just as desirous of blessing us. But like the afflicted father, we are often led to seek Jesus by the desire for some earthly good; and upon the granting of our request we rest our confidence in His love. The Saviour longs to give us a greater blessing than we ask; and He delays the answer to our request that He may show us the evil of our own hearts, and our deep need of His grace. He desires us to renounce the selfishness that leads us to seek Him. Confessing our helplessness and bitter need, we are to trust ourselves wholly to His love.
Siya nga nagpanalangin sa dungganong tawo sa Ca-pernaum matinguhaon sa pagpanalangin kanato. Apan sama sa naguol nga amahan, usahay kita madala sa pag-pangita kang Jesus sa handum sa yutan-ong kaayohan; ug sa dihang ihatag kanato ang atong hangyo kita mo-pahiluna sa atong pagsalig sa Iyang gugma. Ang Manluluwas naghandum sa paghatag kanato sa dakung panalangin kay sa atong gipangayo; ug Iyang gilangayla-ngay ang pagtubag sa atong hangyo aron nga Siya maka-pakita kanato sa kadautan sa atong mga kasingkasing, ug ang atong halalum nga kinahanglan sa Iyang grasya. Siya naghandum nga kita motalikod sa atong hinakog nga magadala kanato sa pagpangita Kaniya. Pinaagi sa pagsugid sa atong pagka walay mahimo ug mapait nga pagkinahanglan, kita magsalig sa bug-os ngadto sa Iyang gugma.
The nobleman wanted to see the fulfillment of his prayer before he should believe; but he had to accept the word of Jesus that his request was heard and the blessing granted. This lesson we also have to learn. Not because we see or feel that God hears us are we to believe. We are to trust in His promises. When we come to Him in faith, every petition enters the heart of God. When we have asked for His blessing, we should believe that we receive it, and thank Him that we have received it. Then we are to go about our duties, assured that the blessing will be realized when we need it most. When we have learned to do this, we shall know that our prayers are answered. God will do for us "exceeding abundantly," "according to the riches of His glory," and "the working of His mighty power." Ephesians 3:20, 16; 1:19.
Ang dungganong tawo gusto nga motan-aw sa ka-tumanan sa iyang pagampo sa dili pa siya motuo; apan kinahanglan siya modawat sa pulong ni Jesus nga ang iyang hangyo nadungog ug ang panalangin gihatag. Kining leksiyon ato usab nga makat-onan. Dili tungod nga kita nakakita ug mibati nga ang Dios nakadungog kanato nga kita motuo. Kita kinahanglan nga magsalig sa Iyang mga saad. Kon kita moduol ngadto Kaniya uban sa pagtuo, ang tagsatagsa ka pangalyupo mosulod sa kasingkasing sa Dios. Kon kita mangayo sa Iyang mga panalangin, kita magatuo nga atong madawat kini, ug pasalamatan Siya nga ato kining nadawat. Unya kita moadto sa atong mga katungdanan, nga may kaseguro-han nga ang panalangin madawat sa diha nga kita nag-kinahanglan niini pag-ayo. Kon kita makakat-on sa paghimo niini, atong mahibaloan nga ang atong mga pag-ampo natubag. Ang Dios maghimo alang kanato sa "labaw ka madagayaon," "sumala sa kadagaya sa Iyang himaya," ug "sa pagbuhat sa Iyang gamhanang kusog." Epe. 3:20, 16; 1:19.
The father didn't see his son healed with his own eyes until the next day — he had to walk home trusting the word ‘thy son liveth’ before he had the evidence. What promise of God are you being asked to trust before you can see it fulfilled?
Wala makita sa amahan ang pag-ayo sa iyang anak pinaagi sa iyang kaugalingong mga mata hangtud sa sunod adlaw — kinahanglan siya molakaw pauli nga nagsalig sa pulong nga 'ang imong anak buhi' sa wala pa niya makita ang ebidensya. Unsang saad sa Dios ang gipangayo kanimo nga salig-an sa dili pa nimo makita kini matuman?