As a Child Ingon nga Bata

From the earliest times the faithful in Israel had given much care to the education of the youth. The Lord had directed that even from babyhood the children should be taught of His goodness and His greatness, especially as revealed in His law, and shown in the history of Israel. Song and prayer and lessons from the Scriptures were to be adapted to the opening mind. Fathers and mothers were to instruct their children that the law of God is an expression of His character, and that as they received the principles of the law into the heart, the image of God was traced on mind and soul. Much of the teaching was oral; but the youth also learned to read the Hebrew writings; and the parchment rolls of the Old Testament Scriptures were open to their study.

Gikan sa unang mga kapanahonan ang mga matinumanon sa Israel naghatag ug dakung pagtagad sa edukasyon sa mga batan-on. Ang Ginoo nagtudlo nga gikan pa sa gagmay nga bata nga ang kaanakan pagtudloan sa Iyang kaayo ug Iyang kahalangdon, ilabi na sa makita sa Iyang balaod, ug napakita sa kasaysayan sa Israel. Ang awit ug pag-ampo ug mga leksiyon gikan sa Kasulatan pagadawaton sa naablihang hunahuna. Ang mga amahan ug mga inahan maoy magtudlo sa ilang kabataan nga ang balaod sa Dios mao ang pagpadayag sa Iyang karakter, ug sa ilang pagdawat sa mga prinsipio sa balaod ngadto sa ilang kasingkasing, ang dagway sa Dios nakudlit sa hunahuna ug kalag. Kadaghanan sa pagtudlo pinaagi sa pagsulti; apan ang batan-on nakatuon usab sa pagbasa sa Hebreohanong mga sinulat; ug ang mga panit linukot sa Kasulatan sa Daang Tugon naablihan sa ilang pagtuon.

In the days of Christ the town or city that did not provide for the religious instruction of the young was regarded as under the curse of God. Yet the teaching had become formal. Tradition had in a great degree supplanted the Scriptures. True education would lead the youth to "seek the Lord, if haply they might feel after Him, and find Him." Acts 17:27. But the Jewish teachers gave their attention to matters of ceremony. The mind was crowded with material that was worthless to the learner. Absorbed in the round of externals, the students found no quiet hours to spend with God. They did not hear His voice speaking to the heart. In their search after knowledge, they turned away from the Source of wisdom. Under the training of the rabbis the powers of the youth were repressed. Their minds became cramped and narrow.

Sa mga adlaw ni Kristo ang lungsod kun siyudad nga dili mohatag sa tinuhoanong pagtudlo sa batan-on gitagad nga nailalum sa tunglo sa Dios. Apan ang pagpanutdlo nahimong pormal. Ang tradisyon sa dakung bahin nakailis sa dapit sa Kasulatan. Ang matuod nga edukasyon magadala sa batan-on sa "pagpangita sa Ginoo, kon makahigayon sila mobati alang Kaniya, ug makakaplag Kaniya." Buhat 17:27. Apan ang mga magtutudlong mga Judiyo naghatag sa ilang atension ngadto sa mga butang sa seremonyas. Ang hunahuna napuno sa mga butang nga walay hinungdan sa nagtuon. Sa nalingaw sa mga butang sa gawas, ang tinon-an dili makakaplag sa mahilum mga oras magugma kauban sa Dios. Wala sila makadungog sa Iyang tingog nga nagsulti sa ilang kasingkasing. Sa ilang pagpangita sa kahibalo, mitalikod sila sa Tinubdan sa kaalam. Ilalum sa pagbansay sa mga rabbi ang gahum sa mga batan-on napunggan. Ang ilang mga hunahuna napiut ug nasigpit.

The child Jesus did not receive instruction in the synagogue schools. His mother was His first human teacher. From her lips and from the scrolls of the prophets, He learned of heavenly things. The very words which He Himself had spoken to Moses for Israel He was now taught at His mother's knee. As He advanced from childhood to youth, He did not seek the schools of the rabbis. He needed not the education to be obtained from such sources; for God was His instructor. The question asked during the Saviour's ministry, "How knoweth this man letters, having never learned?" does not indicate that Jesus was unable to read, but merely that He had not received a rabbinical education. John 7:15. Since He gained knowledge as we may do, His intimate acquaintance with the Scriptures shows how diligently His early years were given to the study of God's word.

Ang batang Jesus wala makadawat sa instruksion sa mga tunghaan sa sinagoga. Ang iyang inahan mao ang iyang unang tawhanong magtutudlo. Gikan sa iyang mga ngabil ug gikan sa mga sinulat nga linukot sa mga manalagna, Iyang nakat-onan ang mga butang langitnon. Ang maong mga pulong nga Iyang gisulti sa Iyang kaugalingon ngadto kang Moises alang sa Israel karon Siya gitudloan diha sa mga tuhod sa Iyang inahan. Samtang Siya miuswag gikan sa pagkabata ngadto sa pagkabatan-on, wala Niya pangitaa ang mga tunghaan sa mga rabbi. Wala Niya kinahanglana ang edukasyon nga madawat nianang mga tinubdan; kay ang Dios mao ang Iyang magtutudlo. Ang pangutana nga gipangutana sa panahon sa ministerio sa Manluluwas, "Giunsa niining tawohana paghibalo sa mga sinulat, nga wala makatuon?" wala magpakita nga si Jesus dili makabasa, apan nagpasabut lamang nga Siya wala makadawat sa edukasyon sa mga rabbi. Juan 7:15. Sukad nga Siya nakakuhag kaalam sama sa atong nakuha, ang Iyang suod kasinatian sa Kasulatan nagpakita unsa ka masingkamoton ang Iyang paghatag sa Iyang sayong mga tuig sa pagtuon sa pulong sa Dios.

Spread out before Him was the great library of God's created works. He who had made all things studied the lessons which His own hand had written in earth and sea and sky. Apart from the unholy ways of the world, He gathered stores of scientific knowledge from nature. He studied the life of plants and animals, and the life of man. From His earliest years He was possessed of one purpose; He lived to bless others. For this He found resources in nature; new ideas of ways and means flashed into His mind as He studied plant life and animal life. Continually He was seeking to draw from things seen illustrations by which to present the living oracles of God. The parables by which, during His ministry, He loved to teach His lessons of truth show how open His spirit was to the influences of nature, and how He had gathered the spiritual teaching from the surroundings of His daily life.

Nabuklad sa atubangan Niya ang dakung librarya sa mga binuhat sa Dios. Siya kinsa naghimo sa tanang mga butang nagtuon sa mga leksiyon diin ang Iyang mga kamot maoy nagsulat diha sa yuta ug dagat ug kalangitan. Gawas sa mga dili balaang mga paagi sa kalibutan, Iyang gitigum ang daghang kaalam sa siyensiya gikan sa kinaiyahan. Iyang gitun-an ang kinabuhi sa mga tanum ug mga mananap, ug ang kinabuhi sa tawo. Gikan sa Iyang mga sayong katuigan nagamhan Siya sa usa ka tuyo; Siya nagkinabuhi aron pagpanalangin sa uban. Alang niini Iyang nakaplagan ang daghang tinubdan diha sa kinaiyahan; mga bag-ong mga idiya sa mga paagi ug mga hinungdan mikilab sa Iyang hunahuna samtang Siya nagtuon sa kinabuhi sa mga tanum ug kinabuhi sa mananap. Sa kanunay Siya nagapangita sa pagdala gikan sa mga butang makita nga ilusrasion diin ikapresentar ang mga buhing orakulo sa Dios. Ang mga sambingay, diin sa panahon sa Iyang ministeryo, Siya mahigugma sa pagtudlo sa Iyang mga leksiyon sa kamatuoran nagpakita unsa ka binuksan ang Iyang Espiritu ngadto sa impluwensiya sa kinaiyahan, ug giunsa Niya pagtigum sa espirituhanong pagtudlo gikan sa palibut sa Iyang inadlaw nga panginabuhi.

Thus to Jesus the significance of the word and the works of God was unfolded, as He was trying to understand the reason of things. Heavenly beings were His attendants, and the culture of holy thoughts and communings was His. From the first dawning of intelligence He was constantly growing in spiritual grace and knowledge of truth.

Busa ngadto kang Jesus ang kahulogan sa pulong ug sa mga buhat sa Dios nabuklad, samtang Siya naningkamot sa pagsabut sa katarungan sa mga butang. Ang mga langitnong mga binuhat maoy nanagtambong Kaniya, ug ang koltura sa mga balaang hunahuna ug suod nga panagsabut maoy anaa Kaniya. Gikan sa unang pagbanagbanag sa kahibalo Siya kanunayng nagtubo sa espirituhanong grasya ug kahibalo sa kamatuoran.

Every child may gain knowledge as Jesus did. As we try to become acquainted with our heavenly Father through His word, angels will draw near, our minds will be strengthened, our characters will be elevated and refined. We shall become more like our Saviour. And as we behold the beautiful and grand in nature, our affections go out after God. While the spirit is awed, the soul is invigorated by coming in contact with the Infinite through His works. Communion with God through prayer develops the mental and moral faculties, and the spiritual powers strengthen as we cultivate thoughts upon spiritual things.

Tagsatagsa ka bata makadawat sa kaalam sama kang Jesus sa Iyang pagdawat niini. Samtang kita naningkamot sa pag-ila sa atong langitnong Amahan pinaagi sa Iyang pulong, ang mga manulonda magpaduol, ang atong hunahuna mapalig-on, ang atong kinaiya mahimong matuboy ug mahasway. Mahimo kitang mahisama gayud sa atong Manluluwas. Ug samtang atong makita ang matahum ug labing importante sa kinaiyahan, ang atong mga pagbati moadto sunod sa Dios. Samtang ang espiritu nahibulong, ang kalag napuno sa kadasig pinaagi sa pagduol suod sa Walay Katapusan pinaagi sa Iyang mga buhat. Ang pagpakig-uban sa Dios pinaagi sa pag-ampo nakapalihok sa pangutok ug mga butang moral, ug ang espirituhanong gahum napalig-on samtang atong ugmaron ang mga hunahuna diha sa espirituhanong mga butang.

The life of Jesus was a life in harmony with God. While He was a child, He thought and spoke as a child; but no trace of sin marred the image of God within Him. Yet He was not exempt from temptation. The inhabitants of Nazareth were proverbial for their wickedness. The low estimate in which they were generally held is shown by Nathanael's question, "Can there any good thing come out of Nazareth?" John 1:46. Jesus was placed where His character would be tested. It was necessary for Him to be constantly on guard in order to preserve His purity. He was subject to all the conflicts which we have to meet, that He might be an example to us in childhood, youth, and manhood. Satan was unwearied in his efforts to overcome the Child of Nazareth. From His earliest years Jesus was guarded by heavenly angels, yet His life was one long struggle against the powers of darkness. That there should be upon the earth one life free from the defilement of evil was an offense and a perplexity to the prince of darkness. He left no means untried to ensnare Jesus. No child of humanity will ever be called to live a holy life amid so fierce a conflict with temptation as was our Saviour.

Ang kinabuhi ni Jesus maoy kinabuhi nga sibu gayud sa Dios. Samtang Siya bata pa, Siya naghunahuna ug nagsulti sama sa bata; apan walay mansa sa sala nahugaw sa dagway sa Dios diha Kaniya. Apan wala Siya magawas sa tentasyon. Ang mga pumopuyo sa Nasaret maoy komong hisgutanan sa ilang pagkadautan. Ang ubos nga pagtagad diin sila sa kadaghanan gibutang mapakita pinaagi sa pangutana ni Natanael, "Duna bay maayong butang nga mogula gikan sa Nasaret?" Juan 1:46. Si Jesus gibutang diin ang Iyang kinaiya masulayan. Gikinahanglan nga Siya sa kanunay magbantay aron nga matagoan ang Iyang kaputli. Siya mahiapil sa tanang pakigbugno nga atong hibalogan, aron nga Siya mahimong sumbanan nato diha sa Iyang pagkabata, pagkabatan-on, ug pagkahamtong tawo. Si Satanas wala magkapoy sa iyang mga paghago sa pagdaug sa Bata sa Nasaret. Gikan sa Iyang mga tuig sa pagkabata si Jesus gibantayan sa mga langitnong mga manulonda, bisan pa niini ang Iyang kinabuhi usa ka taas nga pakigbisug batok sa mga gahum sa kangitngit. Nga aduna sa ibabaw sa yuta usa ka kinabuhi nga gawas gikan sa mansa sa dautan maoy usa ka pagbalda ug kalibog sa prinsipe sa kangitngit. Wala niya biyai bisan unsang paagi nga wala masulayi sa paglimbong ni Jesus. Walay bata nga tawhanon nga pagatawgon pagkinabuhi sa balaang kinabuhi sa taliwala nga mapintas nga pakigbugno uban sa tentasyon sama sa atong Manluluwas.

The parents of Jesus were poor, and dependent upon their daily toil. He was familiar with poverty, self-denial, and privation. This experience was a safeguard to Him. In His industrious life there were no idle moments to invite temptation. No aimless hours opened the way for corrupting associations. So far as possible, He closed the door to the tempter. Neither gain nor pleasure, applause nor censure, could induce Him to consent to a wrong act. He was wise to discern evil, and strong to resist it.

Ang mga ginikanan ni Jesus mga kabus, ug nagsalig lamang sa ilang inadlaw nga hinagoan. Siya sinati sa pagkakabus, pagdumili-sa-kaugalingon ug pag-inusara. Kining experiensia maoy pagpanalipod Kaniya. Sa Iyang makugihong kinabuhi walay mga higayong way buhat nga makadapit sa tentasyon. Walay mga taknang way hinungdan nga makaabli sa dalan alang sa mahugaw nga pakig-uban. Sumala sa maarangan, Iyang gitakpan ang pultahan alang sa magtitintal. Dili ang ganansia kun kalipayan, pagdayeg kun pagsaway, nga makadaldal Kaniya sa pag-uyon sa dautang buhat. Siya maalamon sa pag-ila sa dautan, ug malig-on sa pagsukol niini.

Christ was the only sinless one who ever dwelt on earth; yet for nearly thirty years He lived among the wicked inhabitants of Nazareth. This fact is a rebuke to those who think themselves dependent upon place, fortune, or prosperity, in order to live a blameless life. Temptation, poverty, adversity, is the very discipline needed to develop purity and firmness.

Si Kristo lamang ang usa nga walay sala nga sukad nakapuyo sa yuta; apan sa duolan sa katloan ka tuig Siya mipuyo kauban sa mga dautang pumopuyo sa Nasaret. Kining kamatuoran maoy pagbadlong niadtong kinsa naghunahuna sa ilang kaugalingon nga nagsalig sa dapit, sa portuna, kun kauswagan, aron magkinabuhi sa kinabuhi nga walay ikasaway. Ang tentasyon, ang kakabus, ang kalisdanan, maoy desiplinang gikinahanglan pag-ugmad sa kaputli ug kalig-on.

Jesus lived in a peasant's home, and faithfully and cheerfully acted His part in bearing the burdens of the household. He had been the Commander of heaven, and angels had delighted to fulfill His word; now He was a willing servant, a loving, obedient son. He learned a trade, and with His own hands worked in the carpenter's shop with Joseph. In the simple garb of a common laborer He walked the streets of the little town, going to and returning from His humble work. He did not employ His divine power to lessen His burdens or to lighten His toil.

Si Jesus nagpuyo sa usa ka puloy-anan sa uma, ug sa matinumanon ug malipayon nagdala sa Iyang bahin sa pagpas-an sa mga lulan sa panimalay. Siya kaniadto Pangulo sa langit, ug ang mga manulonda malipay sa pagtuman sa Iyang pulong; karon Siya usa na ka masinugtanong sulogoon, usa ka mahigugmaon, masinugtanong anak lalake. Nakakat-on Siyag bulohaton, ug uban sa Iyang mga kamot nagbuhat sa pandayan sa kahoy uban kang Jose. Diha sa yanong saput sa usa ka komon nga trabahador Siya naglakaw sa mga dalan sa gamayng lungsod, moadto ug mobalik gikan sa Iyang ubos nga bulohaton. Wala Niya gamita ang Iyang diosnong gahum pagpakunhod sa Iyang mga lulan kun pagpagaan sa Iyang paghago.

As Jesus worked in childhood and youth, mind and body were developed. He did not use His physical powers recklessly, but in such a way as to keep them in health, that He might do the best work in every line. He was not willing to be defective, even in the handling of tools. He was perfect as a workman, as He was perfect in character. By His own example He taught that it is our duty to be industrious, that our work should be performed with exactness and thoroughness, and that such labor is honorable. God appointed work as a blessing, and only the diligent worker finds the true glory and joy of life. The approval of God rests with loving assurance upon children and youth who cheerfully take their part in the duties of the household, sharing the burdens of father and mother. Such children will go out from the home to be useful members of society.

Samtang si Jesus nagbuhat sa pagkabata ug pagkabatan-on, ang pangutok ug panglawas gipaugmad. Wala Niya gamita ang Iyang lawasnong mga gahum nga pinasagad lang, apan sa paagi nga mabatnan ang maayong panglawas, nga makahimo Siya sa labing maayong buhat sa bisan unsang linya. Siya dili gusto nga may mga depikto, bisan sa paggamit sa mga himan. Siya hingpit ingon nga tawong nagabuhat, ingon nga Siya hingpit sa kinaiya. Pinaagi sa Iyang kaugalingon sumbanan Siya nagtudlo nga maoy atong katungdanan nga magmanggibuhatcn, nga ang atong buhat himuon nga sibu ug mahuman, ug kana nga pagbuhat dungganon. Ang serbisyo nga nagtudlo sa mga kamot nga gamiton ug magbansay sa mga batan-on sa pagpas-an sa ilang bahin sa mga lulan sa kinabuhi makahatag sa kusog sa panglawas, ug makapaugmad sa tanang bahin sa lawas. Ang tanan mangita bisan unsang bulohaton nga mahimo nga makapaayo sa ilang kaugalingon ug makatabang sa uban. Ang Dios nagtudlo sa buhat ingon nga panalangin, ug kadto lamang matinumanong magbubuhat makakaplag sa matuod nga himaya ug kalipay sa kinabuhi. Ang pag-uyon sa Dios mapahiluna uban sa mahigugmaong kasegurohan ibabaw sa mga kabataan ug mga batan-on kinsa malipayong midala sa ilang bahin sa mga katungdanan sa puloy-anan, nga miambit sa mga lulan sa amahan ug inahan. Kanang mga kabataan mogula gikan sa puloy-anan nga mahimong mapuslanong sakup sa sosyedad.

Throughout His life on earth, Jesus was an earnest and constant worker. He expected much; therefore He attempted much. After He had entered on His ministry, He said, "I must work the works of Him that sent Me, while it is day: the night cometh, when no man can work." John 9:4. Jesus did not shirk care and responsibility. The positiveness and energy, the solidity and strength of character, manifested in Christ are to be developed in us, through the same discipline that He endured. And the grace that He received is for us.

Sa tibuok Niyang kinabuhi sa ibabaw sa yuta, si Jesus usa ka maminatud-on ug makanunayong magbubuhat. Siya naghandum ug daghan; busa Siya nagtinguhag buhat ug daghan. Human Siya makasulod sa Iyang pagministeryo, Siya miingon, "Ako magbuhat sa bulohaton Niya nga nagpadala Kanako, samtang adlawan pa: kay ang kagabhion moabut, diin wala nay tawo nga makabuhat." Juan 9:4. Si Jesus wala maglikay sa pagtagad ug kaakohan. Ang pagka positibo ug may kusog nagpalihok, ang pagkalig-on ug may kusog sa kinaiya, napakita diha kang Kristo paugmaron dinhi kanato, pinaagi sa sama nga desiplina nga Iyang giantus. Ug ang grasya nga Iyang gidawat alang kanato.

So long as He lived among men, our Saviour shared the lot of the poor. He knew by experience their cares and hardships, and He could comfort and encourage all humble workers. Those who have a true conception of the teaching of His life will never feel that a distinction must be made between classes, that the rich are to be honored above the worthy poor.

Samtang Siya magpuyo kauban sa mga tawo, ang atong Manluluwas nakigbahin sa kahimtang sa mga kabus. Iyang nahibaloan pinaagi sa experiensia ang ilang mga pagbati ug mga kalisdanan, ug Iyang mahumpay ug madasig ang tanang mapaubsanong mga magbubuhat. Kadtong adunay matuod nga pagtagad sa pagtudlo sa Iyang kinabuhi dili magabati nga adunay pag-ila nga himuon sa taliwala sa mga matang, aron ang mga datu pasidunggan labaw sa mga angayng kabus.

Jesus carried into His labor cheerfulness and tact. It requires much patience and spirituality to bring Bible religion into the home life and into the workshop, to bear the strain of worldly business, and yet keep the eye single to the glory of God. This is where Christ was a helper. He was never so full of worldly care as to have no time or thought for heavenly things. Often He expressed the gladness of His heart by singing psalms and heavenly songs. Often the dwellers in Nazareth heard His voice raised in praise and thanksgiving to God. He held communion with heaven in song; and as His companions complained of weariness from labor, they were cheered by the sweet melody from His lips. His praise seemed to banish the evil angels, and, like incense, fill the place with fragrance. The minds of His hearers were carried away from their earthly exile, to the heavenly home.

Si Jesus nagdala sa Iyang pagbuhat sa kamaya ug taktika. Nagkinahanglan ug dugang pagpailub ug pagka espirituhanon pagdala sa tinuhoan sa Biblia ngadto sa kinabuhi sa puloy-anan ug ngadto sa lawak-buhatan, pagdala sa kahago sa kalibutanong bulohaton, apan ang mata gi-usa pagtan-aw ang himaya sa Dios. Mao kini diin si Kristo usa ka magtatabang. Wala Siya mapuno sa pagtagad kalibutanon nga dili makabaton ug panahon ug hunahuna sa mga butang langitnon. Usahay Iyang ipahayag ang kalipay sa Iyang kasingkasing pinaagi sa pag-awit sa mga salmos ug langitnong mga alawiton. Usahay ang nanagpuyo sa Nasaret makadungog sa Iyang tingog nga ipalanog sa pagdayeg ug pagpasalamat ngadto sa Dios. Iyang gihuptan ang pakig-uban sa langit diha sa awit; ug samtang ang Iyang mga kauban nagbagolbol sa kalaay gikan sa buhat, sila gilipay pinaagi sa matam-is nga honi gikan sa Iyang mga ngabil. Ang Iyang pagdayeg daw nakaabog sa dautang mga manulonda, ug, sama sa insenso, nakapuno sa dapit sa kahumot. Ang mga hunahuna sa nanagpatalinghog Kaniya nadala palayo gikan sa ilang yutan-ong pagka desteryo, ngadto sa langitnong puloy-anan.

Jesus was the fountain of healing mercy for the world; and through all those secluded years at Nazareth, His life flowed out in currents of sympathy and tenderness. The aged, the sorrowing, and the sin-burdened, the children at play in their innocent joy, the little creatures of the groves, the patient beasts of burden — all were happier for His presence. He whose word of power upheld the worlds would stoop to relieve a wounded bird. There was nothing beneath His notice, nothing to which He disdained to minister. Thus as He grew in wisdom and stature, Jesus increased in favor with God and man. He drew the sympathy of all hearts by showing Himself capable of sympathizing with all. The atmosphere of hope and courage that surrounded Him made Him a blessing in every home.

Si Jesus mao ang tuburan sa makaayong kalooy alang sa kalibutan; ug sa tanan nga mamingawng mga tuig sa Nasaret, ang Iyang kinabuhi nag-agay ang koryente sa kalooy ug kalumo. Ang mga tigulang, ang mga nagsubo, ug ang nabug-atan sa sala, ang mga kabataan nga nagdula sa ilang inosenting kalipay, ang gagmayng mga mananap sa mga kakahuyan, ang mapailubong mga mananap tigdalag lulan — ang tanan nagmalipayon sa Iyang atubangan. Siya kinsang pulong sa gahum nagtuboy sa mga kalibutan modungo sa paghumpay sa nasamarang langgam. Walay bisan unsa nga mailalum sa Iyang pagtagad, walay Iyang talikdan sa pag-alagad. Pinaagi niini Siya mitubo uban ang kaalam ug pamarug, si Jesus miuswag uban sa Dios ug sa tawo. Nadala Niya ang kalooy sa tanang kasingkasing pinaagi sa pagpakita sa Iyang kaugalingon nga angay malooy sa tanan. Ang kahimtang sa paglaum ug kadasig nga nagalibut Kaniya nakahimo Niya nga panalangin sa tagsatagsa ka puloy-anan.

Yet Jesus shunned display. During all the years of His stay in Nazareth, He made no exhibition of His miraculous power. He sought no high position and assumed no titles. His quiet and simple life, and even the silence of the Scriptures concerning His early years, teach an important lesson. The more quiet and simple the life of the child — the more free from artificial excitement, and the more in harmony with nature — the more favorable is it to physical and mental vigor and to spiritual strength.

Bisan pa niini si Jesus naglikay sa pagpasundayag. Sa tanang katuigan sa Iyang pagpuyo sa Nasaret, wala Siya maghimog pasundayag sa Iyang katingalahang gahum. Wala Siya mangita sa hataas nga katungdanan ug wala magdala sa mga titulong silid. Ang Iyang mahilum ug yanong kinabuhi, ug bisan pa ang kahilum sa Kasulatan kabahin sa Iyang sayong katuigan, nagtudlo sa importante nga leksiyon. Sa labing mahilum ug yano ang kinabuhi sa bata — sa labing gawas gikan sa kasibut nga artipisyal, ug nga labing nakig-uyon sa kinaiyahan — labing makaayo kini sa panglawas ug kusog sa utokan ug sa espirituhanong kusog.

Jesus is our example. There are many who dwell with interest upon the period of His public ministry, while they pass unnoticed the teaching of His early years. But it is in His home life that He is the pattern for all children and youth. The Saviour condescended to poverty, that He might teach how closely we in a humble lot may walk with God. He lived to please, honor, and glorify His Father in the common things of life. His work began in consecrating the lowly trade of the craftsmen who toil for their daily bread.

Si Jesus maoy atong sulondan. Adunay daghan nga nagpuyo nga may interes sa panahon sa Iyang pag-alagad sa publiko, samtang miagi nga wala makatagad sa mga pagtudlo sa Iyang sayong katuigan. Apan diha sa Iyang pagkinabuhi sa puloy-anan nga Siya sulondan alang sa tanang mga bata ug sa mga batan-on. Ang Manluluwas nanaug ngadto sa pagkakabus, aron nga Siya makatudlo unsaon sa suod nga kita sa mapaubsanong bahin makalakaw kauban sa Dios. Siya nagkinabuhi aron sa pagpahimuot, pagpasidungog, ug paghimaya sa Iyang Amahan diha sa mga butang komon sa kinabuhi. Ang Iyang buhat nagsugod sa pagtugyan sa ubos nga buhat sa mga hanas magbubuhat kinsa mibudlay sa ilang inadlaw nga tinapay.

He was doing God's service just as much when laboring at the carpenter's bench as when working miracles for the multitude. And every youth who follows Christ's example of faithfulness and obedience in His lowly home may claim those words spoken of Him by the Father through the Holy Spirit, "Behold My Servant, whom I uphold; Mine Elect, in whom My soul delighteth." Isaiah 42:1.

Siya naghimo sa serbisyo sa Dios sama ra sa pagbuhat sa lingkoran sa panday sa diha nga naghimo sa mga milagro sa daghang katawhan. Ug ang tagsatagsa ka batan-on kinsa mosunod sa sumbanan ni Kristo sa pagkamatinumanon ug pagkamasinulondon sa Iyang mapaubsanong puloy-anan makaangkon niadtong mga pulong gisulti alang Kaniya gikan sa Amahan pinaagi sa Espiritu Santo, "Tan-awa ang Akong Ulipon, kinsa Akong gituboy; ang Akong Pinili, kang kinsa ang Akong kalag nalipay." Isa. 42:1.